Jump to content

చేర రాజవంశం

వికీపీడియా నుండి
చేర రాజవంశం
c. క్రీ.పూ 3వ శతాబ్దం–c. సా.శ. 5వ శతాబ్దం
తొలి చారిత్రక దక్షిణ భారతదేశంలో చేర ప్రభావం సుమారు విస్తీర్ణం (గురుక్కల్, 2002)
తొలి చారిత్రక దక్షిణ భారతదేశంలో చేర ప్రభావం సుమారు విస్తీర్ణం (గురుక్కల్, 2002)
రాజధాని
అధికార భాషలు
Religion
జైన మతం
హిందూ మతం
బౌద్ధ మతం
ప్రభుత్వంరాచరికం (ప్రాథమిక రాష్ట్రం)
History 
• Established
c. క్రీ.పూ 3వ శతాబ్దం
• Disestablished
c. సా.శ. 5వ శతాబ్దం
Today part of

దక్షిణ భారతదేశంలోని తొలి చారిత్రక లేదా సంగం కాలానికి చెందిన చేర రాజవంశం , కేరళపుత్ర అని కూడా పిలువబడుతుంది. వీరు ప్రస్తుత కేరళ, తమిళనాడు రాష్ట్రాలలోని కొన్ని భాగాలను పాలించారు. చోళ, పాండ్య రాజవంశాలతో పాటు, తమిళ దేశంలోని (తమిళకం) ముగ్గురు కిరీటధారులైన రాజులలో (ము-వేంతర్) ఒకరుగా చేర రాజులకు గుర్తింపు ఉంది. క్రీ.పూ 3వ శతాబ్దం నాటికే వీరు చరిత్రలో నమోదయ్యారు. చేర దేశం భౌగోళికంగా భారత ద్వీపకల్పం చివరన ఉండటం వల్ల, విస్తృతమైన హిందూ మహాసముద్ర వాణిజ్య నెట్‌వర్క్‌ల ద్వారా సముద్ర వాణిజ్యం నుండి లాభం పొందడానికి అనుకూలంగా ఉండేది. మిరియాలు, ముఖ్యంగా నల్ల మిరియాలు, మధ్యప్రాచ్యం లేదా గ్రీకో-రోమన్ వ్యాపారులతో వినిమయం జరిగినట్లు అనేక ఆధారాలు ఉన్నాయి. దక్షిణ భారతదేశంలో తొలి చారిత్రక కాలం ముగిసే వరకు చేర ప్రభావం మధ్య కేరళ, పశ్చిమ తమిళనాడుపై విస్తరించింది.

తొలి చారిత్రక కాలం (సుమారు క్రీ.పూ 2వ శతాబ్దం - సా.శ. 3/5వ శతాబ్దం) చేర రాజధాని లోతట్టు తమిళ దేశంలో (కొంగు దేశంలోని వంచి-కరువూర్ లేదా కరుర్) ఉండేది. వారి ఓడరేవులు/రాజధానులు కేరళ హిందూ మహాసముద్ర తీరంలో ముచిరి-వంచి (ముజిరిస్), తొండి (టిండిస్) వద్ద ఉన్నాయి. మలబార్ తీరం, తూర్పు తమిళనాడు మధ్య ప్రధాన వాణిజ్య మార్గమైన పాలక్కాడ్ గ్యాప్, నోయ్యల్ నది లోయను కూడా వారు నియంత్రించారు. విల్లు, బాణం లేదా కేవలం విల్లు మాత్రమే చేర కుటుంబ సాంప్రదాయ రాజవంశ చిహ్నంగా ఉంది.

దక్షిణ భారతదేశంలో పల్లవ రాజవంశానికి పూర్వం చేర, పాండ్య, చోళుల పాలనలో ఉన్న ప్రధాన రాజ్యాలు ప్రాథమిక రాజ్య నిర్మాణాన్ని ప్రదర్శించినట్లు కనిపిస్తాయి. సంగం గ్రంథాలుగా పిలువబడే ప్రారంభ తమిళ సాహిత్యం, విస్తృతమైన గ్రీకో-రోమన్ ఖాతాలు తొలి చారిత్రక చేరల గురించి సమాచారాన్ని అందించే ప్రధాన వనరులు. చేరలకు సంబంధించిన ఇతర ఆధారాలలో తమిళ-బ్రాహ్మీ శాసనాలు, బ్రాహ్మీ లిపిలో ఉన్న వెండి పోర్ట్రెయిట్ నాణేలు, వెనుక వైపు విల్లు, బాణం చేర చిహ్నాలను వర్ణించే రాగి నాణేలు ఉన్నాయి. తొలి చారిత్రక కాలం ముగింపుతో, సా.శ. 3వ, 5వ శతాబ్దాల మధ్య, చేరల అధికారం గణనీయంగా క్షీణించింది.

తొలి తమిళ సాహిత్యంలో అత్యంత ప్రసిద్ధ చేర పాలకుడు "కడల్ పిరకొట్టియ" చెంగుట్టువన్. తమిళ ఇతిహాస పద్యం సిలప్పతికారం ప్రధాన పాత్ర అయిన కన్నగి చుట్టూ అల్లిన సంప్రదాయాలకు ఈయన ప్రసిద్ధి చెందారు. కరూర్ (కొంగు దేశం) చేరలు, తగదూర్ (ధర్మపురి) కి చెందిన సత్యపుత్ర చేరలు, మహోదయపురం (కేరళ) కు చెందిన చేర "పెరుమాళ్లు" వంటి అనేక మధ్యయుగ రాజవంశాలు తొలి చారిత్రక చేర పాలకుల వారసులమని పేర్కొన్నాయి. వేనాడు రాజ్య పాలక వంశం అయిన కులశేఖరులను కూడా "చేర రాజవంశం"గా పిలిచేవారు.[1][2]

వ్యుత్పత్తి

[మార్చు]

ద్రావిడ బిరుదు "చేర", దాని రూపాంతరాలైన "చేరమాన్", "చేరలార్/చేరల్", దాని వివిధ ఇండో-ఆర్యన్ సమానార్థకాలైన "కేరళపుత్రులు", "కేరళ" - ఇవన్నీ పాలక రాజవంశం లేదా కుటుంబం, ప్రజలు, వారితో సంబంధం ఉన్న భౌగోళిక ప్రాంతాలను సూచిస్తాయి. "చేరమాన్" అనే బిరుదు సాధారణంగా "చేరమకన్" అనే పదబంధం కుదించిన రూపంగా నమ్ముతారు. ఇది "కేరళపుత్రులు" అనే పదబంధం అసలు మూలంగా కూడా పరిగణించబడుతుంది.[3]

"చేర" పదం వ్యుత్పత్తి చరిత్రకారుల మధ్య చర్చనీయాంశంగానే ఉంది.[4]

  • ప్రాచీన తమిళ పదం "చేరళం" బహుశా "పర్వత శ్రేణి" అని అర్థం కావచ్చు. ఇది కేరళ లేదా మలబార్ తీరం పర్వత భౌగోళిక లక్షణాలకు సంబంధాన్ని సూచిస్తుంది.[5][6]
  • "చేర" అనే పదం "సముద్ర తీరం" (మలబార్ తీరం) అని అర్థం వచ్చే తమిళ పదం "చేర్ప్పు" నుండి ఉద్భవించిందని కూడా ఒక వాదన ఉంది.[7]

చారిత్రక అధ్యయనాలలో మరికొన్ని అదనపు సిద్ధాంతాలు కూడా ప్రతిపాదించబడ్డాయి.[8][9]

చేర అనే బిరుదు మలయాళ పదం "కేరం" ("కొబ్బరి చెట్టు" అని అర్థం) నుండి ఉద్భవించినట్లు అనిపించవచ్చు.[4] అయితే, "కేరం" అనే పదం కేరళ అనే పేరు నుండి ఉద్భవించిందని నమ్ముతారు. ప్రత్యామ్నాయంగా, "కేరం" అనేది "కొబ్బరి చెట్టు" అని అర్థం వచ్చే సంస్కృత పదం "నారికేల" సంక్షిప్త రూపం అని కొందరు సూచిస్తున్నారు.[4]

చేర పదం వివిధ రూపాలు

[మార్చు]

ప్రాచీన తమిళేతర వనరులలో చేరలను "చేర" లేదా "చేరమాన్" అనే పేర్ల విభిన్న రూపాలతో ఉదహరించారు. మొదటిసారిగా, మౌర్య చక్రవర్తి అశోకుని (క్రీ.పూ. 3వ శతాబ్దం) శాసనాలలో వీరిని "కేడలపుటో" గా పేర్కొన్నారు.[10]

సహజ చరిత్ర (Natural History) గ్రంథ రచయిత ప్లినీ ది ఎల్డర్ (సా.శ. 1వ శతాబ్దం), గ్రీకు సంతతికి చెందిన ఖగోళ శాస్త్రవేత్త, గణిత శాస్త్రవేత్త క్లాడియస్ టోలెమీ (సా.శ. 2వ శతాబ్దం) దక్షిణ భారతదేశంలోని చేరలను వరుసగా "కైలోబోట్రోస్", "కెరోబోట్రోస్" అని పేర్కొన్నారు. సా.శ. 1వ శతాబ్దంలో రాయబడిన ప్రారంభ గ్రీకు నౌకాయాన మార్గదర్శక మాన్యువల్ అయిన పెరిప్లస్ మారిస్ ఎరిథ్రేయ్, చేరలను "కెప్రోబోట్రాస్" అని సూచిస్తుంది.[11][12] ఈ గ్రీకో-రోమన్ పేర్లు బహుశా ఇండో-ఆర్యన్ పదం "కేడల పుటో/కేరళ పుత్ర" వక్రీకరించబడిన రూపాలు కావచ్చు.[11][12]

ఆధారాలు

[మార్చు]
పుగలూరు శాసనం నుండి ఇరుంపొరై చేరలు

అరుణత్తార్‌మలై, వేలాయుధంపాలయం (పుగలూర్)

  • అథన్ చేరల్ ఇరుంపొరై/ఇరుంపురై
  • పెరుమ్ కడుంగోన్
  • కడుంగోన్ ఇళం కడుంగో

మహదేవన్, ఐ. (2003). పేజీలు 117–119.

బాహ్య ఆధారాలు

[మార్చు]

మౌర్య చక్రవర్తి అశోక శాసనాలలో (క్రీ.పూ. 3వ శతాబ్దం) చేరలను "కేడలపుటో" (సంస్కృతం: "కేరళ పుత్ర" కి సంబంధించినది) అని పేర్కొన్నారు.[10] కేరళల గురించిన సంక్షిప్త ప్రస్తావనలు కాత్యాయనుడు (సుమారు క్రీ.పూ. 3వ-4వ శతాబ్దాలు), తత్వవేత్త పతంజలి (సుమారు క్రీ.పూ. 2వ శతాబ్దం లేదా సా.శ. 5వ శతాబ్దం), మౌర్య రాజనీతిజ్ఞుడు, తత్వవేత్త కౌటిల్యుడు లేదా చాణక్యుడు (సుమారు క్రీ.పూ. 3వ-4వ శతాబ్దాలు) రచనలలో కనిపిస్తాయి. అయితే, సంస్కృత వ్యాకరణకర్త పాణిని (సుమారు క్రీ.పూ. 6వ-5వ శతాబ్దాలు) కేరళల గురించి ప్రస్తావించలేదు.[13]

కరూర్ సమీపంలోని పుగలూరు నుండి తమిళ-బ్రాహ్మీ శాసనం

చేరలను ప్రస్తావించే తొలి గ్రీకో-రోమన్ ఖాతాలు సా.శ. మొదటి శతాబ్దంలో ప్లినీ ది ఎల్డర్ (ప్రసిద్ధ సహజ చరిత్ర రచయిత) రచనలలో, పెరిప్లస్ మారిస్ ఎరిథ్రేయ్ (ప్రారంభ గ్రీకు నౌకాయాన మార్గదర్శక మాన్యువల్, సా.శ. మొదటి శతాబ్దం) లో, సా.శ. రెండవ శతాబ్దంలో క్లాడియస్ టోలెమీ (అలెగ్జాండ్రియాలో వర్ధిల్లిన గ్రీకు సంతతికి చెందిన ఖగోళ శాస్త్రవేత్త-గణిత శాస్త్రవేత్త, భౌగోళిక శాస్త్రవేత్త) రాతల్లో కనిపిస్తాయి.[14][15]

శాసనాధారాలు

[మార్చు]

పురావస్తు శాస్త్రవేత్తలు తొలి చేరలకు సంబంధించి శాసన, నాణేల ఆధారాలను కనుగొన్నారు.[16][15]

  • కరూర్ సమీపంలోని పుగలూరు నుండి (సుమారు సా.శ. 2వ శతాబ్దం; అరుణత్తార్‌మలై, వేలాయుధంపాలయం) కనుగొనబడిన దాదాపు ఒకేలా ఉన్న రెండు తమిళ-బ్రాహ్మీ శాసనాలు మూడు తరాల చేర పాలకుల గురించి వివరిస్తాయి. పెరుమ్ కడుంగోన్ కుమారుడు, అథన్ చేరల్ ఇరుంపొరై/ఇరుంపురై రాజు మనవడు అయిన కడుంగోన్ ఇళం కడుంగో పట్టాభిషేకం సందర్భంగా, జైన సన్యాసి చెంకాయపన్‌ కోసం రాతి ఆశ్రయం నిర్మించినట్లు ఆ శాసనాలు నమోదు చేశాయి.[17][18]
  • చేర పదం ఉన్న ఒక చిన్న తమిళ-బ్రాహ్మీ చెక్కడం ("కతుమ్మి పుట చేర"; కడుమ్మి పుత్ర చేర) పశ్చిమ కనుమలలోని ఎడక్కల్ గుహలలో (సుమారు సా.శ. 3వ శతాబ్దం; వాయనాడ్) కనుగొనబడింది.[17][18] అదే ప్రదేశం (ఎడక్కల్) నుండి వచ్చిన మరొక చిన్న గ్రాఫిటీ "కో అథన్" అని చదువుతుంది, ఇది బహుశా వేరే చేర పాలకుడిని సూచిస్తుంది (సుమారు సా.శ. 3వ శతాబ్దం).[17][18]
  • అదనపు తమిళ-బ్రాహ్మీ శాసనాలు కొడుమనల్, అయ్యామలై, అరాచలూర్ వంటి ప్రదేశాలలో చూడవచ్చు.[19]

కరూర్, పట్టణంలో తవ్వకాలు

[మార్చు]
పట్టణం తవ్వకం ప్రదేశంలో (కేరళ) కనుగొనబడిన ఆంఫోరే ముక్కలు.

అమరావతి నది ఒడ్డున ఉన్న కరూర్ (లేదా వంచి/కరువూర్) తొలి చారిత్రక చేర రాజధాని అని, ప్రాచీన దక్షిణ భారతదేశంలో ఒక ప్రధాన రాజకీయ, ఆర్థిక కేంద్రం అని పురావస్తు ఆవిష్కరణలు ధృవీకరిస్తున్నాయి.[20] ఇది హస్తకళల ఉత్పత్తికి, ముఖ్యంగా ఆభరణాల తయారీకి, లోతట్టు వాణిజ్యానికి ఒక ముఖ్యమైన కేంద్రం. కరూర్‌లో జరిపిన తవ్వకాల్లో విల్లు, బాణం వంటి చేర చిహ్నాలతో కూడిన భారీ పరిమాణంలో రాగి నాణేలు, రోమన్ ఆంఫోరే ముక్కలు వెలికితీయబడ్డాయి. కరూర్ సమీపంలోని వెల్లావూర్, అమరావతి నది గర్భం భారీ పరిమాణంలో రోమన్ నాణేల ఉనికికి ప్రసిద్ధి చెందాయి. తమిళ-బ్రాహ్మీలో రాసిన అరుదైన చేర దాన శాసనం ఉన్న పుగలూర్, కరూర్‌కు ఉత్తరాన సుమారు 10 మైళ్ల దూరంలో కావేరి నది దక్షిణ ఒడ్డున ఉంది.[20] కేరళ తీరంలోని ముచిరి, తొండి వంటి ఓడరేవుల నుండి పాలక్కాడ్ గ్యాప్ గుండా, నోయ్యల్ నది వెంబడి, కొడుమనల్ గుండా, లోతట్టు తమిళనాడులోని కరూర్ వరకు ఉన్న ప్రాచీన వాణిజ్య మార్గాన్ని కూడా విస్తృతమైన పురావస్తు ఆధారాలను ఉపయోగించి గుర్తించవచ్చు.[21][20]

చేర రాజ్యంలో అగ్రగామి ఓడరేవు, మలబార్ తీరంలోని రాజధాని అయిన ముజిరిస్‌ను (తమిళంలో ముచిరి అని పిలుస్తారు) చరిత్రకారులు ఇంకా కచ్చితంగా గుర్తించలేదు. అయితే, కొచ్చి సమీపంలోని పట్టణంలో జరుగుతున్న పురావస్తు తవ్వకాలు ఈ ప్రదేశమే ఆ ఓడరేవు అని ఎక్కువగా సూచిస్తున్నాయి.[22] లాటరైట్ గ్రాన్యూల్స్, సున్నం, మట్టితో చేసిన ఇటుకల రేవు అవశేషాలు పట్టణం లోని ముఖ్యమైన ఆవిష్కరణ. ఇతర ఆవిష్కరణలలో ఆంఫోరా షెర్డ్స్, టెర్రా సిగిల్లాటా, కార్నెలియన్ ఇంటాగ్లియోస్, రోమన్ గ్లాస్ ముక్కలు ఉన్నాయి.[23] మధ్య కేరళ, కోయంబత్తూర్-కరూర్ ప్రాంతం (కొట్టాయం-కన్నూర్, వల్లువల్లి, ఇయ్యల్, వెల్లలూర్, కట్టంకన్ని) నుండి పెద్ద సంఖ్యలో రోమన్ నాణేలు కనుగొనబడ్డాయి.[24][21]

నాణేల ఆవిష్కరణలు

[మార్చు]
దానిపై "మక్కోతై" అనే అక్షరాలతో ఉన్న చేర నాణెం

ప్రధానంగా మధ్య తమిళనాడులోని అమరావతి నది గర్భం నుండి సేకరించిన రాజవంశ నాణేలు, ఈ కాలానికి సంబంధించిన విలువైన చారిత్రక అంతర్దృష్టులను అందిస్తాయి.[24][25] తరచుగా ఉపరితలంపై, యాదృచ్ఛిక ఆవిష్కరణలుగా దొరికిన లేదా ప్రైవేట్ సేకరణలలో ఉన్న ఈ నాణేలు ప్రధానంగా పంచ్-మార్క్ చేసిన డిజైన్లను కలిగి ఉంటాయి.[26] రాగి, దాని మిశ్రమాలు లేదా వెండితో చతురస్రాకారంలో తయారు చేయబడిన ఈ నాణేల ముఖభాగంపై తరచుగా చేరల సాంప్రదాయ చిహ్నమైన విల్లు, బాణం ఉంటాయి. కొన్నిసార్లు దానికి ఏదైనా వాక్యం (లేదా పదం) కూడా జతచేయబడి ఉంటుంది. మౌర్య సామ్రాజ్య నాణేలను అనుకరిస్తూ, వెనుక భాగంలో చేర విల్లును కలిగి ఉన్న వెండి పంచ్-మార్క్ నాణేలు కూడా నివేదించబడ్డాయి.[27][28] పంచ్-మార్క్ చేసిన నాణేలను ముద్రించడానికి ఉపయోగించే కంచు డైస్ కరూర్‌లోని నది గర్భంలో కనుగొనబడ్డాయి (ఇది అక్కడ చేర టంకశాల ఉనికిని సూచిస్తుంది).[27] అదనంగా, మధ్య కేరళలోని కొచ్చిన్ సమీపంలో ఉన్న పట్టణంలో చేరలకు చెందిన వందలాది రాగి నాణేలు తవ్వకాలలో బయటపడ్డాయి.[27][28] చేరలు వెండి రోమన్ నాణేలపై తమ ముద్రలు వేసినట్లు (కౌంటర్ స్ట్రక్ చేసినట్లు) కూడా తెలుస్తుంది.[29]

"కుట్టువన్ కొట్టై" అనే అక్షరాలతో ఉన్న చేర నాణెం

కరూర్ సమీపంలోని కృష్ణా నది గర్భంలో దొరికిన పోర్ట్రెయిట్, దానికి పైన తమిళ-బ్రాహ్మీలో "మక్కోతై" అనే వాక్యంతో ఉన్న నాణెం, పోర్ట్రెయిట్, "కుట్టువన్ కోటై" అనే వాక్యం ఉన్న మరొక నాణెంతో సహా అనేక వెండి పోర్ట్రెయిట్ నాణేలు మధ్య తమిళ దేశం నుండి బయటపడిన ఇతర ప్రధాన ఆవిష్కరణలు. ఈ రెండు కల్తీ వెండి నాణేలు సుమారు సా.శ. మొదటి శతాబ్దం లేదా కొద్దిగా ఆ తర్వాత కాలానికి చెందినవిగా భావిస్తున్నారు. రెండు నాణేల వెనుక భాగాలు ఖాళీగా ఉన్నాయి.[24] కరూర్‌లో "కొల్లిప్పురై"/"కొల్లిప్పొరై", "కొల్-ఇరుంపొరై" అనే చేర వాక్యాలున్న కల్తీ వెండి నాణేలు కూడా కనుగొనబడ్డాయి.[27] కరూర్‌లోని అమరావతి నది గర్భంలో రోమన్-శైలిలో ముళ్ళ కిరీటంతో ఉన్న హెల్మెట్ ధరించిన వ్యక్తి బొమ్మ ఉన్న వెండి నాణెం కూడా దొరికింది; దాని వెనుక భాగంలో చేర కుటుంబ సాంప్రదాయ చిహ్నమైన విల్లు, బాణం ఉన్నాయి.[24]

మక్కోతై నాణెం స్థూల విశ్లేషణ, సమకాలీన రోమన్ వెండి నాణేలతో దానికున్న బలమైన సారూప్యతలను వెల్లడిస్తుంది. పోర్ట్రెయిట్ నాణేలను సాధారణంగా రోమన్ నాణేల అనుకరణలుగా పరిగణిస్తారు.[24][27] చేర పాలకుల పేర్లు లేదా బిరుదులను సూచించే వాక్యాలు సాధారణంగా ముఖభాగంలో తమిళ-బ్రాహ్మీ అక్షరాలలో రాయబడి ఉంటాయి. వెనుక భాగంలో తరచుగా విల్లు, బాణం చిహ్నం ఉంటుంది. ముఖభాగంలో చోళుల పులి, వెనుక భాగంలో చేర విల్లు, బాణం ఉన్న ఒక ఉమ్మడి నాణెం, చేరలు, చోళుల మధ్య ఉన్న పొత్తుకు నిదర్శనం. అదనంగా, కరూర్‌లో శ్రీలంక మూలానికి చెందినవి కావచ్చు అనుకుంటున్న లక్ష్మీ తరహా నాణేలు కనుగొనబడ్డాయి.[27]

తమిళ మూలాల నుండి రాజకీయ చరిత్ర

[మార్చు]

సుమారు క్రీ.పూ 2వ శతాబ్దం నుండి సా.శ. 3వ శతాబ్దం వరకు ఉన్న పెద్ద సంఖ్యలోని తమిళ రచనల సమూహాన్ని ఉమ్మడిగా సంగం (అకాడమీ) సాహిత్యం అని పిలుస్తారు. ఇది పలువురు చేర, చోళ, పాండ్య పాలకులను వివరిస్తుంది.[30][31] ప్రశంసలతో నిండిన ఈ కవితా కీర్తనలు తరచుగా పాలకుల విజయాలను, సుగుణాలను కీర్తిస్తాయి, బహుశా వారి రాజకీయ అధికారాన్ని చట్టబద్ధం చేయడానికి ఉపయోగపడతాయి.[32]

వీటిలో, చేరలకు సంబంధించిన అత్యంత ముఖ్యమైన ఆధారాలు పతిట్రుపత్తు, అగనానూరు, పురనానూరు.[13] ఎట్టుతొకై ఆంథాలజీలో నాలుగవ పుస్తకమైన పతిట్రుపత్తు, చేర కుటుంబానికి చెందిన పలువురు పాలకుల (బహుశా యువరాజుల) గురించి ప్రస్తావిస్తుంది.[33] ప్రతి చేర రాజును ఆస్థాన కవి పాడిన పది పాటలలో కీర్తించారు.[30] పతిట్రుపత్తు అనే పేరు పది గ్రంథాలు ఉన్నాయని సూచిస్తుంది, ప్రతి ఒక్కటి ఒక దశాబ్ది (decad) గీతాలను కలిగి ఉంటుంది; అయితే, వీటిలో రెండు ఇంకా కనుగొనబడలేదు.[34] అంతేకాకుండా, ఈ సేకరణను ఇంకా ఒక అనుసంధానించబడిన చరిత్రగా, స్థిరపడిన కాలక్రమంగా మలచలేదు.[35]

గజబాహు-చెంగుట్టువన్ సమకాలీనత

[మార్చు]
మలబార్ తీరం నుండి కార్నెలియన్ ఇంటాగ్లియో.

ప్రారంభ తమిళ గ్రంథాలు లేదా సంగం సాహిత్యంలో వివరించిన సంఘటనలు, తమిళ ఇతిహాస పద్యం సిలప్పతికారం లోని కొన్ని పద్యాల నుండి ఉద్భవించిన గజబాహు-చెంగుట్టువన్ సమకాలీనత (synchronism) ఆధారంగా, సుమారు సా.శ. మొదటి లేదా రెండవ శతాబ్దాలకు చెందినవిగా నిర్ణయించబడ్డాయి.[35] ఈ పద్ధతి అనేక ఊహలపై ఆధారపడి ఉన్నప్పటికీ, తొలి చారిత్రక దక్షిణ భారతదేశ కాలక్రమాన్ని నిర్ణయించడానికి ఇది ఒక ముఖ్యమైన ఆధారంగా పరిగణించబడుతుంది. పూరక పురావస్తు (శాసన) ఆధారాలు విస్తృతంగా గజబాహు కాలక్రమానికి మద్దతు ఇస్తున్నట్లు కనిపిస్తాయి.[36][37][38]

సిలప్పతికారం రచయిత ఇళంగో అడిగల్, ఇతిహాసంలో ప్రధాన పాత్ర అయిన ప్రసిద్ధ చేర పాలకుడు చెంగుట్టువన్‌ను తన అన్నగా వివరిస్తాడు. వంచిలో (మలబార్ తీరంలోని చేర రాజధాని) పత్తిని (కన్నగి) దేవత కోసం చెంగుట్టువన్ ఆలయాన్ని ప్రతిష్టించినట్లు కూడా అతను పేర్కొన్నాడు.[39] ఈ పద్యం ప్రకారం, గజబాహు (సా.శ. రెండవ శతాబ్దపు శ్రీలంక పాలకుడు గజబాహుతో గుర్తించబడ్డాడు) అనే రాజు వంచిలో పత్తిని ఆలయ ప్రతిష్ఠాపనకు హాజరైన వారిలో ఒకడు.[40][41] ఈ సందర్భం ఆధారంగా, చెంగుట్టువన్, ఇతర చేర పాలకులను సా.శ. రెండవ శతాబ్దపు మొదటి లేదా చివరి పాదానికి చెందినవారిగా నిర్ణయించవచ్చు.[42]

పతిట్రుపత్తు సేకరణ నుండి చేర పాలకులు (పతిట్రుపత్తు దశాబ్ది, కవి)
పశ్చిమ శాఖ (ముచిరి-వంచి; మధ్య కేరళ)
ఉతియన్ చేరలాతన్ (సా.శ. 130)
ఉతియన్ చేరలాతన్ సాధారణంగా చేర కుటుంబ పశ్చిమ శాఖకు చెందిన మొట్టమొదటి పాలకుడిగా పరిగణించబడతాడు. పతిట్రుపత్తు సేకరణలో తప్పిపోయిన మొదటి దశాబ్దికి ఈయన హీరో కావచ్చునని భావిస్తున్నారు. పురనానూరు ప్రకారం, ఆయన "వానవరంపన్" (దేవతలకు ప్రియమైనవాడు) అనే రాజ బిరుదును ధరించాడు.[43] మహాభారత కురుక్షేత్ర యుద్ధం సమయంలో పాండవులు, కౌరవులు ఇద్దరికీ గొప్ప విందు ("పెరుమ్ చోట్రు") ఆతిథ్యం ఇచ్చిన చేర పాలకుడిగా పురనానూరు, అగనానూరు ఆయన్ను వర్ణించాయి.[43]
నెడుం చేరలాతన్ (దశాబ్ది II, కన్ననార్)[33] (సా.శ. 155)
ఉతియన్ చేరలాతన్ కుమారుడైన నెడుం చేరలాతన్, "ఇమయవరంపన్" అనే బిరుదుతో ప్రసిద్ధి చెందాడు. "ఏడుగురు కిరీటధారులైన రాజులను" లొంగదీసుకున్నందుకు ఆయన ప్రశంసలందుకున్నాడు, దీనికి గాను "అధిరాజ" అనే ప్రసిద్ధ బిరుదును పొందాడు.[44][45] కుమారి (కేప్ కొమొరిన్) నుండి హిమాలయ పర్వతాల వరకు శత్రువులను ఓడించాడని, హిమాలయాలపై చేర విల్లు చిహ్నాన్ని కూడా చెక్కాడని కవి కన్ననార్ ఆయన విజయాలను కీర్తించారు.[44][45]

ఆయన గొప్ప శత్రువులలో "కడంబు" వంశం (ఒక "ద్వీపం" కేంద్రంగా పనిచేసేవారు; బహుశా మలబార్ తీరం వెంబడి) ఒకటి. సముద్రం "దాటి" జరిగిన యుద్ధంలో ఆయన వారిని ఓడించాడు.[46][45] మలబార్ తీరంలో యవనులపై (బహుశా గ్రీకో-రోమన్ నావికులు) విజయం సాధించిన ఘనత కూడా నెడుం చేరలాతన్‌కు దక్కుతుంది. ఆయన వారిలో పలువురిని బంధించాడు. శిక్షగా వారి తలలపై వేడి నెయ్యి పోశాడు. అయితే, వజ్రాలు, ఇతర విలువైన రాళ్ళు, సంక్లిష్టంగా రూపొందించబడిన పాత్రలతో కూడిన భారీ విమోచన క్రయధనానికి బదులుగా ఆయన వారిని తరువాత విడుదల చేశాడు.[46]

నెడుం చేరలాతన్‌ను కొన్నిసార్లు చోళ పాలకుడిపై జరిగిన యుద్ధంలో మరణించిన "కుడక్కో" నెడుం చేరలాతన్‌తో గుర్తించడం జరుగుతుంది.[47]

పల్యనై చెల్ కేలు కుట్టువన్ (దశాబ్ది III, పలై కౌతమన్నార్)[33] (సా.శ. 155 - 165)
ఉతియన్ చేరలాతన్ కుమారుడు (నెడుం చేరలాతన్ తమ్ముడు) అయిన పల్యనై చెల్ కేలు కుట్టువన్ "కొంగర్ నాడు" (కొంగు దేశానికి అనుగుణంగా ఉండే కొంగర్ ప్రజల దేశం; పశ్చిమ తమిళనాడు) జయించినట్లు కీర్తించబడ్డాడు.[48] పూళి నాడు, చెరుప్పు, ఐయిరై కొండల ప్రభువుగా కూడా ఆయన వర్ణించబడ్డాడు.[48]

మలబార్ తీరంలో ప్రస్తుత పెరియార్ నది ముఖద్వారం వద్ద ఆయన ప్రధాన కార్యాలయం ఉన్నట్లు కూడా ఆధారాలు పేర్కొంటున్నాయి.[48]

"కలంకైకన్ని" నార్ముడి చేరల్ (దశాబ్ది IV, కప్పియత్తుక్కు కప్పియనార్)[49] (సా.శ. 180 - 190)
నెడుం చేరలాతన్ కుమారుడైన నార్ముడి చేరల్, తగదూర్ (ఉత్తర తమిళనాడులోని ధర్మపురి) అడిగైమాన్/సత్యపుత్ర పాలకుడైన నేడుమాన్ అంజిపై దండయాత్రకు నాయకత్వం వహించినందుకు గుర్తుండిపోయాడు.[50][41]

"కడంబిన్ పెరువాయిల్" (లేదా "వకై పెరుంతురై") యుద్ధంలో ఎజిమల పాలకుడైన నన్నన్‌ను కూడా ఆయన ఓడించి చంపాడు.[44][41]

"కడల్ పిరకొట్టియ" చెంగుట్టువన్ (దశాబ్ది V, పరణార్)[49] (సా.శ. 180)
"కడల్ పిరకొట్టియ" చెంగుట్టువన్‌ను "కడలోట్టియ" వేల్ కేలు కుట్టువన్‌తో గుర్తించారు. ఆయన నెడుం చేరలాతన్ కుమారుడు.[51]

ఆయన కాలంలో, చేర భూభాగం మలబార్ తీరం (ప్రస్తుత కేరళ), లోతట్టు కొంగు దేశం (పశ్చిమ తమిళనాడు) లలో విస్తరించి ఉంది.[41][44] ఆయనను కుడవర్ ప్రజల (అంటే కుడనాడు) ప్రభువుగా, కుట్టువన్ (కుట్టువర్ ప్రజల ప్రభువు) గా వర్ణించారు.[51]

చోళ రాజ్యంలోని వారసత్వ వివాదంలో చెంగుట్టువన్ విజయవంతంగా జోక్యం చేసుకుని, తన బంధువు కిళ్ళిని చోళ సింహాసనంపై కూర్చోబెట్టాడు. కిళ్ళి ప్రత్యర్థులు "వాయిల్" లేదా "నేరి-వాయిల్" యుద్ధంలో ఓడిపోయారు. "వియలూర్" వద్ద (బహుశా ఉత్తర కేరళలోని ఎజిమల దేశంలో, దాని సాంప్రదాయ పాలకుడు నన్నన్‌కు వ్యతిరేకంగా) ఆయన ఘనవిజయం సాధించినట్లు రికార్డులు కూడా పేర్కొంటున్నాయి.[51][42] ఐదవ దశాబ్ది ప్రశంస, పత్తిని దేవత విగ్రహం కోసం ఒక పవిత్రమైన రాయిని తీసుకోవాలనుకున్న చెంగుట్టువన్‌ను "ఉత్తరాది ప్రజలు భయపడే రాజు" అని వర్ణిస్తుంది. కొంగు దేశంలో ఉండి ఉండొచ్చని భావిస్తున్న కొడుకూర్‌ను కూడా ఆయన ధ్వంసం చేశాడు. (కన్నగి దేవత విగ్రహం కోసం రాయిని పొందేందుకు) ఒక "ఆర్య రాజు"ను వధించినట్లు కూడా చెప్పబడింది.[51][42]

ఇళంగో అడిగల్ రచించిన తమిళ ఇతిహాస పద్యం సిలప్పతికారంలో చెంగుట్టువన్ ప్రముఖంగా ప్రస్తావించబడ్డాడు.[46]

"ఆడు కొట్టు పట్టు" చేరలాతన్[52] (దశాబ్ది VI, కక్కై పాడినియార్ నచెల్లైయార్)[49] (సా.శ. 180 - 190)
నెడుం చేరలాతన్ కుమారుడు, నార్ముడి చేరల్ సోదరుడు అయిన "ఆడు కొట్టు పట్టు" చేరలాతన్, "కడల్ పిరకొట్టియ" చెంగుట్టువన్ తర్వాత అధికారంలోకి వచ్చాడు.[40][52]

మలబార్ తీరంలో ఉత్తర కేరళలోని నరవు ఓడరేవును ఆయన నియంత్రించినట్లు చెబుతారు.[52] వెన్ని యుద్ధంలో చోళ పాలకుడు కరికాలతో పోరాడిన పెరుమ్ చేరలాతన్ బహుశా ఈయనే అయి ఉండొచ్చు. ఈ యుద్ధంలో చేరలాతన్ వీపుపై కరికాలుడు గాయపరిచాడు. ఈ అవమానాన్ని భరించలేక, ఆయన క్రమంగా నిరాహారదీక్ష చేస్తూ ఆత్మాహుతి చేసుకున్నాడు.[46][52]

ఇరుంపొరై లేదా పొరై శాఖ (వంచి-కరువూర్; పశ్చిమ తమిళనాడు)
చెల్వ కడుంకో వలి అథన్ (దశాబ్ది VII, కపిలర్)[49] (సా.శ. 165)
చేర పాలకుడు అంతువన్ చేరల్ కుమారుడైన చెల్వ కడుంకో వలి అథన్, పండార్ (మలబార్ తీరంలో) ఓడరేవును, కొడుమనం (ప్రస్తుత కొడుమనల్) స్థావరాన్ని నియంత్రించినట్లు రికార్డు చేయబడింది.[46][53] ఆయన పాండ్యులు, చోళుల సంయుక్త సైన్యాలను ఓడించాడు.[53][33] పెరుమ్ చేరల్ ఇరుంపొరైకి తండ్రి అయిన ఆయన, చిక్కర్ పల్లి అనే ప్రదేశంలో మరణించినట్లు చెబుతారు.[54]

పుగలూరు శాసనాలలో (సుమారు సా.శ. 2వ శతాబ్దం) ప్రస్తావించబడిన కో "అథన్ చేరల్ ఇరుంపొరై" ఇతనేనని భావిస్తారు.[40][33]

పెరుమ్ చేరల్ ఇరుంపొరై[55] (దశాబ్ది VIII, అరిచిల్ కిళార్)[49] (సా.శ. 190)
అడిగైమాన్-సత్యపుత్ర పాలకుడు ఎజిని/నెడుమాన్ అంజి (చోళ, పాండ్య పాలకుల సహాయంతో ఉన్నాడు) కోట నగరమైన తగదూర్ (ప్రస్తుత ధర్మపురి) ను జయించినందుకు గాను పెరుమ్ చేరల్ ఇరుంపొరై ప్రసిద్ధి చెందాడు.[56] [55]

తరువాత జరిగిన పాజి యుద్ధంలో, ఎజిమల పాలకుడైన నన్నన్ యోధులు, గతంలో పెరుమ్ చేరల్ ఇరుంపొరై తరపున నన్నన్ భూభాగంపై దండెత్తిన నెడుమాన్ అంజిని ఓడించారు. పెరుమ్ చేరల్ ఇరుంపొరైని "పూళి ప్రభువు", "కొల్లి హిల్స్ ప్రభువు", "[పూమ్]పుహార్ ప్రభువు" అని వర్ణించారు. [56] కొన్నిసార్లు ఆయనను "కోతై మార్ప" అనే బిరుదుతో సత్కరిస్తారు. ఇళం చేరల్ ఇరుంపొరైకి ఈయన తండ్రి.[55]

పుగలూరు శాసనాలలో (సుమారు సా.శ. 2వ శతాబ్దం) ప్రస్తావించబడిన "పెరుమ్ కడుంగోన్" ఇతనేనని భావిస్తారు.[40][33]

కుడక్కో ఇళం చేరల్ ఇరుంపొరై[57] (దశాబ్ది IX, పెరుంకుందూర్ కిళార్[33]) (సా.శ. 190 - 215)
పెరుమ్ చేరల్ ఇరుంపొరై కుమారుడైన "కుడక్కో" ఇళం చేరల్ ఇరుంపొరై, ఇళం పళైయన్ మారన్, విచ్చి లతో పాటు చోళ పాలకుడు పెరుమ్ చోళుడిని ఓడించి, "ఐదు కోటలను" ధ్వంసం చేశాడని చెబుతారు. ఆయన "కుడక్కో" లేదా "పశ్చిమ ప్రభువు" అని, "తొండి ప్రభువు" అని కూడా ప్రసిద్ధి చెందాడు. "కొంగర్ నాడు", "కుట్టువర్ నాడు", "పూళి నాడు" లకు యజమానిగా వర్ణించబడ్డాడు.[57]

ఆయన నెడుం చేరలాతన్ వంశస్థుడని కూడా నమోదు చేయబడింది.[45]

పుగలూరు శాసనాలలో (సుమారు సా.శ. 2వ శతాబ్దం) ప్రస్తావించబడిన "కడుంగోన్ ఇళం కడుంగో" ఇతనేనని భావిస్తారు.[40][33]

పతిట్రుపత్తు ద్వారా తెలిసిన చేర పాలకులే కాకుండా, పురనానూరు వంటి ఇతర ప్రారంభ తమిళ సేకరణలలో మరెంతో మంది ప్రస్తావించబడ్డారు. అయితే, ఈ పేర్లలో కొన్ని పునరావృతాలు కావచ్చు.[34]

"కరువూర్ ఎరియ" ఒల్-వల్ కో పెరుమ్ చేరల్ ఇరుంపొరై కరువూర్ (ప్రస్తుత కరూర్, తమిళనాడు) నగరం నుండి పాలించినట్లు నమోదు చేయబడింది.[34][58] కవి నరివెరుత్తలైయార్ ఆయనను కీర్తించాడు.[58] "కడుంగో" వాలియా అథన్ మరొక పాలకుడు కాగా, "పాలై పాడియ" పెరుమ్ కడుంగో అని కూడా ఒకరు ప్రస్తావించబడ్డారు.[34] చెల్వ కడుంకో వాలి అథన్ (ఏడవ దశాబ్దికి చెందిన) తండ్రి అయిన అంతువన్ చేరల్ ఇరుంపొరై (సా.శ. 140) ప్రాముఖ్యత కలిగిన మరొక వ్యక్తి.[34] ఆయన చోళ పాలకుడు "ముడిత్తలై" కో పెరునార్ కిళ్ళికి సమకాలికుడు. ఈ చోళ రాజు ఏనుగు కరువూర్ నగరంలోకి దారితప్పి వచ్చిన సంఘటన ప్రసిద్ధి చెందింది.[34][47]

"యానైకచ్చై" మంతరమ్ చేరల్ ఇరుంపొరై (సా.శ. 215[42]) తూర్పున కొల్లి హిల్స్ (కరూర్ వంచి సమీపంలో) నుండి పశ్చిమ తీరంలోని (మధ్య కేరళ) తొండి, మంతై ఓడరేవుల వరకు విస్తారమైన భూభాగాన్ని పాలించాడు. విళంకిల్ వద్ద జరిగిన యుద్ధంలో ఆయన తన శత్రువులను ఓడించాడు. అయితే, తరువాత ఆయనను ప్రసిద్ధ పాండ్య పాలకుడు "తలయ్యలంకానం" నెడుం చెజియన్ II (సా.శ. 3వ శతాబ్దం ప్రారంభం) బంధించాడు. అయినప్పటికీ ఆయన చెరసాల నుండి తప్పించుకోగలిగాడు, కోల్పోయిన తన భూభాగాలను విజయవంతంగా తిరిగి పొందాడు.[59][34]

ప్రస్తావించబడిన ఇతర పాలకులలో కో "కోతై మార్ప", "తగదూర్ ఎరింత" పెరుమ్ చేరల్ ఇరుంపొరై, కుట్టువన్ కోదై ఉన్నారు.[34] "కుడక్కో" నెడుం చేరల్ అథన్, పెరుమ్ చేరల్ అథన్ కూడా ఈ జాబితాలో ఉన్నారు.[34] "మూవన్" అనే నాయకుడిని ఓడించి బంధించాడని చెప్పబడే కనైక్కల్ ఇరుంపొరై మరొక ముఖ్యమైన వ్యక్తి. కనైక్కల్ ఒక క్రూరమైన చర్యగా తన ఖైదీ పళ్ళను పీకి తొండి నగరం (మలబార్ తీరంలో) ద్వారాలపై నాటాడు. తరువాత, చోళ పాలకుడు చెంగన్నన్ బంధించినప్పుడు, కనైక్కల్ నిరాహారదీక్షతో ఆత్మాహుతి చేసుకున్నాడు.[59] "కుడక్కో" చేరల్ ఇరుంపొరైతో పాటు, అగనానూరు (168)లో ప్రస్తావించబడిన "కొట్టంబలత్తు తుంచియ" చేరమాన్‌తో బహుశా ఒకే వ్యక్తి అయిన "కొట్టంబలత్తు తుంచియ" మక్కొడై కూడా నమోదు చేయబడ్డారు.[34][43] వంచన్, "కడలోట్టియ" వేల్ కేలు కుట్టువన్ ఈ సంప్రదాయంలో మరింత ముఖ్యమైన పేర్లు.[34] చివరగా, పాండ్య పాలకుడు ఉగ్ర పెరువలుతి, చోళ పాలకుడు "రాజసూయం వెట్ట" పెరునార్ కిళ్ళి ఇద్దరికీ మిత్రుడిగా మాన్ వెంకో గుర్తుంచుకోబడ్డాడు.[34]

భౌగోళిక విస్తరణ

[మార్చు]

తొలి చారిత్రక దక్షిణ భారత చరిత్రపై ఇటీవలి అధ్యయనాల ప్రకారం పాండ్య, చేర, చోళ అనే ముగ్గురు ప్రధాన తమిళ పాలకులు ప్రస్తుత తమిళనాడులో వరుసగా మధురై, వంచి-కరువూర్ (కరూర్), ఉరైయూర్ (తిరుచిరాపల్లి) కేంద్రాలుగా పాలించేవారు.[18] ఈ ప్రారంభ రాజ్యాలు తామ్రపర్ణి, వైగై, కావేరి నదుల వంటి విస్తారమైన వ్యవసాయ వనరులున్న నదీ మైదానాలలో ఉద్భవించి ఉండవచ్చు. అయినప్పటికీ అవి వరుసగా కొర్కై, ముచిరి-వంచి (ముజిరిస్), పుహార్ (కావేరిపూంపాటినం) వద్ద హిందూ మహాసముద్రంలో ప్రధాన ఓడరేవులు/రాజధానులను కూడా స్థాపించాయి.[22][18]

తొలి చారిత్రక (పల్లవ పూర్వ) కాలంలో చేర దేశం ప్రస్తుత మధ్య కేరళ, పశ్చిమ తమిళనాడు (కొంగు దేశం) లలో విస్తరించి ఉండేది.[3][60] మధ్య కేరళలో హిందూ మహాసముద్రంలో ముఖ్యమైన ఓడరేవులు అయిన ముచిరి-వంచి, తొండి ప్రాంతాలను రెండు ప్రాంతీయ ప్రధాన కార్యాలయాలుగా చేసుకుని, చేర కుటుంబానికి చెందిన పలు శాఖలు ఏకకాలంలో పాలించాయి. అలాగే ముఖ్యమైన రాజకీయ, ఆర్థిక కేంద్రమైన వంచి-కరువూర్ రాజధానిగా కొంగు దేశంలో (ఇరుంపొరై/పొరై శాఖ) కూడా పాలించాయి. ఈ శాఖలు బహుశా చేర దేశం నాయకత్వం కోసం పోటీ పడి ఉండొచ్చు.[46][61] కేరళ దక్షిణ కొసను చిన్న ఆయ్ రాజవంశం నియంత్రించగా, ఉత్తర కేరళను ఎజిమల పాలకులు నియంత్రించారు.[22][46]

రాష్ట్ర నిర్మాణం

[మార్చు]
నోయ్యల్ నది

పల్లవ పూర్వ (తొలి చారిత్రక) దక్షిణ భారతదేశంలో రాజకీయ వ్యవస్థ స్వభావం పండితులు, చరిత్రకారులలో చురుకైన చర్చనీయాంశంగానే ఉంది.[33][60][22] పురావస్తు (నాణేలు) ఆధారాలతో పాటు ప్రారంభ తమిళ పద్యాల (లేదా సంగం సాహిత్యం) వ్యాఖ్యానం దీనికి ప్రధాన కారణం.[62][63] ఒక సమతౌల్య దృక్పథం ప్రకారం, తొలి చారిత్రక దక్షిణ భారతదేశంలో కనీసం ప్రాథమిక రాష్ట్ర నిర్మాణం అయినా ఉందనేది కాదనలేని సత్యం.[29]

తొలి చారిత్రక దక్షిణ భారతదేశ పరిణామాలు ఒక రాష్ట్ర రాజకీయ చట్రంలోనే జరిగాయని కొందరు విద్యావేత్తలు/పండితులు వాదిస్తున్నారు.[64][22][65] తమిళ-బ్రాహ్మీ శాసనాలు, రాజవంశ నాణేలు (నాణేల ఆధారాలు), మెరుగైన పాత తమిళ కవితలు (సంగం సాహిత్యం), మధురై, వంచి-కరూర్ వంటి పట్టణ కేంద్రాలు (పట్టణీకరణ), ప్రత్యేక హస్తకళలు, సుదూర వాణిజ్యం, ముఖ్యంగా సముద్ర వాణిజ్యం వంటివి ఈ వాదనను సమర్థిస్తున్నాయి.[29] వనరులపై అసమాన ప్రాప్యత, నియంత్రణ ఉందనడానికి ఆధారాలు, పాలకులు బంగారు నాణేలు, విలువైన రాళ్ల వంటి ఖరీదైన బహుమతులు ఇచ్చినట్లు తెలిపే కవితా ప్రస్తావనలలో చూడవచ్చు.[29] హిందూ మహాసముద్ర సుగంధ ద్రవ్యాల వాణిజ్యం ద్వారా లభించిన లగ్జరీ వస్తువులను సాంప్రదాయ పాలకులు ఎక్కువగా వినియోగించేవారు. వారు ముచిరి, కొర్కై వంటి కీలక వాణిజ్య ఓడరేవులను కూడా అభివృద్ధి చేశారు. ప్రాథమిక టోల్స్, కస్టమ్స్ సుంకాలను విధించారు.[29] పుగలూరు శాసనాలు చేర రాజును "కో" అని వ్యవహరిస్తాయి. అయితే యువరాజుల పేర్ల చివర "కో" లేదా "కొన్" అనే ప్రత్యయాలు ఉంటాయి. అదనంగా, చేర యువరాజు "పట్టాభిషేక వేడుక" గురించిన ప్రస్తావనలు వారసత్వ క్రమాన్ని ఎత్తి చూపుతున్నాయి.[66]

తొలి చారిత్రక దక్షిణ భారతదేశ రాజకీయ సోపానక్రమంలో అగ్రస్థానంలో ముగ్గురు "కిరీటధారులైన రాజులు", లేదా వెందర్లు (చేర, చోళ, పాండ్య) ఉండేవారు. వారు ప్రతి ఒక్కరూ తమ రాచరిక చిహ్నాలు, అధికార చిహ్నాలతో విభిన్నంగా ఉండేవారు. "వెలిర్" నాయకులుగా పిలువబడే తక్కువ స్థాయి పాలకులు బహుశా వెందర్లకు కప్పం చెల్లించవలసి వచ్చేది.[67] తొలి చారిత్రక దక్షిణ భారత రాజకీయాలలో హింసాత్మక ఘర్షణలు సాధారణ లక్షణంగా ఉండేవి. రాజులు, నాయకులు తరచుగా పొత్తులు ఏర్పరుచుకుని ఒకరిపై ఒకరు యుద్ధాలు చేసేవారు.[67]

అయితే, ఆర్. చంపకలక్ష్మి వంటి పండితులు కొన్నిసార్లు ఈ అభిప్రాయాన్ని ప్రశ్నిస్తారు.[29] తొలి చారిత్రక దక్షిణ భారతదేశంలో పట్టణీకరణ రాష్ట్ర రాజకీయ చట్రంలో జరగలేదని వారు వాదిస్తారు. బదులుగా, ఈ కాలం గిరిజన నాయకత్వాలతో (లేదా గరిష్టంగా, "సంభావ్య రాచరికాలతో") వర్గీకరించబడింది.[29] వెందర్ పాలకులు వరి సాగు చేసే వ్యవసాయ మైదానాలపై పరిమిత నియంత్రణను మాత్రమే ఉపయోగించారు. వారు తమ జీవనోపాధి కోసం ప్రధానంగా కప్పం, దోపిడీపై ఆధారపడ్డారు. పన్ను విధింపు కోసం క్రమబద్ధమైన లేదా విస్తృతమైన వ్యవస్థ లేదు, అలాగే కేంద్రీకృత నిర్బంధ అధికారం కూడా లేదు.[29] రాజకీయ సంస్థాగతం కమ్యూనల్ వనరుల యాజమాన్యంపై ఆధారపడి ఉంటుంది. ఉత్పత్తి బంధుత్వ సంబంధాల చుట్టూ నిర్మితమై ఉంటుంది. అధికారం "వనరుల దోపిడీ కూడబెట్టడం" మద్దతుతో వివిధ పునఃపంపిణీ సామాజిక సంబంధాల ద్వారా కొనసాగించబడింది.[22] పునఃపంపిణీ వ్యవస్థపై పనిచేస్తున్న బంధుత్వ-ఆధారిత నాయకత్వాలు ప్రాచీన దక్షిణ భారతదేశ ఆర్థిక నిర్మాణాన్ని ఏర్పరిచాయి. జీవనోపాధి ఎక్కువగా వ్యవసాయ-పశుపోషణకు సంబంధించినది, రాజకీయాలు పోటీ, సంఘర్షణలతో నడిచేవి.[22][11]

ఈ పండితులు ఉద్దేశపూర్వకంగా తొలి చారిత్రక లేదా పల్లవ పూర్వ తమిళ పాలకులను (చేర, చోళ, పాండ్య), దక్షిణ భారతదేశ తమిళ రాజ్యాలను సూచించడానికి వరుసగా "నాయకులు", "నాయకత్వాలు" (chiefs and chiefdoms) అనే పదాలను ఉపయోగిస్తారు.[3][68]

సమాజం, సంస్కృతి

[మార్చు]
కొడుంగల్లూర్ భగవతి

ప్రారంభ తమిళ గ్రంథాలు, లేదా సంగం సాహిత్యం, ప్రత్యేకమైన సాంస్కృతిక సంప్రదాయాలతో కూడిన సమాజాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయి.[69] మిగిలి ఉన్న సంగం పద్యాలు తరచుగా యుద్ధం, ప్రేమ ఇతివృత్తాలను కీర్తిస్తాయి. పురమ్ పద్యాలు పాలకుల పరాక్రమాన్ని, దాతృత్వాన్ని ప్రశంసిస్తాయి, అకమ్ పద్యాలు నిర్దిష్ట భౌగోళిక ప్రకృతి దృశ్యాలతో అనుబంధం ద్వారా మానవ భావోద్వేగాలను వ్యక్తపరుస్తాయి.[69]

సాధారణంగా, సాహిత్యం దక్షిణ భారత సాంస్కృతిక సంప్రదాయాన్ని, ఆ సమయానికి దక్షిణ భారతదేశంతో సంబంధంలోకి వస్తున్న ఉత్తర భారత సాంస్కృతిక సంప్రదాయం లోని కొన్ని అంశాలను ప్రతిబింబిస్తుంది.[42][22] మిగిలిన తమిళ దేశం మాదిరిగానే చేర జనాభాలో ఎక్కువ భాగం బహుశా స్థానిక ద్రావిడ విశ్వాస వ్యవస్థలను అనుసరించి ఉండవచ్చు.[70] ముఖ్యంగా అనంకు, అంటే మానవులతో సహా వివిధ వస్తువులలో నివసించే పవిత్ర శక్తులపై నమ్మకం ఉండేది. నిర్దిష్ట ఆచారాలు, కర్మలు చేయడం ద్వారా దీనిని నియంత్రించేవారు. అనంకు స్త్రీలలో కూడా వ్యక్తమవుతుందని నమ్మేవారు, పవిత్రమైన స్త్రీలలో ఇది నియంత్రణలో ఉండి శుభప్రదమైన సామర్థ్యాన్ని కలిగి ఉంటుందని భావించేవారు. అనంకును నియంత్రించడానికి అవసరమైన ఆచారాలు, కర్మలను నిర్వహించే బాధ్యతను కొన్ని వర్గాలకు అప్పగించారు.[71] మురుగన్ వంటి దేవుళ్ళకు బలులు అర్పించడం ఇతర మతపరమైన ఆచారాలలో ప్రధానంగా ఉండి ఉండవచ్చు.[42] మరణించిన వీరులను పూజించడం, చెట్లను ఆరాధించడం, వివిధ రకాల పూర్వీకుల పూజలు తమిళ దేశంలో సాధారణంగా ఉండేవి. యుద్ధ దేవత కొర్రవైను బహుశా మాంసం, కల్లు నైవేద్యాలతో ప్రసన్నం చేసుకునేవారు. కొర్రవై తరువాత ప్రస్తుత దుర్గాదేవిలో విలీనం చేయబడింది.[70]

  • బ్రాహ్మణ వలసదారులు ఉత్తర భారతదేశం నుండి దక్షిణ భారతదేశానికి మొదటిసారిగా బహుశా క్రీ.పూ 3వ శతాబ్దం నాటికి, జైన, బౌద్ధ మిషనరీలతో పాటుగా లేదా వారి వెనుక వచ్చి ఉండవచ్చు.[72] జనాభాలో అత్యధికులు స్థానిక ఆచారాలను అనుసరించినప్పటికీ, ప్రధానంగా వలస వచ్చిన వారిలో కొంత శాతం మంది జైన, బౌద్ధ మతాలను, ఉత్తర భారత బ్రాహ్మణవాదాన్ని అనుసరించారు.[70]
  • యూదులు, సెయింట్ థామస్ క్రైస్తవుల ప్రాచీన జనాభా కూడా కేరళలో నివసించినట్లు తెలిసింది.[73][74]

ప్రారంభ తమిళ సమాజంలో వర్ణ వర్గీకరణకు పరిమిత ప్రాధాన్యత ఉండేది. కుల వ్యవస్థ కూడా ఈ సమాజపు లక్షణం కాదు, ముఖ్యంగా కలిసి భోజనం చేయడం, సామాజిక పరస్పర చర్యలపై ఉన్న పరిమితుల్లో ఇది ప్రతిబింబిస్తుంది.[69] అయినప్పటికీ, ప్రారంభ తమిళ గ్రంథాలు తొలి చారిత్రక దక్షిణ భారత సమాజంలో "కుడి" ఆధారిత సామాజిక వర్గీకరణను ప్రస్తావిస్తాయి.[42] కుడిలు అనేవి వంశ-ఆధారిత సంతతి సమూహాలు, ఇవి ఉత్పత్తితో ముడిపడి ఉండి వంశావళి, వంశపారంపర్య వృత్తులతో సంబంధం కలిగి ఉంటాయి.[75][65][69]

తొలి చారిత్రక దక్షిణ భారతదేశంలో, స్త్రీలకు బహుశా (దక్షిణ భారతదేశంలో మధ్యయుగ కాలంతో పోలిస్తే) ఉన్నత హోదా ఇవ్వబడింది,[75][65] కవులు, బార్డ్‌లు (ఒక రకమైన గాయకులు), సంగీతకారులు సమాజంలో ఎంతో గౌరవం పొందేవారు. ప్రారంభ తమిళ గ్రంథాలలో ఆస్థాన కవులకు ఇచ్చిన విలాసవంతమైన పోషణ గురించి అనేక ప్రస్తావనలు ఉన్నాయి. అన్ని వర్గాల వృత్తిపరమైన కవులు తమ పోషక పాలకులను కీర్తిస్తూ గ్రంథాలను రచించారు, అందుకు గాను వారు ఉదారంగా బహుమతులు పొందారు.[76] స్థానిక పరిపాలన కోసం దక్షిణ భారత గ్రామాలలో "సభ" వ్యవస్థ తొలి చారిత్రక కాలంలో ప్రారంభమైందని భావిస్తున్నారు.[42]

ఆర్థిక వ్యవస్థ

[మార్చు]

సంగం పద్యాల ప్రకారం ప్రాచీన తమిళ సమాజంలో వ్యవసాయం, చేపల వేట, పశుపోషణ విస్తృతంగా ఉండేవి. ఇవి హిందూ మహాసముద్ర సముద్ర వాణిజ్యం ప్రాముఖ్యతను, ఇనుము కరిగించే పద్ధతిని కూడా వివరిస్తాయి.[69] దక్షిణ భారతదేశంలో, చేర దేశంలో పట్టణీకరణ తొలి దశ సాధారణంగా క్రీ.పూ 3వ శతాబ్దం నుండి సా.శ. 3వ శతాబ్దం వరకు ఉన్న కాలానికి ముడిపడి ఉంటుంది.[77]

కొంతమంది పండితులు ఈ పట్టణీకరణ సామాజిక-ఆర్థిక మార్పుల వల్ల కాకుండా బాహ్య వాణిజ్యం ద్వారా ప్రేరేపించబడిందని వాదిస్తున్నారు. అయితే, వాణిజ్యాన్ని సామాజిక-ఆర్థిక ప్రక్రియల నుండి వేరు చేయబడిన స్వతంత్ర కారకంగా పరిగణించలేము కాబట్టి, చరిత్రకారులు కొన్నిసార్లు ఈ అభిప్రాయాన్ని అంగీకరించడం కష్టంగా భావిస్తారు.[77]

సుగంధ ద్రవ్యాల వాణిజ్యం

[మార్చు]
పట్టణం పురావస్తు తవ్వకాలు
మధ్యధరా/మధ్యప్రాచ్యం నుండి భారతదేశానికి మార్గం

గ్రీకో-రోమన్ ప్రపంచం లేదా యవనులు, ఉత్తర భారతదేశంతో వాణిజ్య సంబంధాలు దక్షిణ భారతదేశానికి గణనీయమైన ఆర్థిక ఊపును అందించాయి; హిందూ మహాసముద్రం మీదుగా వాణిజ్యం ప్రధాన ఆర్థిక కార్యకలాపంగా ఉండేది.[42] చేరలను ప్రస్తావించే తొలి గ్రీకో-రోమన్ ఖాతాలు మొదటి శతాబ్దంలో ప్లినీ ది ఎల్డర్, మొదటి శతాబ్దపు గ్రంథం పెరిప్లస్ మారిస్ ఎరిథ్రేయ్, రెండవ శతాబ్దంలో క్లాడియస్ టోలెమీ ద్వారా అందించబడ్డాయి.[12] పెరిప్లస్ మారిస్ ఎరిథ్రేయ్ చేరలు లేదా "కెప్రోబోట్రాస్" భూభాగంలో వాణిజ్యాన్ని వివరంగా వర్ణిస్తుంది. చేర దేశంలో ఉన్న ముజిరిస్ లేదా తమిళంలో ముచిరి ఓడరేవు, మలబార్ తీరంలో అత్యంత ముఖ్యమైన కేంద్రం. పెరిప్లస్ ప్రకారం ఇది "రోమన్లు, అరబ్బులు, గ్రీకుల పెద్ద ఓడలతో నిండి ఉండేది".[78] పెద్ద ఎత్తున సుగంధ ద్రవ్యాలు, దంతం, కలప, ముత్యాలు, రత్నాలు చేర దేశం, దక్షిణ భారతదేశం నుండి మధ్యప్రాచ్యం/మధ్యధరా ప్రాంతాలకు ఎగుమతి చేయబడ్డాయి.[78]

అరేబియా నుండి నేరుగా దక్షిణ భారతదేశానికి ఓడలను తీసుకువచ్చే అనుకూలమైన రుతుపవన గాలులు, లోతట్టు పశ్చిమ కనుమలలో విస్తారంగా లభించే అరుదైన సుగంధ ద్రవ్యాలు, కనుమలను అరేబియా సముద్రంతో కలిపే అనేక నదులు వంటి భౌగోళిక ప్రయోజనాలు చేరలను ప్రాచీన దక్షిణ భారతదేశంలో ఒక ప్రధాన శక్తిగా ఎదగడానికి అనుమతించాయి.[79][22] సుగంధ ద్రవ్యాలు, ఇతర వస్తువుల వాణిజ్యం మధ్యప్రాచ్య/మధ్యధరా గ్రీకో-రోమన్ నావికులతో బహుశా సామాన్య శకం ప్రారంభానికి ముందే ఉనికిలో ఉంది, మొదటి శతాబ్దంలో ఇది మరింత పటిష్టమైంది.[22][80][81] మొదటి శతాబ్దంలో, రోమన్లు ఈజిప్టును జయించారు, ఇది హిందూ మహాసముద్ర సుగంధ ద్రవ్యాల వాణిజ్యంలో ఆధిపత్యం సాధించడానికి వారికి సహాయపడి ఉండవచ్చు.[12][78]

భారతీయ సుగంధ ద్రవ్యాలు

గ్రీకో-రోమన్లు నల్ల మిరియాలు వంటి వస్తువులకు బదులుగా పెద్ద మొత్తంలో బంగారాన్ని తీసుకువచ్చారు.[22][82] కేరళ, తమిళనాడులలో కనుగొనబడిన రోమన్ నాణేల నిధులు ఈ వాణిజ్యానికి నిదర్శనం. సుగంధ ద్రవ్యాలు, పట్టు, మస్లిన్ వంటి విలాస వస్తువుల కోసం "రోమన్ బంగారం భారతదేశం, చైనాలలోకి పారుతోంది" అని మొదటి శతాబ్దపు రచయిత ప్లినీ ది ఎల్డర్ విలపించారు. మూడవ, నాల్గవ శతాబ్దాలలో రోమన్ సామ్రాజ్యం పతనంతో హిందూ మహాసముద్ర సుగంధ ద్రవ్యాల వాణిజ్యం క్షీణించింది,[22] వారి స్థానంలో చైనీస్, అరబ్/మధ్యప్రాచ్య నావికులు వచ్చారు.[64]

ప్రాచీన చేర దేశం, దక్షిణ భారతదేశం, మధ్యప్రాచ్య/మధ్యధరా ప్రాంతాల మధ్య సుగంధ ద్రవ్యాల వాణిజ్య స్వభావం వివాదాస్పదంగా ఉంది.[22][76] మధ్యధరా ప్రపంచంతో ఈ వాణిజ్యం చేరలు, పాండ్యుల వంటి స్థానిక పాలకులు, వ్యాపారులచే సమాన నిబంధనల ప్రకారం నిర్వహించబడిందా అనేది అనిశ్చితంగా ఉంది.[83][42] అయితే, ఈ పాలకులు హిందూ మహాసముద్ర సుగంధ ద్రవ్యాల వాణిజ్యంతో సంబంధం ఉన్న విలాస వస్తువులను వినియోగించినట్లు ప్రారంభ తమిళ పద్యాలు నమోదు చేశాయి. ఓడరేవులను అభివృద్ధి చేయడం ద్వారా, ప్రాథమిక టోల్స్, కస్టమ్స్ సుంకాలను విధించడం ద్వారా బహుశా వారు సుదూర సముద్ర వాణిజ్యంలో కూడా పాలుపంచుకుని ఉండవచ్చు.[67]

ఇనుము సాంకేతికత

[మార్చు]
పురావస్తు తవ్వకం, కొడుమనల్

దక్షిణాసియా నుండి అధిక-కార్బన్ ఉక్కుకు సంబంధించి అనేక ప్రాచీన తమిళ, గ్రీకు, రోమన్ సాహిత్య ప్రస్తావనలు ఉన్నాయి. దక్షిణ భారతదేశంలో (తమిళనాడులోని కొడుమనల్, తెలంగాణలోని గోల్కొండ, కర్ణాటక ఆధారంగా) శ్రీలంకలో క్రూసిబుల్ ఉక్కు ఉత్పత్తి ప్రక్రియ బహుశా క్రీ.పూ 6వ శతాబ్దంలో ప్రారంభమైంది. రోమన్లు ఈ ఉక్కును "ప్రపంచంలోనే అత్యుత్తమ ఉక్కు" అని పిలిచారు, దానిని "సెరిక్" అని ప్రస్తావించారు. ఇది బహుశా క్రీ.పూ 5వ శతాబ్దం నాటికి మధ్యప్రాచ్య/మధ్యధరా ప్రపంచానికి ఎగుమతి చేయబడి ఉండవచ్చు.[84][85][86]


ఈ ఉక్కు స్టీలీ ఇనుము కేకులుగా ఎగుమతి చేయబడింది, దీనిని "వుట్జ్ (wootz)" అని పిలిచేవారు.[87] మలినాలను పూర్తిగా తొలగించడానికి బొగ్గు కొలిమి లోపల మూసివున్న మట్టి క్రూసిబుల్‌లో కార్బన్ సమక్షంలో నల్ల మాగ్నటైట్ ముడి ఖనిజాన్ని వేడి చేయడం ద్వారా వుట్జ్ ఉక్కు ఉత్పత్తి చేయబడింది. ఒక ప్రత్యామ్నాయ పద్ధతి ఏమిటంటే, ఇనుమును తీయడానికి ముడి ఖనిజాన్ని కరిగించి, మలినాలను తొలగించడానికి దానిని వేడి చేసి సుత్తితో కొట్టేవారు. కార్బన్ మూలం బహుశా వెదురు చెట్లు, అవారై (సెన్నా ఆరిక్యులాటా) వంటి మొక్కల ఆకులు అయి ఉండొచ్చు.[87][88] క్రీ.పూ ఐదవ శతాబ్దం నాటికి చైనీయులు, శ్రీలంక వారు బహుశా దక్షిణ భారతీయుల నుండి వుట్జ్ ఉక్కు ఉత్పత్తి పద్ధతులను స్వీకరించి ఉండవచ్చు.[89][90]

శ్రీలంకలో, ఈ ప్రారంభ ఉక్కు తయారీ పద్ధతి రుతుపవనాల ద్వారా నడిచే ప్రత్యేకమైన గాలి కొలిమిని ఉపయోగించింది. అనురాధపుర, తిస్సమహారామ, సమనలవేవ వద్ద తొలి చారిత్రక కాలం నాటి ఉత్పత్తి ప్రదేశాలతో పాటు, దక్షిణ భారతదేశంలోని కొడుమనల్ నుండి దిగుమతి చేసుకున్న ఇనుము, ఉక్కు కళాఖండాలు కూడా కనుగొనబడ్డాయి. శ్రీలంక ఆగ్నేయ ప్రాంతంలో ఉన్న తిస్సమహారామలో క్రీ.పూ 2వ శతాబ్దానికి చెందిన ఒక తమిళ వాణిజ్య సంఘం, తొలి చారిత్రక దక్షిణ భారతదేశం నుండి పురాతన ఇనుము, ఉక్కు కళాఖండాలను, ఉత్పత్తి పద్ధతులను ఆ ద్వీపానికి తీసుకువెళ్లింది.[91][92][93][94]

వారసత్వం

[మార్చు]
చేరమాన్ పెరుమాళ్ నాయనార్ చిత్రణ (బృహదీశ్వరాలయం, తంజావూరు)

దాదాపు ఐదవ శతాబ్దం తర్వాత, తొలి చారిత్రక కాలంతో పోలిస్తే చేరల ప్రభావం గణనీయంగా తగ్గినట్లు కనిపిస్తోంది.[95] ఈ కాలంలో చేరల గురించి పెద్దగా సమాచారం లేదు.[96] కొంగు దేశంలోని (పశ్చిమ తమిళనాడు) వంచి-కరూర్ (ప్రస్తుత కరూర్) వద్ద పాలించిన చేరలు (వీరిని "కేరళలు" అని కూడా పిలుస్తారు), ఈ కాలంలో ప్రస్తుత కేరళతో సహా పూర్వ చేర భూభాగాలపై ఆధిపత్యం చెలాయించినట్లు కనిపిస్తోంది.[97]

ఈ ప్రాంతం ఆ తర్వాత కల్భ్ర రాజవంశం ఉదయానికి,[96] ఆ తర్వాత చాళుక్య రాజవంశం లేదా పల్లవ రాజవంశం-పాండ్య రాజవంశాల ఆధిపత్యానికి, తర్వాత రాష్ట్రకూట రాజవంశం, చోళ రాజవంశాల పెరుగుదలకు సాక్ష్యంగా నిలిచింది.[98][99] సా.శ. 9వ శతాబ్దం నాటికి, మధ్య కేరళ "మధ్యయుగ కేరళ చేర రాజ్యం"గా (మహోదయపురం) ఏర్పడటానికి విస్తృతమైన "చేర/కేరళ రాజ్యం" నుండి విడిపోయినట్లు కనిపిస్తుంది.[97] మధ్యయుగ చేరలు పొరుగున ఉన్న చోళ రాజవంశం, పాండ్య రాజవంశాలతో ఎప్పటికప్పుడు మారుతున్న సంబంధాలను కొనసాగించారు, పొత్తు, సంఘర్షణల మధ్య ఆటుపోట్లను ఎదుర్కొన్నారు.[100] మధ్యప్రాచ్యంతో హిందూ మహాసముద్ర సుగంధ ద్రవ్యాల వాణిజ్యంపై (ముఖ్యంగా మిరియాలు) దాని గుత్తాధిపత్యాన్ని విచ్ఛిన్నం చేయడానికి సా.శ. 11వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో చోళులు చేర రాజ్యంపై దాడి చేసి చివరకు లొంగిపోయేలా చేశారు.[100][101] 12వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో కేరళలోని చేర రాజ్యం రద్దయినప్పుడు, దానిలో అంతర్భాగంగా ఉన్న నాయకత్వాలు చాలా వరకు స్వతంత్రమయ్యాయి.[102]

పండితులు తరచుగా ఆళ్వార్ సన్యాసి కులశేఖర ఆళ్వార్, నాయనార్ సన్యాసి చేరమాన్ పెరుమాళ్ నాయనార్ (అక్షరాలా "చేర రాజు") లను కేరళకు చెందిన కొందరు తొలి మధ్యయుగ చేర పాలకులుగా గుర్తిస్తారు.[103] ఈ కాలంలో, కొల్లం ఓడరేవు (తరువాత క్విలాన్) మధ్యప్రాచ్యం, ఆగ్నేయాసియాలతో హిందూ మహాసముద్ర వాణిజ్యానికి ఒక ప్రధాన కేంద్రంగా ఉద్భవించింది.[104] చేరలు, పాండ్య రాజవంశంతో పాటు వట్టెళుతు లిపిని కూడా విస్తృతంగా ఉపయోగించారు.[105]

సా.శ. 12వ శతాబ్దం చివరలో, సత్యపుత్ర కేరళ లేదా అడిగమాన్ చేర పాలకులు చోళుల ఆధీనంలో ఉత్తర తమిళనాడులోని తగదూర్‌ను (ధర్మపురి) పాలించినట్లు కూడా ఆధారాలు ఉన్నాయి.[106][107] దక్షిణ కేరళలో, వేనాడు పాలక వంశం - కులశేఖరులు - కూడా 12వ శతాబ్దం నుండి "చేర రాజవంశం"గా ప్రసిద్ధి చెందారు.[1][2]

ఇవి కూడా చూడండి

[మార్చు]

మూలాలు

[మార్చు]
  1. 1 2 Thapar, Romila (2003) [2002]. "The Politics of the Peninsula". The Penguin History of Early India: From the Origins to AD 1300 (PDF). Penguin Books. pp. 368–69.
  2. 1 2 Karashima 2014, p. 124.
  3. 1 2 3 Veluthat 2018, pp. 13–31.
  4. 1 2 3 Ferenczi, Roland (2022). Wilden, E.; Wojtilla, Gyula (eds.). An Annotated Translation of the Patiṟṟuppattu and the Political Geography of the Early Cēra Kingdom (PDF). Hamburg: University of Hamburg. pp. 277–78.
  5. ↑ Subrahmanian, N. (1966). Sangam Polity: The Administration and Social Life of the Sangam Tamils. Madurai: Ennes Publications. p. 42.[permanent dead link]
  6. ↑ Balasubramanian, C. (1980). A Study of the Literature of the Cera Kingdom. Madras: University of Madras. pp. 04–05.
  7. ↑ Rangaswamy, Dorai (1968). The Surnames of the Cankam Age: Literary and Tribal. Madras: University of Madras. p. 110. the original నుండి 2025-07-08 న ఆర్కైవు చెయ్యబడింది. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 2026-03-05.
  8. ↑ Menon 2011, p. 15: కేరళ చరిత్రకారుడు ఎ. శ్రీధర మీనన్ ప్రకారం, "చేర్ప్పు" అనే పదానికి "జోడించబడిన" లేదా "తిరిగి పొందిన" అని అర్థం కావచ్చు. కేరళ పుట్టుక గురించి ఉన్న ప్రసిద్ధ పరశురాముని పురాణంతో ఈ వ్యుత్పత్తి సరిపోలుతుందని ఆయన సూచించారు. ఆ పురాణంలో, విష్ణువు అవతారమైన పరశురాముడు తన గొడ్డలిని సముద్రం మీదుగా విసిరాడు. గొడ్డలి పడిన ప్రదేశం వరకు సముద్రం వెనక్కి తగ్గింది. తద్వారా గోకర్ణం నుండి కన్యాకుమారి వరకు ఉన్న భూమి - కేరళతో సహా - సృష్టించబడింది.
  9. ↑ Menon 2007, p. 21: కె. అచ్యుత మీనన్ రాసిన 'ప్రాచీన కేరళ: దాని చరిత్ర, సంస్కృతిపై అధ్యయనాలు', పేజీ 7 నుండి ఉదహరించబడింది.
  10. 1 2 Keay 2001.
  11. 1 2 3 Narayanan 2013.
  12. 1 2 3 4 Caldwell 1998, p. 92.
  13. 1 2 Menon 2007, pp. 26–29.
  14. ↑ Menon 2007, p. 33.
  15. 1 2 Pletcher 2018.
  16. ↑ Champakalakshmi 2003.
  17. 1 2 3 Mahadevan 2003, pp. 117–119.
  18. 1 2 3 4 5 Singh 2024, pp. 1028–30.
  19. ↑ Singh 2024, pp. 1037.
  20. 1 2 3 Singh 2024, pp. 1071–72.
  21. 1 2 Frontline 2012
  22. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Gurukkal 2015, pp. 26–27.
  23. ↑ Singh 2024, pp. 1115–16.
  24. 1 2 3 4 5 The Hindu 2007
  25. ↑ Singh 2024, pp. 216-17 and 1039.
  26. ↑ Singh 2024, pp. 216–17.
  27. 1 2 3 4 5 6 Majumdar 2016.
  28. 1 2 The Hindu 2004
  29. 1 2 3 4 5 6 7 8 Singh 2024, pp. 1039.
  30. 1 2 Zvelebil 1992, p. 12.
  31. ↑ Sastri 1955, p. 105.
  32. ↑ Singh 2024, pp. 1028-30 and 1035.
  33. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Zvelebil 1973, pp. 52–53.
  34. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Aiyar 1937, pp. 01–05.
  35. 1 2 Kanakasabhai 1997.
  36. ↑ Zvelebil 1973, pp. 37–39: 21వ శతాబ్దపు విద్యావేత్తలు చాలా మంది గజబాహు సమకాలీనత అనేది నిజమైన చారిత్రక సంప్రదాయ వ్యక్తీకరణ అనే అభిప్రాయాన్ని అంగీకరిస్తున్నారు.
  37. ↑ Pillai 1956: "పైన చేరుకున్న కాలక్రమ ముగింపు చారిత్రాత్మకంగా పటిష్టమైనదని మనం సహేతుకంగా ఖచ్చితంగా చెప్పగలం"
  38. ↑ Zvelebil 1973, p. 38.
  39. ↑ Tikkanen 2018.
  40. 1 2 3 4 5 Menon 2007, p. 70.
  41. 1 2 3 4 Menon 1967.
  42. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Thapar 2018.
  43. 1 2 3 Aiyar 1937, pp. 05–10.
  44. 1 2 3 4 Menon 2007, pp. 67–68.
  45. 1 2 3 4 Aiyar 1937, pp. 10–13.
  46. 1 2 3 4 5 6 7 Karashima 2014, pp. 50–51.
  47. 1 2 Aiyar 1937, pp. 36–38.
  48. 1 2 3 Aiyar 1937, pp. 15–17.
  49. 1 2 3 4 5 Aiyar 1937, pp. 52–53.
  50. ↑ Aiyar 1937, pp. 17–21.
  51. 1 2 3 4 Aiyar 1937, pp. 21–23.
  52. 1 2 3 4 Aiyar 1937, pp. 27–32.
  53. 1 2 Aiyar 1937, pp. 38–40.
  54. ↑ Aiyar 1937, pp. 38–41.
  55. 1 2 3 Aiyar 1937, pp. 41–43.
  56. 1 2 Menon 2007, p. 71.
  57. 1 2 Aiyar 1937, pp. 44–45.
  58. 1 2 Aiyar 1937, pp. 34–36.
  59. 1 2 Menon 2007, p. 72.
  60. 1 2 Gurukkal 2002, pp. 138–150.
  61. ↑ Singh 2024, pp. 1028.
  62. ↑ Menon 2007, p. 67.
  63. ↑ Menon 2007, pp. 75–76.
  64. 1 2 Karashima 2014, pp. 143–145.
  65. 1 2 3 Menon 2007, p. 77.
  66. ↑ Singh 2024, pp. 1035.
  67. 1 2 3 Singh 2024, pp. 1029.
  68. ↑ Menon 2007, p. 75.
  69. 1 2 3 4 5 Singh 2024, pp. 1130–32.
  70. 1 2 3 Menon 2007, p. 83.
  71. ↑ Singh 2024, pp. 1132–34.
  72. ↑ Menon 2007, p. 89.
  73. ↑ Slapak 2003, p. 78.
  74. ↑ P. Gregorios and R. G. Roberson 2008, p. 285.
  75. 1 2 Menon 2007, p. 78.
  76. 1 2 Menon 2007, pp. 79–80.
  77. 1 2 Singh 2024, pp. 1070 and 78.
  78. 1 2 3 Kulke & Rothermund 2004, pp. 105–.
  79. ↑ Balfour 1871, p. 584.
  80. ↑ The Hindu 2014
  81. ↑ The Hindu 2009
  82. ↑ McLaughlin 2010.
  83. ↑ Subbarayalu 2015, pp. 21–26.
  84. ↑ Srinivasan, Sharada (15 November 1994). "Wootz crucible steel: a newly discovered production site in South India". Papers from the Institute of Archaeology. 5: 49–59. doi:10.5334/pia.60.
  85. ↑ Coghlan, Herbert Henery (1977). Notes on prehistoric and early iron in the Old World (2nd ed.). Pitt Rivers Museum. pp. 99–100.
  86. ↑ Sasisekharan, B. (1999). "Technology of Iron and Steel in Kodumanal" (PDF). Indian Journal of History of Science. 34 (4). the original (PDF) నుండి 24 July 2015 న ఆర్కైవు చెయ్యబడింది.
  87. 1 2 Davidson, Hilda Roderick Ellis (1998). The Sword in Anglo-Saxon England: Its Archaeology and Literature. Boydell & Brewer Ltd. p. 20. ISBN 978-0-85115-716-0.
  88. ↑ Burton, Sir Richard Francis (1884). The Book of the Sword. London: Chatto & Windus. p. 111.
  89. ↑ Needham, Joseph (1 April 1971). Science and Civilisation in China: Volume 4, Physics and Physical Technology. Cambridge University Press. p. 282. ISBN 978-0-52107-060-7.
  90. ↑ Manning, Charlotte Speir. Ancient and Medieval India. Vol. 2. p. 365. ISBN 978-0-543-92943-3.
  91. ↑ Hobbies (April 1963) Vol. 68, No. 5, p.45, Chicago: Lightner Publishing Company.
  92. ↑ Mahathevan, Iravatham (24 June 2010). "An epigraphic perspective on the antiquity of Tamil". The Hindu. The Hindu Group. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 31 October 2010.
  93. ↑ Ragupathy, P. (28 June 2010). "Tissamaharama potsherd evidences ordinary early Tamils among population". Tamilnet. ఒరిజినల్ పేజీని చూసిన తేదీ: 31 October 2010.
  94. ↑ "Dinithi" (PDF). Sri Lanka Archaeology. 1 (4). February 2012.[permanent dead link]
  95. ↑ Menon 2007, p. 118.
  96. 1 2 Narayanan 2013, pp. 80–81 and 88–93.
  97. 1 2 Narayanan 2013, pp. 89-90 and 92-93.
  98. ↑ Narayanan 2013, pp. 93–95.
  99. ↑ Narayanan 2013, pp. 90-91 and 103-04.
  100. 1 2 Thapar 2004, pp. 364–65.
  101. ↑ Karashima 2014, pp. 143–144.
  102. ↑ Ganesh 2009, pp. 3–21.
  103. ↑ Karashima 2014, pp. 143–44.
  104. ↑ Thapar 2004, pp. 382–83.
  105. ↑ Singh 2024, pp. 190.
  106. ↑ Hultzch, E. (ed.). "No. 34: Two Inscriptions of Vidugadalagiya Perumal". Epigraphica Indica. VI. Archaeological Survey of India: 331–334.
  107. ↑ Hultzsch, E., ed. (1890). "Tirumalai Inscriptions (No. 75 and 76)". South Indian Inscriptions. I. Archaeological Survey of India: 106–07.

ఉదహరించిన పుస్తకాలు

[మార్చు]

ఎన్సైక్లోపెడిక్ కథనాలు

[మార్చు]

జర్నల్ కథనాలు

[మార్చు]

మ్యాగజైన్ కథనాలు

[మార్చు]

వార్తాపత్రిక నివేదికలు/ఫీచర్లు

[మార్చు]

బయటి లింకులు

[మార్చు]
"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=చేర_రాజవంశం&oldid=4901435" నుండి వెలికితీశారు