Jump to content

హరిహర

వికీపీడియా నుండి
ఎడమ: విష్ణు (ఎడమ సగం-నీలం) , శివ (కుడి సగం-తెలుపు). కుడి: కర్ణాటకలోని బాదామి గుహ దేవాలయాలులో 6వ శతాబ్దానికి చెందిన హరిహర మూర్తి.

హరిహర (సంస్కృతం: हरिहर) అనేది హిందూ వేదాంతశాస్త్రం, మతం నుండి విష్ణు (హరి), శివ (హర) ల కలయికతో కూడిన సాత్విక పాత్ర. హరి విష్ణు స్వరూపం, హర శివ స్వరూపం. హరిహరను బ్రాహ్మణారాయణ (సగం బ్రహ్మ, సగం విష్ణువు) వలె శంకరనారాయణ ("శంకర" శివుడు, "నారాయణ" విష్ణువు) అని కూడా పిలుస్తారు. హరిహరుడు వైష్ణవులు, శైవులు ఇద్దరూ పరమేశ్వరుని రూపంగా గౌరవించబడ్డారు.[1]

భావన

[మార్చు]
విష్ణువు (సుదర్శన చక్రం), శివుడు (తేలికపాటి రంగులో సగం, పులి చర్మం ధరించి, పట్టుకొని త్రిశూల) కలిపి ఒకే హరిహర మూర్తి, కొన్నిసార్లు 'అని సూచిస్తారు 'శివకేశవ', "హర్యధమూర్తి".

హిందూమతంలోని వైవిధ్యం అనేక రకాల నమ్మకాలు, సంప్రదాయాలను ప్రోత్సహిస్తుంది, వీటిలో రెండు ముఖ్యమైన పెద్ద సంప్రదాయాలు విష్ణువు, శివాలతో ముడిపడి ఉన్నాయి. కొన్ని పాఠశాలలు విష్ణువు (రాముడు, కృష్ణుడు వంటి అతని అనుబంధ అవతారాలతో సహా) సర్వోన్నత దేవుడిగా, మరికొన్ని శివునిపై (మహాదేవ, పాశుపత వంటి అతని విభిన్న అవతారాలతో సహా) దృష్టి కేంద్రీకరిస్తాయి. పురాణాలు, వివిధ హిందూ సంప్రదాయాలు శివుడు, విష్ణువులను ఒకే బ్రాహ్మణుని విభిన్న అంశాలుగా పరిగణిస్తాయి. హరిహర ఈ ఆలోచనకు ప్రతీక. అర్ధనారీశ్వర లేదా నరనారి అని పిలువబడే ఇదే విధమైన ఆలోచన, హిందూమతంలో పురుష, స్త్రీ దేవతలను ఒకటిగా, సమానమైన ప్రాతినిధ్యాన్ని కలిగి ఉంటుంది.[2]

ఒకటి , అదే

[మార్చు]

స్వామి శివానంద మహారాజ్ ఇలా పేర్కొన్నాడు. "శివుడు, విష్ణువు ఒకటే అస్తిత్వం, వారు ప్రధానంగా ఒకటే. అవి సర్వవ్యాపితుడైన పరమ పరమాత్మ పరమాత్మ లేదా సంపూర్ణమైన పరమాత్మ విభిన్న అంశాలకు పెట్టబడిన పేర్లు. 'శివస్య హృదయం. విష్ణుర్-విష్ణోశ్చ హృదయం శివః-విష్ణువు శివుని హృదయం, అదే విధంగా శివుడు విష్ణువు హృదయం." విష్ణువు, శివుడు ఒకే దేవునికి భిన్నమైన కోణాలని స్వామినారాయణ్ అభిప్రాయపడ్డారు. ముఖ్యంగా, స్వామినారాయణ దృక్పథం వైష్ణవులలో మైనారిటీ దృక్పథం, అయితే సమకాలీన హిందూమతంలో సాధారణంగా స్మార్త దృక్పథాన్ని అనుసరించే ప్రధాన అభిప్రాయం.[3]

కళలో వర్ణన

[మార్చు]
హరిహర విగ్రహం. ఈ విగ్రహం తూర్పు జావాలోని కాండీ సింపింగ్ దేవాలయం నుండి మజాపహిత్ (1293-1309) మొదటి రాజు కీర్తరాజస మృత దేహాన్ని చిత్రీకరించింది.
హరిహర శిల్పం, బ్రిటిష్ మ్యూజియం. ఎడమ సగం శివుని (త్రిశూలంతో) , కుడి సగం విష్ణువు (చక్రం , శంఖంతో) సూచిస్తుంది.

హరిహర కళలో మధ్యలో విడిపోయినట్లుగా చిత్రీకరించబడింది, ఒక సగం శివుని సూచిస్తుంది, మిగిలిన సగం విష్ణువును సూచిస్తుంది. శివ సగం ఒక యోగ గురువు తాళాలను అతని తలపై పోగు చేసి ఉంటుంది. కొన్నిసార్లు పులి చర్మాన్ని ధరిస్తారు, ఇది అత్యంత గౌరవనీయమైన సన్యాసుల కోసం ప్రత్యేకించబడింది. సన్యాసి పాత్రలో శివుని పాలిపోయిన చర్మం బూడిదతో కప్పబడి ఉన్నట్లు చదవవచ్చు. విష్ణువు సగం పొడవైన కిరీటం, ఇతర ఆభరణాలను ధరిస్తారు, ప్రపంచ క్రమాన్ని కాపాడుకోవడంలో అతని బాధ్యతను సూచిస్తుంది. విష్ణువు నల్లటి చర్మం పవిత్రతను సూచిస్తుంది. విస్తృతంగా, ఈ వ్యత్యాసాలు రాజు లేదా గృహస్థులలో సన్యాసి, అధికార లౌకిక శక్తిలో వినయపూర్వకమైన మత ప్రభావం ద్వంద్వతను సూచిస్తాయి. ఏది ఏమైనప్పటికీ, ఇతర అంశాలలో శివుడు గృహస్థుని అధికారిక స్థానాన్ని కూడా తీసుకుంటాడు, ఇది అతని హరిహర అభివ్యక్తిలో చిత్రీకరించబడిన సన్యాసి స్థానంతో నేరుగా విభేదిస్తుంది.[4]

ముత్తప్పన్

[మార్చు]
విష్ణువు (తిరువప్పన లేదా వలియ ముత్తపన్ అని పిలుస్తారు), శివుడు (వెళ్లతోమ్ లేదా చెరియ ముత్తపన్ అని పిలుస్తారు)

కేరళలో పూజించబడే లార్డ్ ముత్తప్పన్ విష్ణువు (తిరువప్పన లేదా వలియ ముత్తపన్ అని పిలుస్తారు), శివుని (వెల్లటోమ్ లేదా చెరియ ముత్తపన్ అని పిలుస్తారు) స్వరూపంగా పరిగణించబడుతుంది. కన్నూర్‌లోని పారస్సినికడవు వద్ద ఉన్న ముత్తప్పన్ ఆలయం అతనికి అంకితం చేయబడిన ప్రధాన దేవాలయాలలో ఒకటి.[5]

గౌడీయ వైష్ణవం

[మార్చు]
ఇస్కాన్ ఆలయంలో పంచ-తత్వ దేవతలు:అద్వైత ఆచార్య ఎడమవైపున

గౌడీయ వైష్ణవంలో, పంచ తత్వాలలో ఒకరైన శ్రీ అద్వైత ఆచార్య శ్రీ మహా విష్ణువు, శ్రీ సదాశివ (గోలోకంలోని శివుడు) మిశ్రమ అవతారంగా లేదా విస్తరణగా పరిగణించబడతారు.[6]

హరిహర మూర్తి (సగం విష్ణువు, సగం శివుడు) ఉన్న దేవాలయాలు
ఆలయం పేరు ప్రదేశం హరిహర మూర్తి కాలం మూలం
బాదామి గుహాలయాలు కర్ణాటక 6వ శతాబ్దం [7]
ధర్మరాజ రథం తమిళనాడు 7వ శతాబ్దం [8]
శ్రీ రంగనాథ పెరుమాళ్ దేవాలయం, నామక్కల్ తమిళనాడు 6 నుండి 8వ శతాబ్దం [9]
బిరాసిని దేవాలయం మధ్యప్రదేశ్
హరిహరేశ్వర దేవాలయం కర్ణాటక 13వ శతాబ్దం [10]
ఒస్సియన్ దేవాలయాలు రాజస్థాన్ 8వ శతాబ్దం నుండి రెండు,
9వ శతాబ్దం నుండి ఒకటి		 [11][12]
డియోపాని దేవాలయం అసోం 9, 10వ శతాబ్దం నుండి రెండు [13]
ముక్తేశ్వర దేవాలయం ఒడిశా సా.శ 9-10వ శతాబ్దం
సౌగల్-టోల్ దేవాలయం నేపాల్ విగ్రహం: 6వ శతాబ్దం
ఆలయం: 12 నుండి 16వ శతాబ్దం		 [14]
పురాండి దేవాలయం నేపాల్ 11వ శతాబ్దం [15]
ప్రసాత్ అండెట్ కంబోడియా 7వ శతాబ్దం చివరి నుండి
8వ శతాబ్దం ప్రారంభం వరకు		 [16][17]
క్యాండీ సింపింగ్ ఇండోనేషియా 13 లేదా 14వ శతాబ్దం [18]
బైజ్‌నాథ్ దేవాలయం హిమాచల్ ప్రదేశ్ 13వ శతాబ్దం [19]
హరిహర్‌నాథ్ దేవాలయం బీహార్ ఖచ్చితమైన తేదీలు తెలియదు. సోనేపూర్, బీహార్

మూలాలు

[మార్చు]
  1. ↑ David Leeming (2001), A Dictionary of Asian Mythology, Oxford University Press, ISBN 978-0195120530, page 67
  2. ↑ Alice Boner (1990), Principles of Composition in Hindu Sculpture: Cave Temple Period, Motilal Banarsidass, ISBN 978-8120807051, pages 89-95, 115-124, 174-184
  3. ↑ TA Gopinatha Rao (1993), Elements of Hindu iconography, Vol 2, Motilal Banarsidass, ISBN 978-8120808775, pages 334-335
  4. ↑ Ellen Goldberg (2002), The Lord who is half woman: Ardhanārīśvara in Indian and feminist perspective, SUNY Press, ISBN 0-791453251, pages 1-4
  5. ↑ "Lord Sambhu [Siva] the greatest of Vaishnavas and vice versa" from Bhag-Purana 12.13.16 Archived 9 అక్టోబరు 2007 at the Wayback Machine
  6. ↑ "Heart of Hinduism: The Smarta Tradition". Archived from the original on 5 February 2011. Retrieved 5 September 2009.
  7. ↑ TA Gopinatha Rao (1993), Elements of Hindu iconography, Vol 2, Motilal Banarsidass, ISBN 978-8120808775, pages 334-335
  8. ↑ World Heritage Sites - Mahabalipuram Archived 12 మార్చి 2013 at the Wayback Machine Archaeological Survey of India, Government of India (2011), Quote: "The sculptures around the sanctum in the corner blocks depict simple forms of Siva, Harihara, Brahma-Sasta, Brahma, a delicately balanced representation of Ardhanarisvara."
  9. ↑ "The Namakkal Caves" (PDF). Archived from the original (PDF) on 2020-10-31.
  10. ↑ Henry Cousens (1996), The Chalukyan Architecture of Kanarese Districts, Archaeological Survey of India, page 93
  11. ↑ Harihara temple 1 Archived 4 మార్చి 2016 at the Wayback Machine, Osian, Jodhpur, India, University of Chicago Archives
  12. ↑ Cynthia Packert Atherton (1997), The Sculpture of Early Medieval Rajasthan, BRILL, ISBN 978-9004107892, pages 42-46
  13. ↑ CD Tripathi (2008), Kāmarūpa-Kaliṅga-Mithilā: a politico-cultural alignment in Eastern India : history, art, traditions, IIAS, ISBN 978-8173053276, pages 55-57
  14. ↑ Mary Slusser, Saugal-tol temple of Patan Archived 2022-09-21 at the Wayback Machine, INAS Journal, page 40-41 and 46-48 (images)
  15. ↑ Mary Slusser (1996), The Purandi Hoard: Metalwork from Eleventh-Century Nepal, Artibus Asiae, Vol. 56, No. 1/2, pages 95-137, 139-143
  16. ↑ Fred Kleiner (2012), Gardner's Art through the Ages: A Global History, Cengage, ISBN 978-0495915423, pages 443-444
  17. ↑ Standing Hari–Hara, Pre–Angkor period The Metropolitan Museum of Art, New York, US
  18. ↑ Edi Sedyawati et al (2013), Candi Indonesia: Seri Jawa, Direktorat Jenderal Kebudayaan, ISBN 978-6021766934, pages 246-248
  19. ↑ "Baijnath Temple".
"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=హరిహర&oldid=4777115" నుండి వెలికితీశారు