1997 కోయంబత్తూరు అల్లర్లు

1997 కోయంబత్తూర్ అల్లర్లు
1997 కోయంబత్తూర్ అల్లర్లు
తేదీ	29 నవంబర్ 1997 – 1 డిసెంబర్ 1997
స్థలం	కోయంబత్తూర్, తమిళనాడు
కారణాలు	మతపరమైన ఉద్రిక్తతలు, ఒక పోలీసు కానిస్టేబుల్ హత్య
పద్ధతులు	దహనం, దోపిడి, హత్యలు
జననష్టం
మరణాలు	18 ముస్లింలు, 2 హిందువులు

1997 కోయంబత్తూర్ అల్లర్లు 1997 నవంబరు 29 నుండి 1997 డిసెంబరు 1 వరకు కోయంబత్తూర్లో చోటుచేసుకున్నాయి. పోలీసుల చేత అల్-ఉమ్మా కార్యకర్తలను నిర్బంధించిన విషయంపై ఏర్పడిన వివాదం నేపథ్యంలో, కొంతమంది ముస్లిం యువకులు ఒక పోలీసు కానిస్టేబుల్‌ను హత్య చేశారని ఆరోపణలు ఉన్నాయి. ఆ సంఘటనతో ఉద్రిక్తతలు పెరిగి అల్లర్లు చెలరేగాయి.

కానిస్టేబుల్ హత్యకు ప్రతిస్పందనగా కొంతమంది పోలీసులు తిరుగుబాటు ప్రవర్తన ప్రదర్శించారని, అలాగే హిందూ మున్నాని, హిందూ మక్కల్ కట్చి సభ్యులతో కలిసి ముస్లింలపై, ముస్లింలకు చెందిన ఆస్తులపై దాడులు జరిగాయని నివేదికలు పేర్కొంటాయి. ఇరు సముదాయాల మధ్య ఘర్షణలు చోటుచేసుకున్నాయి. పోలీసులు కాల్పులు జరిపారని, అందులో పది మంది ముస్లింలు మరణించారని సమాచారం.

చాలామంది ముస్లిం యువకులు కొట్టబడినట్లు, కొందరు సజీవ దహనానికి గురైనట్లు నివేదికలు వెల్లడించాయి. నగరంలోని వివిధ ప్రాంతాలలో ముస్లింలకు చెందిన వ్యాపార సంస్థలు దోపిడీకి గురై దహనం చేయబడ్డాయి. అల్లర్ల ముగింపునాటికి మొత్తం 18 మంది ముస్లింలు, 2 మంది హిందువులు ప్రాణాలు కోల్పోయారు.

నేపథ్యం

సామూహిక విభజనలు

1991 జనగణన ప్రకారం, కోయంబత్తూర్ నగర జనాభా 1.1 మిలియన్లు.^[1] 1997 వరకు తమిళనాడు సామూహిక సామరస్యానికి నిలయంగా భావించబడింది, మతపరమైన హింసను ఉత్తర భారతదేశంలోని పరిణామంగా చూశారు. కేరళలో భారతీయ జనతా పార్టీ (బీజేపీ), రాష్ట్రీయ స్వయంసేవక సంఘం (ఆర్‌ఎస్‌ఎస్) తమ పట్టును సాధించేందుకు ప్రయత్నించగా, తమిళనాడులో హిందూ మున్నాని, ముస్లిం మౌలికవాద సంస్థ అల్-ఉమ్మా తమ కార్యకలాపాలను విస్తరించాయి.^[2]

జయలలిత ప్రభుత్వ కాలంలో హిందూ మున్నాని, హిందూ మక్కల్ కచ్చి,, ఆర్‌ఎస్‌ఎస్ కార్యకలాపాలు మరింత తీవ్రమయ్యాయి, కానీ వాటికి గణనీయమైన ప్రతిఘటన ఎదురుకాలేదు. దీనికి ప్రతిస్పందనగా అల్-ఉమ్మా, జిహాద్ కమిటీ వంటి మౌలికవాద సంస్థలు ఎదిగాయి.^[3]

హిందుత్వ సంస్థలు హింసకు ముందున్న దశాబ్దం పాటు హిందూ జాతీయవాదాన్ని రాజకీయ సమీకరణ పద్ధతిగా విస్తరించేందుకు సమన్వయ ప్రయత్నాలు చేశాయి. హిందూ మున్నాని, ఇతర సంఘ్ పరివార్ గుంపులు కోయంబత్తూర్, ఇతర దక్షిణ జిల్లాల్లోని తమిళనాడు మైనారిటీ సముదాయాలపై హింసను పెంచడం ద్వారా రాజకీయ ప్రభావాన్ని సంపాదించేందుకు ప్రయత్నించాయి. ముస్లిం మౌలికవాద సంస్థలు కూడా దేశ ఐక్యతకు హానికరమైన విదేశీ శక్తుల సహాయాన్ని పొందుతున్నాయని ఆరోపణలు ఎదుర్కొన్నాయి.^[1]

1992లో బాబ్రీ మసీదు కూల్చివేత తర్వాత, ఇస్లామిక్ సంస్థలు తమ బలాన్ని పెంచుకున్నాయి.^[4]

హిందూ మున్నాని హిందువులు ముస్లిం యాజమాన్యంలోని వ్యాపార సంస్థల్లో కొనుగోలు చేయవద్దని పిలుపునిచ్చింది. దీంతో ముస్లిం వ్యాపార సంస్థలు బెదిరింపులకు గురైనట్లు భావించాయి. హిందూ మున్నాని హిందూ వ్యాపారుల సంఘాలను ఏర్పాటు చేసింది. నివేదికల ప్రకారం, హిందూ మున్నాని, అల్-ఉమ్మా యువత మధ్య కత్తిపోట్ల ఘటనలు, ప్రతీకార కత్తిపోట్లు చోటుచేసుకున్నాయి. దీని వల్ల నగరం సామూహికంగా ధ్రువీకరించబడింది.^[3]

హిందూ మున్నాని, అల్-ఉమ్మా పరస్పర దుష్ప్రవర్తనలపై ఆధారపడి మరింత విస్తరించాయి.^[3] సంఘ్ పరివార్ మతపరమైన ప్రచారం, ముస్లిం మౌలికవాద ప్రతిస్పందన ఫలితంగా నగర వాతావరణం మతపరంగా మారిపోయింది. దీని వల్ల తరగతి ఆధారిత ఉద్యమాలు, ఉదార వారసత్వం వంటి నగర చరిత్రకు నష్టం వాటిల్లింది.^[1]

కాలక్రమేణా కోయంబత్తూర్ పోలీసు బలగంలో ఒక భాగం కూడా సామూహిక ధోరణికి లోనయ్యింది.^[1] ముఖ్యమంత్రి ఎం. కరుణానిధి హింసకు ముందు గల పదేళ్లలో 50–60 మంది హత్యకు గురయ్యారని పేర్కొంటూ, రెండు వైపులా ఉన్న అతి తీవ్రవాద శక్తులనే దీనికి బాధ్యులుగా ఆయన నిందించారు.^[2]

కానిస్టేబుల్ హత్య

అల్-ఉమ్మా రాష్ట్ర కార్యదర్శి, ఒక సబ్-ఇన్‌స్పెక్టర్ మధ్య, లైసెన్స్ లేకుండా ఉన్న ఒక అల్-ఉమ్మా కార్యదర్శి కార్యాలయ పదాధికారిని అదుపులోకి తీసుకోవడంపై తలెత్తిన వాగ్వాదం అనంతరం, 1997 నవంబరు 29న కోట్టైమెడులో ఒక ట్రాఫిక్ కానిస్టేబుల్ హత్యకు గురయ్యాడు. ఈ హత్య ముస్లిం యువకుల చేత జరిగిందని ఆరోపించారు.^[5]^[6]

అల్లర్లు

నవంబరు 29న, ఉక్కడం ప్రాంతంలో ముస్లిం వ్యాపారులు నడిపే పండ్లు, కూరగాయల తోపుడు బండ్లను సుమారు 15 మంది ట్రాఫిక్ పోలీసులు ధ్వంసం చేశారు. హిందూ మౌలికవాదులు పోలీసులతో కలసి చిన్న వ్యాపార సంస్థలను దోచుకోవడం ప్రారంభించారు.^[5]

నవంబరు 30న, ట్రాఫిక్ విభాగానికి, కంట్రోల్ రూమ్‌కు బాధ్యత వహిస్తున్న పోలీసులు తమ విధులను పూర్తిగా వదిలివేశారు. వారు నల్ల బ్యాడ్జీలు ధరించి, నినాదాలు చేస్తూ ధర్నా చేపట్టారు. అధికారులు తిరిగి విధుల్లో చేరాలని ఇచ్చిన ఆదేశాలను వారు నిరాకరించారు. పోలీసు అధికారుల భార్యలు, పిల్లలు పోలీసు శిక్షణా పాఠశాల నుండి పోలీసు కమిషనర్ కార్యాలయానికి నినాదాలు చేస్తూ ర్యాలీగా చేరుకున్నారు. వెంటనే నగరంలోని పలు ప్రాంతాల్లో హింస చెలరేగింది. ముస్లింలు, హిందువులు పరస్పరం రాళ్లు, పెట్రోల్ బాంబులు, సోడా సీసాలు విసురుకుంటూ ఘర్షణకు దిగారు. పోలీసులు కాల్పులు ప్రారంభించారు. ఇవి ప్రధానంగా ముస్లింలను లక్ష్యంగా చేసుకుని జరిగాయని ఆరోపణలు ఉన్నాయి. దీనివల్ల మొత్తం 10 మంది ముస్లిం యువకులు మరణించారు. అనేక మంది ముస్లిం యువకులను కొట్టి చంపడం లేదా సజీవదహనం చేయడం జరిగింది.^[3] నగరంలోని పలు ప్రాంతాల్లో ముస్లింలకు చెందిన వ్యాపార సంస్థలు వ్యవస్థాపిత దాడులకు గురయ్యాయి. అనేక ముస్లిం దుకాణాలు, వ్యాపార కేంద్రాలు తగలబెట్టబడ్డాయి. దోపిడీదారులు దుకాణాల నుండి కొల్లగొట్టిన వస్తువులను విక్రయించగా, తీసుకెళ్లలేని వస్తువులను రోడ్లపై గుట్టలుగా వేసి నిప్పంటించారు. పాదచారి మార్గాలపై ఉన్న స్టాళ్లు దెబ్బతిన్నాయి. మసీదులు, దేవాలయాలపై కూడా దాడులు జరిగాయి.^[5]

కానిస్టేబుల్ మృతదేహాన్ని ఉంచిన ఆసుపత్రి బయట భారీ సంఖ్యలో పోలీసులు కూడగూడారు. హిందూ మక్కల్ కాచ్చి, హిందూ మున్నాని కార్యకర్తలు కూడా ఆసుపత్రి బయట పెద్ద సంఖ్యలో ఉన్నారు. కోయంబత్తూరు వెస్ట్ నియోజకవర్గ డీఎంకే ఎమ్మెల్యే సి.టి. ధండపాణి తన కుమారునితో ఆసుపత్రికి వచ్చినప్పుడు, పోలీసులు చూస్తుండగానే హిందూ మౌలికవాద గుంపు వారిపై దాడి చేసింది. తల గాయాలతో ఆయన ఆసుపత్రిలో చేరాడు. ఆయన కారును, మరో కారును కూడా తగలబెట్టారు. కోయంబత్తూరులో బీజేపీ మాజీ ప్రధాన కార్యదర్శిగా ఉన్న, హిందూ మక్కల్ కాచ్చి స్థాపకుడు అర్జున్ సంపత్, సి.టి. ధండపాణిపై హత్యాయత్నం కేసులో వెల్లూరు సెంట్రల్ జైలులో నిర్బంధించబడ్డాడు.^[3] పోలీసు కాల్పుల్లో గాయపడి ఆసుపత్రికి వచ్చిన ముస్లిం యువకులపై కూడా గుంపు దాడి చేసింది. పలువురు ముస్లింలను కత్తులతో పొడిచి, కొట్టి చంపారు. ఒకరిపై పెట్రోలు పోసి తగలబెట్టారు.^[5]

నవంబరు 30 రాత్రికి రాపిడ్ యాక్షన్ ఫోర్స్ (ఆర్‌ఏఎఫ్), సైన్యం నగరానికి చేరుకున్నాయి. అయినప్పటికీ నేరస్థులు ఆ రాత్రి నుండి మరుసటి ఉదయం వరకు సైన్యంతో దాక్కున్నాటగా వ్యవహరిస్తూ దుకాణాలను దోచుకుంటూనే ఉన్నారు.^[5]

డిసెంబరు 2న, 17 మంది ముస్లింల మృతదేహాలకు ఖననం జరిగింది. డిసెంబరు 4న పరిస్థితి తిరిగి సాధారణ స్థితికి వచ్చింది.^[5]

ఈ అల్లర్లలో మొత్తం 18 మంది ముస్లింలు, 2 మంది హిందువులు మరణించారు.^[7]^[3]^[5] భారత వాణిజ్య & పరిశ్రమల మండలి (కోయంబత్తూరు శాఖ) కార్యనిర్వాహక దర్శకుడి ప్రకారం, ₹500 కోటిలకుపైగా విలువైన ఆస్తినష్టం జరిగింది.^[6]

ప్రజల పౌర స్వేచ్ఛల సంఘం దర్యాప్తు

మానవ హక్కుల సంస్థ ప్రజల పౌర స్వేచ్ఛల సంఘం (PUCL) ప్రకారం, ముస్లిం వ్యాపారులు లంచాలు చెల్లించకుండా తప్పించుకున్నారనే కారణంతో పోలీసులు ఈ పౌర అశాంతిని ఉపయోగించి ప్రతీకారం తీర్చుకున్నారని పేర్కొంది. ముస్లింలకు చెందిన ఇళ్లు, దుకాణాలను పోలీసుల సమక్షంలోనే దోచుకొని నిప్పంటించారని, అలాగే సాధారణ ఆసుపత్రిలో అల్లర్ల బాధితులను పోలీసులు, హిందూ అల్లరి గుంపులు హత్య చేసినట్లు నివేదికలు తెలిపాయి.^[8]^[9]

ఆ నివేదిక ప్రకారం, పోలీసు బలగంలోని ఒక వర్గం హిందూ మూలవాదులతో కుమ్మక్కై తీవ్ర మతపరమైన పక్షపాతంతో, రాజ్యాంగ విరుద్ధంగా ప్రవర్తించిందని, దీనికి బాధ్యులపై చట్టపరమైన చర్యలు తీసుకునేందుకు అధికారిక ప్రయత్నం జరగలేదని పేర్కొంది. ఒక పోలీసు అధికారి సహా మరో 20 మంది అధికారులు ఎటువంటి ఆదేశాలు లేకుండానే ముస్లింలపై కాల్పులు జరుపుతున్నట్లు కనిపించారని నివేదిక వెల్లడించింది. తమ బంధువులు లేదా స్నేహితుల దుకాణాలు ధ్వంసం చేయబడుతున్నాయో లేదా కాల్చివేయబడుతున్నాయో చూసేందుకు పారిపోయిన ముస్లిం బాలురపై కూడా అనవసరంగా కాల్పులు జరిపినట్లు పేర్కొంది.^[3]

పరిణామాలు

ఈ అల్లర్లకు ప్రతిస్పందనగా అల్ ఉమ్మా సంస్థ 1998లో నిర్వహించిన 1998 కోయంబత్తూర్ బాంబు దాడులు జరిగాయని భావించబడింది.^[10]^[11]

ఇవి కూడా చూడండి

1990 మద్రాస్ అల్లర్లు

మూలాలు

↑ ^1.0 ^1.1 ^1.2 ^1.3 Subramanian, T. S. (7 March 1998). "Behind the Coimbatore tragedy". Frontline (in ఇంగ్లీష్). Retrieved 2025-06-04.
↑ ^2.0 ^2.1 Engineer 1998, p. 11.
↑ ^3.0 ^3.1 ^3.2 ^3.3 ^3.4 ^3.5 ^3.6 Subramanian, T. S. (7 March 1998). "A time of troubles". Frontline (in ఇంగ్లీష్). Retrieved 2025-06-04.
↑ "Communal flashpoint Coimbatore: Is the TN government doing enough to prevent violence?". The News Minute (in ఇంగ్లీష్). 2016-09-25. Retrieved 2021-04-01.
↑ ^5.0 ^5.1 ^5.2 ^5.3 ^5.4 ^5.5 ^5.6 "Confrontation in Coimbatore". Frontline (in ఇంగ్లీష్). 12 December 1997. Retrieved 2021-04-01.
↑ ^6.0 ^6.1 Jagadheesan, lR. (15 Dec 1997). "Coimbatore becomes a communal minefield, Karunanidhi calls in Army to quell violence". India Today (in ఇంగ్లీష్). Archived from the original on 2021-05-22. Retrieved 2021-04-01.
↑ "The Tribune, Chandigarh, India - Main News". www.tribuneindia.com. Archived from the original on 2023-04-07. Retrieved 2021-04-01.
↑ "Annual Report on International Religious Freedom for 1999: India". 1997-2001.state.gov. Retrieved 2021-04-01.
↑ United States Department of State 2000, p. 411.
↑ "Rediff On The NeT Special: Scarred for life". www.rediff.com. Retrieved 2021-04-01.
↑ SUBRAMANIAN, T. S. (23 August 2007). "Found guilty". Frontline (in ఇంగ్లీష్). Retrieved 2021-04-01.

గ్రంథసూచి

Engineer, Asghar Ali (1998). "Communalism and Communal Violence, 1997". Economic and Political Weekly. 33 (1/2): 11–13. ISSN 0012-9976. JSTOR 4406256.
United States Department of State (2000). Annual Report, International Religious Freedom 1999, Report Submitted to the Committee on International Relations, U.S. House of Representatives and the Committee on Foreign Relations, United States Senate by the Department of State in Accordance with Section 102 of the International Religious Freedom Act of 1998 (in ఇంగ్లీష్). U.S. Government Printing Office: U.S. Government Printing Office. ISBN 978-0-16-060235-1.

[frontlinemarch071998-1] 1.0 ^1.1 ^1.2 ^1.3 Subramanian, T. S. (7 March 1998). "Behind the Coimbatore tragedy". Frontline (in ఇంగ్లీష్). Retrieved 2025-06-04.

[FOOTNOTEEngineer199811-2] 2.0 ^2.1 Engineer 1998, p. 11.

[:1-3] 3.0 ^3.1 ^3.2 ^3.3 ^3.4 ^3.5 ^3.6 Subramanian, T. S. (7 March 1998). "A time of troubles". Frontline (in ఇంగ్లీష్). Retrieved 2025-06-04.

[4] "Communal flashpoint Coimbatore: Is the TN government doing enough to prevent violence?". The News Minute (in ఇంగ్లీష్). 2016-09-25. Retrieved 2021-04-01.

[:0-5] 5.0 ^5.1 ^5.2 ^5.3 ^5.4 ^5.5 ^5.6 "Confrontation in Coimbatore". Frontline (in ఇంగ్లీష్). 12 December 1997. Retrieved 2021-04-01.

[:2-6] 6.0 ^6.1 Jagadheesan, lR. (15 Dec 1997). "Coimbatore becomes a communal minefield, Karunanidhi calls in Army to quell violence". India Today (in ఇంగ్లీష్). Archived from the original on 2021-05-22. Retrieved 2021-04-01.

[7] "The Tribune, Chandigarh, India - Main News". www.tribuneindia.com. Archived from the original on 2023-04-07. Retrieved 2021-04-01.

[8] "Annual Report on International Religious Freedom for 1999: India". 1997-2001.state.gov. Retrieved 2021-04-01.

[FOOTNOTEUnited_States_Department_of_State2000411-9] United States Department of State 2000, p. 411.

[10] "Rediff On The NeT Special: Scarred for life". www.rediff.com. Retrieved 2021-04-01.

[11] SUBRAMANIAN, T. S. (23 August 2007). "Found guilty". Frontline (in ఇంగ్లీష్). Retrieved 2021-04-01.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]