అబ్రహం లింకన్

అబ్రహం లింకన్
	అబ్రహం లింకన్
	;
అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలకు 16వ అధ్యక్షుడు
	పదవీ కాలం; 1861 ఏప్రిల్ 3, – 1865 ఏప్రిల్ 15,
ఉపరాష్ట్రపతి	హన్నిబాల్ హామ్లిన్ (1861 – 1865); ఆండ్రూ జాన్సన్ (1865)
ముందు	జేమ్స్ బుకానన్
తరువాత	ఆండ్రూ జాన్సన్
	Member of the U.S. House of Representatives; from ఇల్లినాయిస్'s ఇల్లినాయిస్ district
	పదవీ కాలం; 1847 మార్చి 4 – 1849 మార్చి 3
ముందు	జాన్ హెన్రీ
తరువాత	థామస్ హారిస్
వ్యక్తిగత వివరాలు
జననం	1809 ఫిబ్రవరి 12; హార్డిన్ కౌంటీ, కెంటకీ
మరణం	1865 ఏప్రిల్ 15 (వయసు: 56); వాషింగ్టన్ డి.సి
జాతీయత	అమెరికన్
రాజకీయ పార్టీ	విగ్ (1832-1854),; రిపబ్లికన్ (1854-1864),; నేషనల్ యూనియన్ (1864-1865)
జీవిత భాగస్వామి	మేరీ టాడ్ లింకన్
సంతానం	రాబర్ట్ టాడ్ లింకన్, ; ఎడ్వర్డ్ లింకన్, ; విల్లీ లింకన్, ; టాడ్ లింకన్
వృత్తి	న్యాయవాది
మతం	క్రైస్తవం
సంతకం

అబ్రహం లింకన్ (జననం: ఫిబ్రవరి 12, 1809 – మరణం: ఏప్రిల్ 15, 1865) ప్రపంచ చరిత్రలో చిరస్థాయిగా నిలిచిపోయిన మాజీ అమెరికా అధ్యక్షుడు. అమెరికా అంతర్యుద్ధం సమయంలో అత్యంత కార్యదక్షతతో పరిపాలించిన లింకన్ దురదృష్టవశాత్తూ అంతర్యుద్ధం ముగిసే సమయంలోనే హత్యగావింపబడ్డాడు.

లింకన్ కెంటకీలోని ఒక పేద కుటుంబంలో జన్మించాడు. వారు ఒక పురాతన చెక్క ఇంట్లో నివసించారు. అమెరికా పాశ్చిమ సరిహద్దు ప్రాంతం ప్రధానంగా ఇండియానాలో పెరిగాడు. తానే స్వంతంగా చదువుకుని న్యాయవాది అయ్యాడు. తరువాత విగ్ పార్టీకి నాయకుడు అయ్యాడు. ఇల్లినోయ్ రాష్ట్ర లెజిస్లేటరుగా పనిచేసి తరువాత ఆ రాష్ట్రం నుంచి అమెరికను ప్రతినిథిగానూ ఎన్నికయ్యాడు. 1849 లో స్ప్రింగు ఫీల్డు, ఇల్లినోయిలో మళ్ళీ న్యాయవాదిగా కొంతకాలం ఉన్నాడు. 1854 లో కంసాను-నెబ్రాస్కా చట్టం బానిసత్వానికి వంత పాడటంతో మళ్ళీ తిరిగి రాజకీయాల్లోకి వచ్చాడు. తొందర్లోనే కొత్త రిపబ్లికను పార్టీకి నాయకుడు అయ్యాడు.

లింకన్ కెంటుకీలో పేదరికంలో జన్మించి సరిహద్దులో పెరిగాడు. ఆయన స్వయంగా విద్యను అభ్యసించి న్యాయవాది, ఇల్లినాయిస్ రాష్ట్ర శాసనసభ్యుడు, యు.ఎస్. ప్రతినిధి అయ్యాడు. భూభాగాలను బానిసత్వానికి తెరిచిన 1854 కాన్సాసు–నెబ్రాస్కా చట్టం పట్ల ఆగ్రహించి ఆయన కొత్త రిపబ్లికను పార్టీ నాయకుడయ్యాడు. స్టీఫెన్ ఎ. డగ్లసుకు వ్యతిరేకంగా జరిగిన 1858 సెనేటు ప్రచార చర్చలలో ఆయన జాతీయ అభిమానులను చేరుకున్నాడు. లింకను 1860 అధ్యక్ష ఎన్నికల్లో గెలిచాడు. బానిస రాష్ట్రాలు విడిపోవడానికి, కాన్ఫెడరేటు స్టేట్సు ఆఫ్ అమెరికాను ఏర్పాటు చేయడానికి ప్రేరేపించాడు. లింకను అధ్యక్ష పదవిని చేపట్టిన ఒక నెల తర్వాత, కాన్ఫెడరేటు దళాలు ఫోర్టు సమ్టరు మీద దాడి చేసి అంతర్యుద్ధం ప్రారంభించాయి.

మోడరేటు రిపబ్లికను అయిన లింకను, యుద్ధ ప్రయత్నంలో విరుద్ధమైన రాజకీయ అభిప్రాయాలను నిర్వహించడంలో వివాదాస్పద వర్గాల శ్రేణిని నావిగేటు చేయాల్సి వచ్చింది. లింకను యుద్ధ ప్రయత్నంలో వ్యూహాలను నిశితంగా పర్యవేక్షించాడు. జనరల్సు ఎంపికతో సహా దక్షిణ ఓడరేవుల మీద నావలు దిగ్బంధనం అమలు చేశాడు. ఆయన 1861 ఏప్రిలు‌లో హేబియాసు కార్పసు రిటు‌ను సస్పెండు చేశాడు. ఈ చర్యను ప్రధాన న్యాయమూర్తి రోజరు టానీ ఎక్సు పార్టే మెర్రీమానులో రాజ్యాంగ విరుద్ధమని భావించాడు. ట్రెంటు ఎఫైరును నిర్వీర్యం చేయడం ద్వారా బ్రిటను‌తో యుద్ధాన్ని నివారించాడు. 1863 జనవరి 1న ఆయన విముక్తి ప్రకటన జారీ చేశాడు. ఇది రాష్ట్రాలలోని బానిసలను "తిరుగుబాటులో" ఉన్నారని ప్రకటించింది. 1863 నవంబరు 19న ఆయన గెట్టిసు‌బర్గు ప్రసంగం చేశారు. ఇది అమెరికను చరిత్రలో అత్యంత ప్రసిద్ధ ప్రసంగాలలో ఒకటిగా మారింది. ఆయన యు.ఎస్. రాజ్యాంగానికి పదమూడవ సవరణను ప్రోత్సహించారు. ఇది 1865లో చాటెలు బానిసత్వాన్ని రద్దు చేసింది. 1864లో తిరిగి ఎన్నికయ్యారు. ఆయన యుద్ధంలో దెబ్బతిన్న దేశాన్ని పునర్నిర్మాణం ద్వారా స్వస్థపరచడానికి ప్రయత్నించారు.

1865 ఏప్రిల్ 14న అప్పోమాటాక్సు‌లో కాన్ఫెడరేటు లొంగిపోవడం జరిగిన ఐదు రోజుల తర్వాత, లింకను వాషింగ్టను, డి.సి.లోని ఫోర్డ్సు థియేటరు వద్ద ఒక నాటకానికి హాజరవుతున్నప్పుడు, కాన్ఫెడరేటు సానుభూతిపరుడు జాన్ విల్క్సు బూత్ చేత కాల్చి చంపబడ్డాడు. లింకను తన యుద్ధకాల నాయకత్వం, యూనియను‌ను కాపాడటానికి, బానిసత్వాన్ని రద్దు చేయడానికి చేసిన ప్రయత్నాలకు అమరవీరుడు, జాతీయ హీరోగా గుర్తుంచుకుంటారు. అతను తరచుగా అమెరికన్ చరిత్రలో గొప్ప అధ్యక్షుడిగా ప్రజాదరణ పొందిన, పండిత పోల్సు రెండింటిలోనూ స్థానం పొందాడు.

ప్రారంభ జీవితం

అబ్రహం లింకను 1809 ఫిబ్రవరి 12న హోడ్జెను‌విల్లే, కెంటుకీ సమీపంలోని సింకింగు స్ప్రింగు ఫాంలోని ఒక లాగు క్యాబిను‌లో కష్టాల్లో జన్మించాడు.^[1] థామసు లింకను, నాన్సీ హాంక్సు లింకను దంపతుల రెండవ సంతానంగా జన్మించాడు. ఆయన 1638లో ఇంగ్లాండు నుండి మసాచుసెట్సుకు వలస వచ్చిన ఆంగ్లేయుడు సామ్యూలు లింకను వారసుడు.^[2] వర్జీనియాలోని హారిసను కుటుంబం నుండి వచ్చాడు.^[a] ఆయన తండ్రి తాత, పేరున్న కెప్టెను. అబ్రహం లింకను కుటుంబాన్ని వర్జీనియా నుండి కెంటుకీకి తరలించారు. 1786లో జరిగిన స్థానిక అమెరికను దాడిలో కెప్టెను చంపబడ్డాడు.^[4] అబ్రహం తండ్రి అయిన థామసు ఆ తర్వాత 1800ల ప్రారంభంలో కుటుంబం హార్డిను కౌంటీ, కెంటుకీలో స్థిరపడే ముందు కెంటుకీ, టెన్నెస్సీలలో చిన్న చిన్న ఉద్యోగాలలో పనిచేసేవాడు.^[5] లింకను తల్లి నాన్సీ లూసీ హాంక్సు కుమార్తె అని విస్తృతంగా భావించబడుతుంది.^[6] థామసు, నాన్సీ 1806 జూన్ 12న వివాహం చేసుకున్నారు. తరువాత వారు ఎలిజబెత్‌టౌను, కెంటుకీకి వెళ్లారు.^[7] వారికి ముగ్గురు పిల్లలు ఉన్నారు: సారా, అబ్రహం, థామసు; థామసు శిశువుగా మరణించాడు.^[8]

లింకను తండ్రి కెంటుకీలో అనేక పొలాలు కొనుగోలు చేశాడు కానీ వాటికి స్పష్టమైన ఆస్తి టైటిల్సు పొందలేకపోయాడు. చట్టపరమైన వివాదాలలో వందల ఎకరాలను కోల్పోయాడు.^[9] 1816లో కుటుంబం ఇండియానాకి వెళ్లింది. అక్కడ భూమి టైటిల్సు మరింత నమ్మదగినవిగా ఉన్నాయి.^[10] వారు ఇండియానాలోని లిటిలు పిజియను క్రీక్ కమ్యూనిటీలోని అటవీ ప్రాంతంలో స్థిరపడ్డారు.^[11] కెంటుకీ, ఇండియానాలో థామసు రైతుగా, క్యాబినెటు తయారీదారుగా, వడ్రంగిగా పనిచేశాడు.^[12] వివిధ సమయాలలో ఆయన పొలాలు, పశువులు, పట్టణ స్థలాలను కలిగి ఉన్నాడు. ఎస్టేటు‌లను అంచనా వేశాడు. కౌంటీ పెట్రోలింగు‌లో పనిచేశాడు. థామసు, నాన్సీ సెపరేటు బాప్టిస్టు చర్చిలో సభ్యులు, ఇది బానిసత్వాన్ని ఎక్కువగా ఖండించిన ఒక పవిత్ర సువార్తిక సమూహం.^[13] ఆర్థిక సవాళ్లను అధిగమించి థామసు 1827లో ఇండియానాలోని లిటిలు పిజియను క్రీకు కమ్యూనిటీలో 80 acres (32 ha) భూమికి స్పష్టమైన టైటిలు పొందారు.^[14]

1818 అక్టోబరు 5న నాన్సీ లింకను పాల అనారోగ్యంతో మరణించారు. 11 ఏళ్ల సారా ఇంటి బాధ్యతను నిర్వర్తించారు. ఇందులో ఆమె తండ్రి, 9 ఏళ్ల అబ్రహం, నాన్సీ 19 ఏళ్ల అనాథ బంధువు డెన్నిసు హాంక్సు ఉన్నారు.^[15] పది సంవత్సరాల తరువాత 1828 జనవరి 20న సారా మరణించింది లింకను‌ను కృశించడం ఆయనను వినాశకరంగా మార్చడం జరిగింది.^[16] 1819 డిసెంబరు 2న థామసు సారా బుషు జాన్‌స్టను ‌ అనే వితంతువును వివాహం చేసుకున్నాడు. ఆమెకు ముగ్గురు పిల్లలు ఉన్నారు. అబ్రహం తన సవతి తల్లికి దగ్గరగా మారి ఆమెను "మామా" అని పిలిచాడు.^[17]

విద్య, ఇల్లినాయిసు‌కు తరలింపు

లింకను ఎక్కువగా స్వయం విద్యను అభ్యసించాడు.^[18] ఆయన అధికారిక విద్య సంచార ఉపాధ్యాయుడు నుండి వచ్చింది. ఇందులో కెంటుకీలో రెండు చిన్న పనులు ఉన్నాయి. అక్కడ ఆయన చదవడం నేర్చుకున్నాడు. కానీ బహుశా రాయడం కాదు. ఏడేళ్ల వయసులో ఇండియానాకు వెళ్లిన తర్వాత ఆయన అప్పుడప్పుడు మాత్రమే పాఠశాలకు హాజరయ్యాడు. 15 సంవత్సరాల వయస్సులో మొత్తం 12 నెలల కన్నా తక్కువ.^[19] అయినప్పటికీ ఆయన ఆసక్తిగల పాఠకుడు, జీవితాంతం నేర్చుకోవడంలో ఆసక్తిని కలిగిన విద్యార్థిగా ఉన్నాడు.^[20]

లింకను యుక్తవయసులో ఉన్నప్పుడు ఆయన తండ్రి వ్యవసాయ పనుల కోసం, అనుబంధ ఆదాయం కోసం ఆయన మీద ఎక్కువగా ఆధారపడ్డాడు. ఆ సమయంలో ఆచారం ప్రకారం బాలుడిని ప్రాంత రైతుపనులకు నియమించి డబ్బును జేబులో వేసుకునేవాడు.^[21] లింకను, కొంతమంది స్నేహితులు ఫ్లాట్బీటు ద్వారా లూసియానాలోని న్యూ ఓర్లీన్సుకు వస్తువులను తీసుకెళ్లారు. అక్కడ ఆయన మొదట బానిస మార్కెటులను చూశాడు.

1830 మార్చిలో మరొక పాల-అనారోగ్యం వ్యాప్తి చెందుతుందనే భయంతో అబ్రహంతో సహా విస్తరించిన లింకను కుటుంబంలోని అనేక మంది సభ్యులు పశ్చిమాన ఇల్లినాయిసు‌కు వెళ్లి మాకాను కౌంటీలో స్థిరపడ్డారు.^[22] అబ్రహం థామసు నుండి మరింత దూరం అయ్యాడు. కొంతవరకు ఆయన తండ్రికి విద్య మీద ఆసక్తి లేకపోవడం వల్ల;^[23] తరువాత ఆయన 1851లో తన తండ్రి మరణశయ్య లేదా అంత్యక్రియలకు హాజరు కావడానికి నిరాకరించాడు.

వివాహం - పిల్లలు

మైఖేలు బర్లింగేం వంటి కొంతమంది చరిత్రకారులు, లింకన్ మొదటి ప్రేమ ఆసక్తిని ఆన్ రుట్లెడ్జుగా గుర్తిస్తారు. ఆమె కెంటుకీకి చెందిన యువతి, ఆయన న్యూ సాలెం, ఇల్లినాయిసుకి వెళ్ళినప్పుడు ఆమెను కలిశాడు.^[24] లూయిసు గానెటు అయితే ఆ ఆధారాలు ఇద్దరి మధ్య ప్రేమ సంబంధాన్ని బలపరుస్తాయని వివాదం చేస్తున్నారు.^[25] డేవిడు హెర్బర్టు డోనాల్డు " లింకను, రుట్లెడ్జు మధ్య ఆ స్నేహం ప్రేమగా ఎలా అభివృద్ధి చెందిందో రికార్డు నుండి పునర్నిర్మించలేం" అని పేర్కొన్నాడు.^[26] రుట్లెడ్జు 1835 ఆగస్టు 25న టైఫాయిడు జ్వరంతో మరణించాడు. లింకను ఆమె మరణాన్ని చాలా తీవ్రంగా తీసుకుంది. తీవ్రమైన నిరాశలో మునిగిపోయింది. ఆత్మహత్య గురించి ఆలోచించింది.^[27]^[28]

1830ల ప్రారంభంలో ఆయన కెంటుకీ నుండి మేరీ ఓవెన్సుని కలిశాడు.^[29] 1836 చివరలో లింకను ఓవెన్సు న్యూ సాలెంకు తిరిగి వస్తే ఆమెతో మ్యాచు‌కు అంగీకరించాడు. ఓవెన్సు ఆ నవంబరు‌లో వచ్చాడు. ఆయన ఆమెను ప్రేమించాడు. కానీ వారిద్దరికీ రెండవ ఆలోచన వచ్చింది. 1837 ఆగస్టు 16న ఆయన ఓవెన్సు‌కు ఒక లేఖ రాశాడు ఆమె ఆ సంబంధాన్ని ముగించినట్లయితే ఆమెను నిందించనని ఆమె ఆయనను వివాహం చేసుకోవడానికి నిరాకరించిందని చెప్పాడు.^[30] 1839లో లింకను మేరీ టాడును స్ప్రింగు‌ఫీల్డు, ఇల్లినాయిసులో కలిశాడు. మరుసటి సంవత్సరం వారు నిశ్చితార్థం చేసుకున్నారు.^[31] ఆమె లెక్సింగ్టను, కెంటుకీలో ధనవంతుడైన న్యాయవాది, వ్యాపారవేత్త అయిన రాబర్టు స్మితు టాడు కుమార్తె.^[32] లింకను మొదట్లో 1841 ప్రారంభంలో నిశ్చితార్థాన్ని విరమించుకున్నాడు. కానీ ఇద్దరూ రాజీపడి 1842 నవంబరు 4న వివాహం చేసుకున్నారు.^[33] 1844లో ఆ జంట తన లా ఆఫీసు సమీపంలోని స్ప్రింగు‌ఫీల్డు‌లో ఒక ఇల్లు కొనుగోలు చేశారు.^[34]

వివాహం అల్లకల్లోలంగా ఉంది; మేరీ తన భర్త పట్ల మాటలతో దుర్భాషలాడింది. కొన్నిసార్లు శారీరకంగా హింసాత్మకంగా ఉండేది.^[35] వారికి నలుగురు కుమారులు ఉన్నారు. పెద్దవాడు, రాబర్టు టాడ్ లింకను 1843లో జన్మించాడు.రాబర్టు పరిపక్వత వరకు జీవించిన ఏకైక సంతానంగా ఉన్నాడు. 1846లో జన్మించిన ఎడ్వర్డు బేకరు లింకను (ఎడ్డీ) 1850 ఫిబ్రవరి 1న మరణించాడు. బహుశా క్షయవ్యాధి వల్ల కావచ్చు. లింకను మూడవ కుమారుడు "విల్లీ" లింకను 1850 డిసెంబరు 21న జన్మించాడు. 1862 ఫిబ్రవరి 20న వైట్ హౌస్లో జ్వరంతో మరణించాడు. చిన్నవాడు థామసు "టాడ్" లింకను 1853 ఏప్రిల్ 4న జన్మించాడు. 1871 జూలై 16న 18 సంవత్సరాల వయసులో ఎడెమాతో మరణించాడు.^[36] లింకను పిల్లలను ప్రేమించాడు,^[37] లింకన్లు తమ స్వంతం.^[38] ఎడ్డీ, విల్లీ మరణాలు ఇద్దరు తల్లిదండ్రుల మీద తీవ్ర ప్రభావాలను చూపాయి. లింకను "మెలాంచోలీ"తో బాధపడ్డాడు. ఈ పరిస్థితిని ఇప్పుడు క్లినికలు డిప్రెషనుగా భావిస్తున్నారు.^[28]

ప్రారంభ వృత్తులు - మిలీషియా సేవ

1831లో లింకను తండ్రి కుటుంబాన్ని కోల్సు కౌంటీ, ఇల్లినాయిసులోని కొత్త ఇంటి స్థలంకి మార్చాడు. ఆ తర్వాత అబ్రహం స్వయంగా స్థిరపడ్డాడు.^[39] ఆయన ఆరు సంవత్సరాలు న్యూ సేలం, ఇల్లినాయిసులో తన నివాసాన్ని ఏర్పరచుకున్నాడు.^[40] 1831, 1832లో లింకను న్యూ సేలంలోని ఒక జనరలు స్టోరు‌లో పనిచేశాడు.^[41] ఆయన రెజ్లింగు మ్యాచు‌లో గెలిచిన తర్వాత బలం, ధైర్యానికి ఖ్యాతిని పొందాడు.వారు క్లారీసు గ్రోవు బాయ్సు అని పిలువబడే రఫ్ఫియన్లుగా గుర్తించబడ్డారు.^[42] 1832లో ఆయన ఇల్లినాయిసు హౌసు ఆఫ్ రిప్రజెంటేటివ్సుకు తన అభ్యర్థిత్వాన్ని ప్రకటించాడు. అయితే బ్లాకు హాకు సమయంలో ఇల్లినాయిసు మిలిషియాలో కెప్టెను‌గా పనిచేయడానికి తన పోరాటాన్ని అడ్డుకున్నాడు.^[41] ఆయన తన మిలిషియా కంపెనీకి కెప్టెను‌గా ఎన్నికయ్యాడు. కానీ పోరాటాన్ని చూడలేదు.^[43] తన రాజకీయ పోరాటంలో లింకను సంగమోను నది మీద నావిగేషనలు మెరుగుదలల కోసం వాదించాడు.^[44] ఆయన కథకుడుగా జనాలను ఆకర్షించాడు. కానీ ఆయనకు పేరు గుర్తింపు, శక్తివంతమైన స్నేహితులు, డబ్బు లేకపోవడంతో ఆయన ఎన్నికల్లో ఓడిపోయాడు.^[45]

లింకను యుద్ధం నుండి ఇంటికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, ఆయన కమ్మరి కావాలని అనుకున్నాడు కానీ బదులుగా విలియం బెర్రీతో కలిసి న్యూ సేలం జనరలు స్టోరు‌ను కొనుగోలు చేశాడు. వినియోగదారులకు మద్య పానీయాలు విక్రయించడానికి లైసెన్సు అవసరం కాబట్టి, బెర్రీ లింకను ఆయన కోసం బార్టెండింగు లైసెన్సు‌లను పొందాడు, 1833లో లింకను–బెర్రీ జనరలు స్టోరు కూడా టావెర్నుగా మారింది.^[46] కానీ బర్లింగేం ప్రకారం, బెర్రీ "క్రమశిక్షణ లేని, తాగుడు అలవాటు ఉన్న వ్యక్తి", లింకను "ఎవరికీ క్రెడిటు ఇవ్వకుండా ఉండటానికి చాలా మృదుహృదయుడు";^[47] ఆర్థిక వ్యవస్థ వృద్ధి చెందుతున్నప్పటికీ, వ్యాపారం ఇబ్బందుల్లో పడి అప్పుల్లో కూరుకుపోయింది. దీనితో లింకను తన వాటాను అమ్మకానికి పెట్టాడు.^[46]

లింకను న్యూ సాలెం పోస్టు మాస్టరుగా తరువాత కౌంటీ సర్వేయరుగా పనిచేశాడు. కానీ ఆయన తన విపరీత పఠనాన్ని కొనసాగించాడు. న్యాయవాది కావాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.^[48] ఆచారం ప్రకారం, స్థిరపడిన న్యాయవాది కార్యాలయంలో చదువుకునే బదులు, లింకను చట్టం చదవడం స్వయంగా బ్లాకు‌స్టోను కామెంటరీసు, చిట్టి ప్లీడింగ్సు వంటి చట్టపరమైన గ్రంథాలను న్యాయవాది జాన్ టాడ్ స్టూవర్టు నుండి అరువు తెచ్చుకున్నాడు.^[49] తరువాత ఆయన తన న్యాయ విద్య గురించి "ఎవరితోనూ చదవలేదు" అని చెప్పాడు.^[50]

ప్రారంభ రాజకీయ కార్యాలయాలు, ప్రేరీ న్యాయవాది

ఇల్లినాయిస్ రాష్ట్ర శాసనసభ (1834–1842)

1834లో లింకను రెండవ రాష్ట్ర సభ ప్రచారంలో, విగ్ పార్టీ నాయకుడు హెన్రీ క్లే మద్దతుదారుగా నాలుగు స్థానాలకు పోటీ చేసిన పదమూడు మంది అభ్యర్థులలో ఆయన రెండవ స్థానంలో నిలిచాడు.^[51] లింకను అమెరికను వలసరాజ్యాల సంఘానికి క్లే మద్దతును ప్రతిధ్వనించాడు. ఇది విముక్తి పొందిన బానిసలను స్థిరపరచడంతో పాటు నిర్మూలనను సమర్థించింది. లైబీరియా^[52] విగ్సు బ్యాంకింగు‌లో ఆర్థిక ఆధునీకరణ, రైలు మార్గాలు వంటి అంతర్గత మెరుగుదలలకు నిధులు సమకూర్చడానికి సుంకాలు, పట్టణీకరణను కూడా ఇష్టపడ్డారు.^[53]

లింకను సంగామోను కౌంటీ కోసం ఇల్లినాయిసు హౌసు ఆఫ్ రిప్రజెంటేటివ్సు‌లో నాలుగు పర్యాయాలు పనిచేశాడు.^[54] ఈ పాత్రలో ఆయన ఇల్లినాయిసు, మిచిగాను కెనాలు నిర్మాణాన్ని సమర్థించాడు.^[55] లింకను కూడా తెల్లజాతి భూస్వాములకు మించి తెల్లజాతి పురుషులందరికీ ఓటు హక్కును విస్తరించాలని ఓటు వేశారు.^[56] లింకను 1836 సెప్టెంబరు 9న ఇల్లినాయిసు బారు‌లో ఆమోదించబడ్డారు.^[57] ఆయన స్ప్రింగు‌ఫీల్డు‌కు వెళ్లి మేరీ టాడ్ బంధువు జాన్ టి. స్టూవర్టు ఆధ్వర్యంలో న్యాయవాదిగా ప్రాక్టీసు చేయడం ప్రారంభించాడు.^[58] ఆయన స్టీఫెను టి. లోగానుతో చాలా సంవత్సరాలు భాగస్వామిగా ఉన్నాడు. 1844లో విలియంతో ఆయన ప్రాక్టీసును ప్రారంభించాడు. హెర్న్డను.^[59]

1838 జనవరి 27 బానిసత్వ వ్యతిరేక వార్తాపత్రిక ఎడిటరు ఎలిజా పారిషు లవ్‌జాయి హత్య తర్వాత, లింకను స్ప్రింగు‌ఫీల్డు‌లోని లైసియంలో ప్రసంగం చేశారు. ఈ నిష్పక్షపాత ప్రసంగంలో లింకను పరోక్షంగా స్టీఫెను డగ్లసు, డెమోక్రటికు పార్టీ మీద దాడి చేశారు. విగ్సు "మోబోక్రసీ"కి మద్దతు ఇస్తున్నారని వాదించారు; ఆయన నిర్మూలన వ్యతిరేకత, జాతి దురభిమానాన్ని కూడా దాడి చేశాడు.^[60] జేమ్సు షీల్డుతో ప్రణాళికాబద్ధమైన ద్వంద్వ పోరాటం కోసం ఆయన పత్రికలలో విమర్శించబడ్డాడు. ఆయన "అత్త రెబెక్కా" పేరుతో ప్రచురించబడిన లేఖలలో ఆయనను ఎగతాళి చేశాడు; చివరికి ఆ ద్వంద్వ పోరాటం జరగకపోయినా బర్లింగేం "ఈ వ్యవహారం లింకను‌ను చాలా ఇబ్బంది పెట్టింది" అని పేర్కొన్నాడు.^[61]

యు.ఎస్. ప్రతినిధుల సభ (1847–1849)

1843లో లింకను యు.ఎస్. ప్రతినిధుల సభలో ఇల్లినాయిసు 7వ జిల్లా సీటు కోసం విగ్ నామినేషను కోరాడు; జాన్ జె. హార్డిను గెలిచిన అభ్యర్థి అయినప్పటికీ లింకన్ పార్టీ సమావేశంలో హార్డిను‌ను ఒక పదవీకాలానికి పరిమితం చేయాలని ఒప్పించాడు.^[62] లింకను 1846లో నామినేషను పొందడమే కాకుండా, ఎన్నికల్లో కూడా గెలిచాడు.^[63] ఇల్లినాయిసు ప్రతినిధి బృందంలోని ఏకైక విగ్, ఆయనను కమిటీ ఆన్ పోస్టు ఆఫీసు అండ్ పోస్టు రోడ్సు కమిటీ ఆన్ ఎక్స్‌పెండిచర్సు ఇన్ ది వార్ డిపార్టు‌మెంటులకు నియమించారు.^[64] డిస్ట్రిక్టు ఆఫ్ కొలంబియాలో బానిసత్వాన్ని నిర్మూలించే బిల్లు మీద లింకను జాషువా ఆర్. గిడ్డింగ్సుతో జతకట్టారు. కానీ అది చాలా మంది ఇతర విగ్‌ల నుండి మద్దతును ఆకర్షించడంలో విఫలమైనప్పుడు బిల్లును విరమించుకున్నారు.^[65]^[66]

లింకను మెక్సికను-అమెరికను యుద్ధానికి వ్యతిరేకంగా మాట్లాడారు. (1846-1848), దీనికి అధ్యక్షుడు జేమ్సు కె. పోల్కు "రెండు దేశాలను యుద్ధంలో పాల్గొనేలా చేయడానికి, ప్రజల దృష్టిని సైనిక వైభవం, అత్యున్నత ప్రకాశం - రక్తపు జల్లులతో లేచే ఆ ఆకర్షణీయమైన ఇంద్రధనస్సు మీద నిలుపడం ద్వారా పరిశీలన నుండి తప్పించుకోవడానికి నమ్మడానికి కొంత బలమైన ఉద్దేశ్యం ఉందని" ఆయన అన్నారు.^[67] మెక్సికో నుండి గెలిచిన ఏదైనా యుఎస్ భూభాగంలో బానిసత్వాన్ని నిషేధించాలనే 1846 ప్రతిపాదన విఫలమైన విల్మోటు ప్రొవిసోకు అతను మద్దతు ఇచ్చారు.^[68] మెక్సికను సైనికులు "టెక్సాసు రాష్ట్ర భూభాగాన్ని ఆక్రమించడం ద్వారా ..., మన పౌరుల రక్తాన్ని మనమే చిందించడం ద్వారా యుద్ధాన్ని ప్రారంభించారని పోల్కు నొక్కి చెప్పాడు. నేల".^[69] తన 1847 "స్పాటు రిజల్యూషన్సు"లో, లింకను వాక్చాతుర్యంతో పోల్కు కాంగ్రెసు‌కు ఇది జరిగిన ఖచ్చితమైన "స్పాటు"ని చెప్పాలని డిమాండు చేశాడు. కానీ పోల్కు పరిపాలన స్పందించలేదు.^[70] ఆయన విధానం, వాక్చాతుర్యం ఆయన జిల్లాలో లింకను రాజకీయ మద్దతును కోల్పోయాయి, వార్తాపత్రికలు ఆయనను ఎగతాళిగా "స్పాటీ లింకను" అని పిలిచాయి.

లింకను 1846లో సభలో ఒకే ఒక్క పదవీకాలం మాత్రమే కొనసాగిస్తానని ప్రతిజ్ఞ చేశాడు.^[71] హెన్రీ క్లే అధ్యక్ష పదవిని గెలుచుకునే అవకాశం లేదని గ్రహించి 1848 అధ్యక్ష ఎన్నికల్లో విగ్ నామినేషను కోసం జాకరీ టేలరుకు మద్దతు ఇచ్చాడు. ఎన్నిక.^[72] టేలరు గెలిచాడు. లింకను యునైటెడు స్టేట్సు జనరలు ల్యాండు ఆఫీసు కమిషనరు‌గా నియమితుడవుతాడని ఫలించలేదు.^[73] పరిపాలన ఆయన ఒరెగాను టెరిటరీ కార్యదర్శిగా నియమించడానికి ప్రతిపాదించింది.^[74] ఇది ఇల్లినాయిసు‌లో ఆయన చట్టపరమైన, రాజకీయ జీవితాన్ని దెబ్బతీసేది. కాబట్టి ఆయన నిరాకరించి తన న్యాయవాద వృత్తిని తిరిగి ప్రారంభించాడు.^[75]

ప్రైరీ న్యాయవాది

తన స్ప్రింగు‌ఫీల్డు ప్రాక్టీసు‌లో, డోనాల్డు ప్రకారం, లింకను "ప్రేరీ న్యాయవాది ముందు వచ్చే దాదాపు ప్రతి రకమైన వ్యాపారాన్ని" నిర్వహించాడు.^[76] దేశం పశ్చిమ విస్తరణ మధ్యలో, ముఖ్యంగా కొత్త రైలు‌రోడ్డు వంతెనల కింద నది బార్జు సంఘర్షణల మధ్య ఆయన అనేక రవాణా కేసులను పరిష్కరించాడు. 1849లో ఆయన నిస్సార నీటిలో నది పడవ కదలిక కోసం ఒక తేలియాడే పరికరానికి పేటెంటు పొందాడు^[77]. లింకను ప్రారంభంలో నది పడవ చట్టపరమైన ప్రయోజనాలకు అనుకూలంగా ఉండేవాడు. కానీ ఆయన తనను నియమించుకున్న వారికి ప్రాతినిధ్యం వహించాడు.^[78] ఆయన హర్డు వర్సెసు రాక్ ఐలాండు బ్రిడ్జి కంపెనీలో ఒక నది పడవ కంపెనీకి వ్యతిరేకంగా ఒక వంతెన కంపెనీకి ప్రాతినిధ్యం వహించాడు. ఇది వంతెనను ఢీకొని మునిగిపోయిన కాలువ పడవకు సంబంధించిన ఒక మైలురాయి కేసు.^[79] ఆయన పేటెంటు ఎప్పుడూ వాణిజ్యీకరించబడలేదు. కానీ అది లింకను‌ను పేటెంటు కలిగి ఉన్న ఏకైక అధ్యక్షుడిగా చేసింది.^[77] లింకను 411 కేసులలో ఇల్లినాయిసు సుప్రీంకోర్టు ముందు హాజరయ్యాడు.^[80] 1853 నుండి 1860 వరకు అతను అతిపెద్ద క్లయింట్లలో ఒకరు ఇల్లినాయిసు సెంట్రలు రైలురోడ్డు, లింకను తన చట్టపరమైన రుసుములను తిరిగి పొందేందుకు దాని మీద విజయవంతంగా దావా వేశాడు.^[81]

జేమ్సు ప్రెస్టను మెట్జు‌కరు హత్యకు సంబంధించి 1858 విచారణలో లింకను విలియం "డఫ్" ఆర్ముస్ట్రాంగు‌కు ప్రాతినిధ్యం వహించాడు.^[82] ప్రత్యక్ష సాక్షి విశ్వసనీయతను సవాలు చేయడానికి లింకను న్యాయ నోటీసు ద్వారా స్థాపించబడిన వాస్తవాన్ని ఉపయోగించినందుకు ఈ కేసు ప్రసిద్ధి చెందింది. చంద్రకాంతిలో నేరాన్ని చూసినట్లు సాక్షి సాక్ష్యం ఇచ్చిన తర్వాత, లింకను చంద్రుడు తక్కువ కోణంలో ఉన్నాడని చూపించే రైతుల అల్మానాకును రూపొందించాడు. ఇది దృశ్యమానతను బాగా తగ్గిస్తుంది. ఆర్మ్‌స్ట్రాంగు నిర్దోషిగా విడుదలయ్యాడు.^[83] 1859 హత్య కేసులో, అతను లింకన్ రాజకీయ ప్రత్యర్థి పీటరు కార్టు‌రైటు మనవడు "పీచీ" క్విన్ హారిసను‌ను సమర్థించాడు.^[84] గ్రీకు క్రాఫ్టను హత్య కేసులో హారిసను ‌మీద అభియోగం మోపబడింది, కార్టు‌రైటు ప్రకారం, అతను మరణిస్తున్నప్పుడు "దానిని నా మీదకు తెచ్చుకున్నాను", హారిసను‌ను తాను క్షమించానని చెప్పాడు.^[85] కార్టు‌రైటు వాదనను హియేసేగా మినహాయించాలన్న న్యాయమూర్తి ప్రారంభ నిర్ణయాన్ని లింకను కోపంగా నిరసించాడు. సాక్ష్యంలో మరణిస్తున్న ప్రకటన ఉందని, అది వినికిడి నియమానికి లోబడి లేదని లింకను వాదించాడు. ఊహించిన విధంగా లింకను‌ను కోర్టు ధిక్కారం కేసులో ఉంచడానికి బదులుగా, డెమొక్రాటు అయిన న్యాయమూర్తి సాక్ష్యాన్ని సాక్ష్యంగా అంగీకరించారు. ఫలితంగా హారిసను నిర్దోషిగా విడుదలయ్యారు.^[86]

రిపబ్లికను రాజకీయాలు (1854–1860)

రిపబ్లికను నాయకుడిగా ఆవిర్భావం

1850 రాజీ బానిసలను కలిగి ఉన్న దక్షిణ, స్వేచ్ఛా మధ్య బానిసత్వం మీద ఉద్రిక్తతలను తగ్గించడంలో విఫలమైంది. ఉత్తరం.^[87] నెబ్రాస్కా, కాన్సాసు భూభాగాలలో బానిసత్వ చర్చ ముఖ్యంగా కఠినంగా మారడంతో, ఇల్లినాయిసు సెనేటరు స్టీఫెను ఎ. డగ్లసు ప్రజా సార్వభౌమాధికారాన్ని రాజీగా ప్రతిపాదించారు; ఈ చర్య ప్రతి భూభాగంలోని ఓటర్లు బానిసత్వం, స్థితిని నిర్ణయించుకోవడానికి అనుమతిస్తుంది. ఈ చట్టం బానిసత్వం వ్యాప్తిని నిరోధించడానికి ప్రయత్నించిన చాలా మంది ఉత్తరాదివారిని భయపెట్టింది, కానీ డగ్లసు కాన్సాసు–నెబ్రాస్కా చట్టం 1854 మేలో కాంగ్రెసు‌ను తృటిలో ఆమోదించింది.^[88] 1854 అక్టోబరులో లింకను పియోరియా ప్రసంగం బానిసత్వానికి తన వ్యతిరేకతను ప్రకటించాడు.^[89] అనేది భూభాగాల నుండి బానిసత్వాన్ని మినహాయించడం అనే అంశం మీద తదుపరి ఆరు సంవత్సరాలలో ఆయన చేసిన 175 ప్రసంగాలలో ఒకటి.కాన్సాసు–నెబ్రాస్కా చట్టం మీద లింకను దాడులు ఆయన రాజకీయ జీవితానికి తిరిగి రావడాన్ని గుర్తించాయి.^[90]

జాతీయంగా విగ్‌లు కాన్సాసు–నెబ్రాస్కా చట్టం ద్వారా కోలుకోలేని విధంగా విభజించబడ్డారు. బానిసత్వ సమస్య మీద రాజీ పడటానికి ఇతర అసమర్థ ప్రయత్నాలు. తన పార్టీ పతనాన్ని ప్రతిబింబిస్తూ లింకను 1855లో ఇలా వ్రాశాడు, "నేను ఒక విగ్‌ని అనుకుంటున్నాను; కానీ ఇతరులు అక్కడ విగ్‌లు లేరని నేను నిర్మూలనవాదిని అని అంటున్నారు.... నేను ఇప్పుడు బానిసత్వం విస్తరణను వ్యతిరేకించడం తప్ప మరేమీ చేయను."^[91] కొత్త రిపబ్లికను పార్టీ బానిసత్వ వ్యతిరేకతకు అంకితమైన ఉత్తర పార్టీగా ఏర్పడింది, విగ్ పార్టీ బానిసత్వ వ్యతిరేక విభాగం నుండి తీసుకోబడింది. ఫ్రీ సాయిలు, లిబర్టీ పార్టీ (లిబర్టీ, బానిసత్వ వ్యతిరేక డెమోక్రటికు పార్టీ సభ్యులను,^[92] కలిపి లింకను ప్రారంభ రిపబ్లికను అభ్యర్ధనలను ప్రతిఘటించాడు. కొత్త పార్టీ తీవ్రవాదానికి వేదికగా మారుతుందని భయపడ్డాడు. నిర్మూలనవాదులు.^[93] లింకను విగ్సు‌ను పునరుజ్జీవింపజేయాలని ఆశపడ్డాడు. అయితే స్థానిక నో నథింగు ఉద్యమంతో తన పార్టీ పెరుగుతున్న సాన్నిహిత్యం గురించి ఆయన విచారం వ్యక్తం చేశాడు.^[94] 1854లో లింకను ఇల్లినాయిసు శాసనసభకు ఎన్నికయ్యాడు. కానీ పదవీకాలం ప్రారంభమయ్యే ముందు ఆయన రాబోయే యుఎస్ సెనేటు ఎన్నికలలో పోటీ చేయడానికి అర్హత పొందేందుకు తన సీటును తీసుకోవడానికి నిరాకరించాడు.^[95] ఆ సమయంలో సెనేటర్లను రాష్ట్ర శాసనసభలు ఎన్నుకునేవి. మొదటి ఆరు రౌండ్ల ఓటింగు‌లో ముందంజలో ఉన్న తర్వాత, లింకను మెజారిటీని పొందలేకపోయాడు. బానిసత్వ వ్యతిరేక డెమొక్రాటు లైమాను ట్రంబులకు ఓటు వేయమని లింకను తన మద్దతుదారులకు సూచించాడు. ఆయన మునుపటి బ్యాలెట్లలో తక్కువ ఓట్లు పొందాడు. లింకను ఉపసంహరించుకోవాలని తీసుకున్న నిర్ణయం ఆయన విగ్ మద్దతుదారులను, ట్రంబులు బానిసత్వ వ్యతిరేక డెమొక్రాట్లను కలిపి ప్రధాన స్రవంతి డెమొక్రాటికు అభ్యర్థి జోయెలు ఆల్డ్రిచు మాట్టేసనును ఓడించడానికి వీలు కల్పించింది.^[96]

1856 ప్రచారం

కాన్సాసు‌లో హింసాత్మక రాజకీయ ఘర్షణలు కొనసాగాయి. కాన్సాసు-నెబ్రాస్కా చట్టానికి వ్యతిరేకత ఉత్తరాది అంతటా బలంగా ఉంది. 1856 ఎన్నికలు సమీపిస్తున్న కొద్దీ, లింకను రిపబ్లికన్లలో చేరి బ్లూమింగ్టను కన్వెన్షనుకు హాజరయ్యాడు. ఇక్కడ ఇల్లినాయిసు రిపబ్లికను పార్టీ స్థాపించబడింది. ఈ సమావేశ వేదిక భూభాగాలలో బానిసత్వాన్ని నియంత్రించే కాంగ్రెస్ హక్కును ఆమోదించింది. కాన్సాసు‌ను స్వేచ్ఛా రాష్ట్రంగా చేర్చుకోవడానికి మద్దతు ఇచ్చింది. యూనియను పరిరక్షణకు పిలుపునిస్తూ లింకను సమావేశం చివరి ప్రసంగం ఇచ్చారు.^[97] 1856 జూన్ రిపబ్లికను నేషనలు కన్వెన్షనులో, లింకను వైస్ ప్రెసిడెంటు‌గా పోటీ చేయడానికి మద్దతు పొందారు. కానీ చివరికి పార్టీ జాన్ సి. ఫ్రెమాంటు, విలియం డేటను టిక్కెట్టు‌ను ప్రతిపాదించింది. దీనికి లింకను ఇల్లినాయిసు అంతటా మద్దతు ఇచ్చారు. డెమొక్రాట్లు జేమ్సు బుకాననును నామినేటు చేయగా, నో నథింగ్సు మిల్లార్డు ఫిల్మోరును నామినేటు చేసింది.^[98] బుకానను విజయం సాధించగా రిపబ్లికను విలియం హెన్రీ బిస్సెలు ఇల్లినాయిసు గవర్నరు‌గా ఎన్నికల్లో గెలిచారు, లింకను ఇల్లినాయిసు‌లో ప్రముఖ రిపబ్లికను అయ్యాడు.^[99]^[b]

డ్రెడు స్కాట్ వర్సెస్ శాండ్‌ఫోర్డ్

డ్రెడు స్కాటు ఒక బానిస ఆయన యజమాని మిస్సౌరీ రాజీ ఫలితంగా ఆయన బానిస రాష్ట్రం నుండి స్వేచ్ఛగా ఉన్న భూభాగానికి తీసుకెళ్లాడు. స్కాటు బానిస రాష్ట్రానికి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, ఆయన తన స్వేచ్ఛ కోసం ఫెడరలు కోర్టులో పిటిషను వేశాడు. డ్రెడు స్కాటు వర్సెసు శాండు‌ఫోర్డు (1857)లో ఆయన పిటిషను తిరస్కరించబడింది.^[101] సుప్రీంకోర్టు ప్రధాన న్యాయమూర్తి రోజరు బి. టానీ నల్లజాతీయులు పౌరులు కాదని, రాజ్యాంగం నుండి ఎటువంటి హక్కులు పొందలేదని, మిస్సోరి రాజీ బానిస యజమానుల ఆస్తి హక్కులను ఉల్లంఘించినందుకు రాజ్యాంగ విరుద్ధమని తన అభిప్రాయంలో రాశారు. "డ్రెడు స్కాటు" భూభాగాలలో బానిసత్వం మీద వివాదాన్ని ముగించాలని చాలా మంది డెమొక్రాట్లు ఆశించినప్పటికీ, ఈ నిర్ణయం ఉత్తరాదిలో మరింత ఆగ్రహాన్ని రేకెత్తించింది. ^[102] బానిస శక్తికి మద్దతు ఇవ్వడానికి డెమొక్రాట్లు చేసిన కుట్ర ఫలితంగా లింకను దీనిని ఖండించారు. ^[103] ఈ నిర్ణయం స్వాతంత్ర్య ప్రకటనతో విభేదిస్తుందని ఆయన వాదించారు. ఇది "అన్ని పురుషులు సమానంగా సృష్టించబడ్డారు ... కొన్ని విడదీయరాని హక్కులతో", వాటిలో "జీవితం, స్వేచ్ఛ, ఆనందాన్ని వెతుకులాట" ఉన్నాయి. ^[104]

లింకన్–డగ్లసు చర్చలు - కూపరు యూనియను ప్రసంగం

1858లో డగ్లసు యుఎస్ సెనేటు‌లో తిరిగి ఎన్నికకు పోటీ పడ్డాడు. లింకను ఆయనను ఓడించాలని ఆశించాడు. 1858లో మాజీ విగు‌ను నామినేటు చేయాలని పార్టీలో చాలా మంది భావించారు. లింకను 1856లో ప్రచారం చేయడం, ట్రంబులు‌కు మద్దతు ఇవ్వడం అతనికి అనుకూలంగా మారాయి.^[105] మొదటిసారిగా ఇల్లినాయిసు రిపబ్లికన్లు సెనేటు అభ్యర్థిని అంగీకరించడానికి ఒక సమావేశాన్ని నిర్వహించారు, లింకను నామినేషను‌ను తక్కువ వ్యతిరేకతతో గెలుచుకున్నారు.^[106] లింకను నామినేషను‌ను చాలా ఉత్సాహంగా, ఉత్సాహంతో అంగీకరించారు. నామినేషను తర్వాత ఆయన తన హౌసు డివైడెడు స్పీచును అందించాడు:

"తనకు వ్యతిరేకంగా విభజించబడిన హౌసు నిలబడదు." ఈ ప్రభుత్వం శాశ్వతంగా సగం "బానిస"గా, సగం "స్వేచ్ఛ"గా నిలబడలేడని నేను నమ్ముతున్నాను. యూనియను "రద్దు" అవుతుందని నేను ఆశించను - హౌస్ "పడిపోతుందని" నేను ఆశించను - కానీ అది విభజించబడటం ఆగిపోతుందని నేను ఆశిస్తున్నాను. అంతా ఒకటే అవుతుంది, లేదా అంతా మరొకటే అవుతుంది.^[107]

ఆ ప్రసంగం అనైక్యత ప్రమాదం గురించి స్పష్టమైన చిత్రాన్ని సృష్టించింది.^[108] లింకను నామినేషన్ గురించి తెలియగానే, డగ్లస్ ఇలా అన్నాడు, "లింకను పార్టీకి బలమైన వ్యక్తి... నేను ఆయన ను ఓడిస్తే, నా విజయం గెలవడానికి చాలా కష్టం."^[109]

సెనేటు ప్రచారంలో లింకను డగ్లసు మధ్య ఏడు చర్చలు జరిగాయి; వారికి బహుమతి పోరాటం లాంటి వాతావరణం ఉంది. వేలాది మందిని ఆకర్షించింది.^[110] బానిస శక్తి రిపబ్లికనిజం విలువలను బెదిరిస్తోందని లింకను హెచ్చరించాడు. అందరూ పురుషులు సమానంగా సృష్టించబడ్డారు అనే జెఫెర్సను సూత్రాన్ని డగ్లసు వక్రీకరించాడని ఆరోపించాడు. తన ఫ్రీపోర్టు సిద్ధాంతంలో, డగ్లసు తాను మద్దతు ఇస్తున్నట్లు పేర్కొన్న డ్రెడు స్కాటు నిర్ణయం ఉన్నప్పటికీ, ప్రజా సార్వభౌమాధికారం కింద స్థానిక స్థిరనివాసులు, వారి భూభాగంలో బానిసత్వాన్ని అనుమతించాలా వద్దా అని ఎంచుకునే స్వేచ్ఛను కలిగి ఉండాలని వాదించాడు. లింకను నిర్మూలనవాదులలో చేరాడని అతను ఆరోపించాడు.^[111]

రిపబ్లికను శాసనసభ అభ్యర్థులు ఎక్కువ ప్రజాదరణ పొందిన ఓట్లను గెలుచుకున్నప్పటికీ, డెమొక్రాట్లు ఎక్కువ సీట్లను గెలుచుకున్నారు, శాసనసభ డగ్లస్‌ను తిరిగి ఎన్నుకుంది. అయితే లింకను ఈ అంశాల మీద చేసిన స్పష్టమైన వివరణ అతనికి జాతీయ రాజకీయ ఉనికిని ఇచ్చింది.^[112] 1858 ఎన్నికల తరువాత వార్తాపత్రికలు తరచుగా లింకన్‌ను సంభావ్య రిపబ్లికను అధ్యక్ష అభ్యర్థిగా పేర్కొన్నాయి. మిడ్వెస్టులో లింకను ప్రజాదరణ పొందినప్పటికీ ఈశాన్య ప్రాంతంలో ఆయన మద్దతు లేదు. పదవిని కోరుకోవాలా వద్దా అని అతనికి కచ్చితంగా తెలియదు.^[113] 1860 జనవరిలో లింకను రాజకీయ మిత్రుల బృందానికి అధ్యక్ష నామినేషను ఇస్తే తాను అంగీకరిస్తానని చెప్పాడు. తరువాతి నెలల్లో, విలియం ఓ. స్టోడార్డు, సెంట్రలు ఇల్లినాయిసు గెజిటు, చికాగో ప్రెస్ & ట్రిబ్యూన్ మరియు ఇతర స్థానిక పత్రికలు ఆయన అభ్యర్థిత్వాన్ని ఆమోదించాయి.^[114]

1860 ఫిబ్రవరి 27న శక్తివంతమైన న్యూయార్కు రిపబ్లికన్లు లింకను‌ను కూపరు యూనియను‌లో ప్రసంగం చేయడానికి ఆహ్వానించారు. ఈ ప్రసంగంలో లింకన్వ్య వస్థాపక పితామహులు ప్రజా సార్వభౌమత్వాన్ని పెద్దగా ఉపయోగించలేదని. బానిసత్వాన్ని పరిమితం చేయడానికి పదేపదే ప్రయత్నించారని వాదించారు; నైతికతకు బానిసత్వాన్ని వ్యతిరేకించడం అవసరమని ఆయన నొక్కిచెప్పారు. "సరైన, తప్పు మధ్య కొంత మధ్యస్థం కోసం వెతుకులాట"ను తిరస్కరించారు.^[115] ప్రేక్షకులలో చాలామంది ఆయన వికారంగా కనిపించాడని భావించారు.^[116] కానీ లింకను మేధో నాయకత్వాన్ని ప్రదర్శించాడు. అది ఆయన అధ్యక్ష పదవికి పోటీలోకి తెచ్చింది. "న్యూయార్కు ప్రేక్షకులకు తొలిసారిగా విజ్ఞప్తి చేసిన వ్యక్తి ఇంతకు ముందు ఎవరూ అలాంటి ముద్ర వేయలేదు" అని జర్నలిస్టు నోహ్ బ్రూక్సు నివేదించారు. ^[117] చరిత్రకారుడు డేవిడు హెర్బర్టు డోనాల్డు ఈ ప్రసంగాన్ని "ఒక ప్రకటించని అధ్యక్ష అభ్యర్థికి అద్భుతమైన రాజకీయ ఎత్తుగడ"గా అభివర్ణించారు. ^[118] తన ఆశయాల గురించి అడిగిన విచారణకు ప్రతిస్పందనగా లింకను, "రుచి నా నోటిలో కొద్దిగా ఉంది" అని అన్నారు. ^[119]

1860 అధ్యక్ష ఎన్నికలు

1860 మే 9–1న ఇల్లినాయిసు రిపబ్లికను స్టేటు కన్వెన్షను డెకాటూరులో జరిగింది.^[120] భూమిని చదును చేయడం కంచె పట్టాలను విభజించడం అనే ఆయన అలంకరించబడిన సరిహద్దు పురాణాన్ని ఉపయోగించుకుంటూ లింకను మద్దతుదారులు "ది రైలు కాండిడేటు" అనే లేబులు‌ను స్వీకరించారు.^[121] మే 18న చికాగోలో జరిగిన రిపబ్లికను నేషనలు కన్వెన్షనులో లింకను మూడవ బ్యాలెటు‌లో నామినేషను‌ను గెలుచుకున్నాడు. మాజీ డెమొక్రాటు, మైనేకు చెందిన హన్నిబాలు హామ్లిను, టిక్కెటు బ్యాలెన్సు కోసం ఉపాధ్యక్షుడిగా నామినేటు చేయబడ్డాడు.^[122]

1850ల అంతటా లింకను అంతర్యుద్ధ అవకాశాలున్నాయని అనుమానించాడు. ఆయన మద్దతుదారులు ఆయన ఎన్నిక వేర్పాటును ప్రేరేపిస్తుందనే వాదనలను తిరస్కరించారు.^[123] డగ్లసు‌ను ఉత్తర డెమొక్రాట్ల అభ్యర్థిగా ఎన్నుకున్నప్పుడు. దక్షిణ బానిస రాష్ట్రాల ప్రతినిధులు ప్రస్తుత ఉపాధ్యక్షుడు జాన్ సి. బ్రెకిను‌రిడ్జును తమ అభ్యర్థిగా ఎన్నుకున్నారు.^[124] మాజీ విగ్సు నో నథింగ్సు బృందం కాన్స్టిట్యూషనలు యూనియను పార్టీను ఏర్పాటు చేసి టేనస్సీకి చెందిన జాన్ బెలును నామినేటు చేసింది. లింకను డగ్లసు ఉత్తర ప్రాంతంలో ఓట్ల కోసం పోటీ పడ్డారు. అయితే బెలు, బ్రెకిన్రిడ్జు ప్రధానంగా దక్షిణ ప్రాంతంలో మద్దతు పొందారు. ^[105] దేశవ్యాప్తంగా సైనికవాద రిపబ్లికను యువ సంస్థ, వైడు అవేక్సు, "దీనిని అమెరికను చరిత్రలో అత్యంత ఉత్తేజకరమైన ఎన్నికలలో ఒకటిగా మార్చింది". "భారీ ప్రజాదరణను రేకెత్తించింది" అని రాజకీయ చరిత్రకారుడు జాన్ గ్రిను‌స్పాను అన్నారు.^[125] ఉత్తర రాష్ట్రాల ప్రజలు దక్షిణ రాష్ట్రాలు లింకను‌కు వ్యతిరేకంగా ఓటు వేస్తారని తెలుసు, ఆయన కోసం మద్దతుదారులను సమీకరించారు.^[126]

డగ్లసు ఇతర అభ్యర్థులు ప్రచారం చేశారు. లింకను రిపబ్లికను పార్టీ ఉత్సాహం మీద ఆధారపడి ప్రసంగాలు చేయలేదు. రిపబ్లికను స్పీకర్లు లింకను బాల్య పేదరికాన్ని "స్వేచ్ఛా శ్రమ" శక్తిని ప్రదర్శించడానికి నొక్కిచెప్పారు. ఇది ఒక సాధారణ వ్యవసాయ బాలుడు తన స్వంత ప్రయత్నాల ద్వారా ఉన్నత స్థాయికి చేరుకోవడానికి వీలు కల్పించింది. ^[127] ఆయన బహిరంగంగా కనిపించకపోయినా చాలామంది లింకను‌ను సందర్శించి ఆయనకు లేఖలు రాయడానికి ప్రయత్నించారు. ఎన్నికలకు ముందు ఆయన ఇల్లినాయిసు రాష్ట్ర కాపిటలులో ఒక పదవిని చేపట్టాడు. అధ్యక్ష పదవిలో ఆ పాత్రలో కొనసాగే జాన్ జార్జి నికోలేని తన వ్యక్తిగత కార్యదర్శిగా నియమించుకున్నాడు.^[128]

1860 నవంబరు 6న లింకను మొదటి రిపబ్లికను అధ్యక్షుడిగా ఎన్నికయ్యారు. ఆయన విజయం పూర్తిగా ఉత్తర, పశ్చిమ ప్రాంతాలలో ఆయన మద్దతు కారణంగా జరిగింది. 15 దక్షిణ బానిస రాష్ట్రాలలో 10 లో ఆయనకు బ్యాలెట్లు వేయబడలేదు.^[129] లింకను 18,65,452 ఓట్లను పొందాడు. లేదా చతుర్ముఖ పోటీలో మొత్తంలో 39.8 శాతం, స్వేచ్ఛా ఉత్తర రాష్ట్రాలను, అలాగే కాలిఫోర్నియా, ఒరెగాను‌లను కులుపుకుంటూ ఎన్నికల ఓటును నిర్ణయాత్మకంగా గెలుచుకున్నాడు.^[130]

ప్రెసిడెన్సీ (1861–1865)

మార్చి 4, 1861న యునైటెడ్ స్టేట్స్ కాపిటల్‌లో లింకన్ మొదటి ప్రారంభోత్సవం, రోటుండా పైన కాపిటల్ గోపురం ఇంకా నిర్మాణంలో ఉంది.

లింకన్ మొదటి ప్రమాణ స్వీకారం తర్వాత ది న్యూయార్క్ టైమ్స్‌లో వచ్చిన ముఖ్యాంశాలు ఆసన్నమైన శత్రుత్వాలను సూచించాయి.

మొదటిది పదం

విడిపోవడం - ప్రారంభోత్సవం

లింకను ఎన్నిక తర్వాత, వేర్పాటువాదులు 1861 మార్చిలో ఆయన పదవీ బాధ్యతలు చేపట్టే ముందు యూనియను‌ను విడిచిపెట్టే ప్రణాళికలను అమలు చేశారు.^[131] 1860 డిసెంబరు 20న సౌతు కరోలినా వేర్పాటు ఆర్డినెన్సు‌ను ఆమోదించింది; 1861 ఫిబ్రవరి 1 నాటికి, ఫ్లోరిడా, మిస్సిస్సిప్పి, అలబామా, జార్జియా, లూసియానా, టెక్సాసు అనుసరించాయి.^[132] ఈ రాష్ట్రాలలో ఆరు రాష్ట్రాలు తమను తాము సార్వభౌమ దేశంగా ప్రకటించుకున్నాయి. కాన్ఫెడరేటు స్టేట్సు ఆఫ్ అమెరికా, జెఫర్సను డేవిసును దాని తాత్కాలిక అధ్యక్షుడిగా ఎంచుకున్నాయి.^[133] ఎగువ దక్షిణ, సరిహద్దు రాష్ట్రాలు (డెలావేరు, మేరీల్యాండు, వర్జీనియా, నార్తు కరోలినా, టేనస్సీ, కెంటుకీ, మిస్సౌరీ, అర్కాన్సాస్) మొదట వేర్పాటువాద విజ్ఞప్తిని తిరస్కరించాయి.^[134] అధ్యక్షుడు బుకానను అధ్యక్షుడిగా ఎన్నికైన లింకను సమాఖ్యను గుర్తించడానికి నిరాకరించారు. విభజన చట్టవిరుద్ధమని ప్రకటించారు.^[135] 1861 ఫిబ్రవరి 11న లింకను స్ప్రింగ్ఫీల్డు నుండి వాషింగ్టను‌కు బయలుదేరినప్పుడు ప్రత్యేకంగా భావోద్వేగంతో కూడిన వీడ్కోలు ప్రసంగం ఇచ్చారు.^[136]

లింకను, రిపబ్లికన్లు ప్రతిపాదిత క్రిటెండెను రాజీను తిరస్కరించారు. ఇది భూభాగాలులో పార్టీ స్వేచ్ఛా నేల వేదికకు విరుద్ధంగా ఉంది.^[137] లింకను ఇలా అన్నాడు. "మనకు రాజ్యాంగ హక్కు ఉన్న ఈ ప్రభుత్వాన్ని స్వాధీనం చేసుకునే హక్కును కొనుగోలు చేసినట్లు కనిపించే ఏదైనా రాయితీ లేదా రాజీకి నేను అంగీకరించే ముందు నేను మరణాన్ని అనుభవిస్తాను".^[138] లింకను యుఎస్ రాజ్యాంగంకు కార్విను సవరణకు మద్దతు ఇచ్చాడు. ఇది ఇప్పటికే ఉన్న రాష్ట్రాలలో బానిసత్వాన్ని రక్షించేది. ఈ సవరణ కాంగ్రెసు‌ను ఆమోదించింది. దక్షిణాది రాష్ట్రాలు విడిపోవడం ప్రారంభించినప్పుడు అవసరమైన మూడు వంతుల రాష్ట్రాల ఆమోదం కోసం వేచి ఉంది.^[139] 1861 మార్చి 4న తన మొదటి ప్రారంభ ప్రసంగంలో లింకన్ ఇలా అన్నాడు. "ఇప్పుడు రాజ్యాంగ చట్టంగా సూచించబడిన అటువంటి నిబంధనను తాను కలిగి ఉన్నందున దానిని స్పష్టమైన, తిరిగి మార్చలేనిదిగా చేయడానికి నాకు ఎటువంటి అభ్యంతరం లేదు".^[140]

వేర్పాటువాద కుట్రల కారణంగా, లింకను, ఆయన రైలు భద్రతా చర్యలకు జాగ్రత్తగా శ్రద్ధ వహించబడ్డాయి. ఎన్నికైన అధ్యక్షుడు అనుమానిత బాల్టిమోరు‌లో హంతకుల నుండి తప్పించుకున్నాడు. ఆయన మారువేషంలో ప్రయాణించాడు. తన ఆచార స్టవు‌పైపు టోపీకి బదులుగా మృదువైన ఫెల్టు టోపీని ధరించి, తన ఎత్తును దాచడానికి వంగి ఉండగా తన భుజాల మీద ఓవరు‌కోటు‌ను ధరించాడు. 1861 ఫిబ్రవరి 23న ఆయన వాషింగ్టను డి.సికి చేరుకున్నాడు. దానిని సైనిక కాపలాలో ఉంచారు. ప్రతిపక్ష పత్రికలలో చాలా మంది ఆయన రహస్య ప్రయాణాన్ని విమర్శించారు; ప్రతిపక్ష వార్తాపత్రికలు లింకను‌ను రాజధానిలోకి దొంగచాటుగా చొరబడుతున్నట్లు చూపించే వ్యంగ్య చిత్రాలతో ఎగతాళి చేశాయి. ^[141] లింకను తన ప్రారంభోపన్యాసాన్ని దక్షిణాదికి దర్శకత్వం వహించాడు, దక్షిణాది రాష్ట్రాలలో బానిసత్వాన్ని రద్దు చేయాలనే కోరిక తనకు లేదని మరోసారి ప్రకటించాడు:

రిపబ్లికన్ పరిపాలన చేరడం ద్వారా, వారి ఆస్తి, వారి శాంతి మరియు వ్యక్తిగత భద్రత ప్రమాదంలో పడతాయనే భావన దక్షిణాది రాష్ట్రాల ప్రజలలో ఉన్నట్లు కనిపిస్తోంది. అలాంటి భయానికి ఎప్పుడూ సహేతుకమైన కారణం లేదు. నిజానికి, దీనికి విరుద్ధంగా చాలా విస్తృతమైన ఆధారాలు అన్ని సమయాలలో ఉన్నాయి మరియు వారి తనిఖీకి తెరిచి ఉన్నాయి. ఇప్పుడు మిమ్మల్ని ఉద్దేశించి ప్రసంగిస్తున్న అతని దాదాపు అన్ని ప్రచురించబడిన ప్రసంగాలలో ఇది కనిపిస్తుంది. "బానిసత్వం ఉన్న రాష్ట్రాలలో ప్రత్యక్షంగా లేదా పరోక్షంగా జోక్యం చేసుకునే ఉద్దేశ్యం నాకు లేదు. అలా చేయడానికి నాకు చట్టబద్ధమైన హక్కు లేదని నేను నమ్ముతున్నాను మరియు అలా చేయడానికి నాకు ఎటువంటి కోరిక లేదు" అని నేను ప్రకటించినప్పుడు ఆ ప్రసంగాలలో ఒకదాని నుండి నేను ఉటంకించాను.మొదటి ప్రారంభ ప్రసంగం, 4 మార్చి 1861^[142]

అధ్యక్షుడు తన ప్రసంగాన్ని దక్షిణాది ప్రజలకు విజ్ఞప్తి చేస్తూ ముగించారు: "మనం శత్రువులు కాదు, స్నేహితులం.... ప్రతి యుద్ధభూమి నుండి, దేశభక్తుడి సమాధి నుండి, ప్రతి సజీవ హృదయం, పొయ్యి రాయి వరకు విస్తరించి ఉన్న జ్ఞాపకాల మార్మిక తీగలు ... మన స్వభావం, ఉత్తమ దేవదూతలచే మళ్ళీ తాకబడినప్పుడు యూనియను, బృందగానాన్ని ఇంకా ఉప్పొంగజేస్తాయి".^[143] డోనాల్డు ప్రకారం, వైఫల్యం 1861 శాంతి సమావేశం ఏడు సమాఖ్య రాష్ట్రాల హాజరును ఆకర్షించడం శాసన రాజీ ఆచరణాత్మక అంచనా కాదని సూచించింది.^[144]

వ్యక్రిగతం

ఆఫీసు	పేరు	కాలం
అధ్యక్షుడు	అబ్రహం లింకన్	1861–1865
ఉపాధ్యక్షుడు	హన్నిబాలు హామ్లిను	1861–1865
ఉపాధ్యక్షుడు 2	ఆండ్రూ జాన్సను	1865
రాష్ట్రం	విలియం హెచ్. సెవార్డు	1861–1865
ట్రెజరీ	సాల్మను పి. చేజి	1861–1864
ట్రెజరీ 2	విలియం పి. ఫెస్సెండెను	1864–1865
ట్రెజరీ 3	హ్యూ మెక్‌కల్లోచి	1865
యుద్ధం	సైమను కామెరాను	1861–1862
యుద్ధం 2	ఎడ్విను ఎం. స్టాంటను	1862–1865
జస్టిస్	ఎడ్వర్డు బేట్సు	1861–1864
జస్టిస్ 2	జేమ్సు స్పీడు	1864–1865
పోస్ట్	మోంట్‌గోమేరీ బ్లెయిరు	1861–1864
పోస్ట్ 2	విలియం డెన్నిసను జూనియరు	1864–1865
నేవీ	గిడియాను వెల్లెసు	1861–1865
ఇంటీరియర్	కాలేబు బ్లడు స్మితు	1861–1862
ఇంటీరియర్ 2	జాన్ పామరు అషరు	1863–1865
మూలం	^[145]

తన మంత్రివర్గాన్ని ఎన్నుకోవడంలో లింకను అత్యంత సమర్థులైన వ్యక్తులను ఎంచుకున్నాడు. వారు అధ్యక్ష పదవికి తన ప్రత్యర్థులుగా ఉన్నప్పటికీ. లింకను తన ఆలోచనా విధానం గురించి ఇలా వ్యాఖ్యానించారు, "మనకు క్యాబినెటు‌లో పార్టీలోని అత్యంత బలమైన వ్యక్తులు అవసరం. మన స్వంత వ్యక్తులను మనం కలిసి ఉంచుకోవాలి. నేను పార్టీని పరిశీలించి వీరు అత్యంత బలమైన వ్యక్తులు అని నిర్ధారించాను. అప్పుడు దేశానికి వారి సేవలను హరించే హక్కు నాకు లేదు."^[146] గుడ్విను తన లింకను జీవిత చరిత్రలో ఈ బృందాన్ని "ప్రత్యర్థుల బృందం"గా అభివర్ణించారు.^[147] లింకను తన ప్రధాన రాజకీయ ప్రత్యర్థి విలియం హెచ్. సెవార్డును విదేశాంగ కార్యదర్శిగా నియమించారు.^[148]

లింకను సుప్రీంకోర్టుకు ఐదు నియామకాలు చేశారు. నోహు హేన్సు స్వెయిను, ఒహియోకు చెందిన ప్రముఖ కార్పొరేటు న్యాయవాది, జాన్ మెక్లీను 1861 ఏప్రిల్లో మరణించిన తర్వాత ఆయన స్థానంలో వచ్చారు. మెక్లీను లాగే, స్వెయిను బానిసత్వాన్ని వ్యతిరేకించారు.^[149] పీటర్ వి. డేనియలు స్థానంలో వచ్చిన శామ్యూలు ఫ్రీమాను మిల్లరు, ఒక బహిరంగ నిర్మూలనవాది. అయోవా రాజకీయ నాయకుల నుండి విస్తృత మద్దతు పొందారు.^[150] డేవిడు డేవిసు 1860లో లింకను ప్రచార నిర్వాహకుడిగా ఉన్నారు. లింకను ప్రాక్టీసు చేసిన ఇల్లినాయిసు కోర్టు సర్క్యూటు‌లో న్యాయమూర్తిగా పనిచేశారు.^[151] డెమొక్రాటు స్టీఫెను జాన్సను ఫీల్డు, మునుపటి కాలిఫోర్నియా సుప్రీంకోర్టు న్యాయమూర్తి, భౌగోళిక, రాజకీయ బ్యాలెన్సు.^[152] చివరకు, రోజరు బి. టానీ మరణం తరువాత లింకను తన ట్రెజరీ కార్యదర్శి సాల్మను పి. చేజిను టానీ స్థానంలో ప్రధాన న్యాయమూర్తిగా నియమించాడు. చేజు పునర్నిర్మాణ చట్టానికి మద్దతు ఇచ్చే సమర్థుడైన న్యాయనిపుణుడని, ఆయన నియామకం రిపబ్లికను పార్టీని ఏకం చేస్తుందని లింకను విశ్వసించాడు.^[153]

కమాండర్-ఇన్-చీఫ్

1861 ఏప్రిల్ ప్రారంభంలో దక్షిణ కరోలినాలోని చార్లెస్టను‌లో ఫోర్టు సమ్టరు కమాండరు మేజరు రాబర్టు ఆండర్సను తనకు ఆహారం దాదాపుగా అయిపోతుందని సూచించాడు. గణనీయమైన చర్చ తర్వాత, లింకన్ సామాగ్రిని పంపాలని నిర్ణయించుకున్నాడు; మైఖేలు బర్లింగేం ప్రకారం, "తన నిర్ణయం యుద్ధాన్ని ప్రేరేపిస్తుందని ఆయన ఖచ్చితంగా చెప్పలేకపోయాడు, అయినప్పటికీ అది జరగవచ్చని నమ్మడానికి అతనికి మంచి కారణం ఉంది".^[154] 1861 ఏప్రిల్ 12న కాన్ఫెడరేటు దళాలు ఫోర్టు సమ్టరు వద్ద యూనియను దళాల మీద కాల్పులు జరిపాయి.^[155] డోనాల్డు ఇలా ముగించాడు:

ఢీకొనకుండా ఉండటానికి ఆయన పదే పదే చేసిన ప్రయత్నాలు ... సోదర రక్తాన్ని చిందించని తన ప్రతిజ్ఞకు కట్టుబడి ఉన్నాడని చూపించాయి. కానీ అతను కోటలను అప్పగించనని కూడా ప్రతిజ్ఞ చేశాడు.... ఈ విరుద్ధమైన స్థానాల ఏకైక పరిష్కారం కాన్ఫెడరేట్లు మొదటి తూటాను కాల్చడమే.^[156]

ఏప్రిల్ 12, 13 తేదీలలో ఫోర్టు సమ్టరు ‌మీద జరిగిన దాడి దేశాన్ని రక్షించడానికి దక్షిణాది మీద సైనిక చర్య అవసరమని ఉత్తరాది ప్రజలను సమీకరించింది.^[157] ఏప్రిల్ 15న లింకను 75,000 మంది మిలిటెంట్లను కోటలను తిరిగి స్వాధీనం చేసుకోవడానికి, వాషింగ్టను‌ను రక్షించడానికి, యూనియను‌ను కాపాడుకోవడానికి పిలుపునిచ్చాడు. ఈ పిలుపు రాష్ట్రాలు విడిపోవాలా లేదా యూనియను‌కు మద్దతు ఇవ్వాలా అని ఎంచుకోవలసి వచ్చింది. నార్తు కరోలినా, వర్జీనియా, టేనస్సీ, అర్కాన్సాసు విడిపోయాయి. ఉత్తర రాష్ట్రాలు దక్షిణానికి రెజిమెంట్లను పంపడంతో, ఏప్రిల్ 19న బాల్టిమోరు గుంపులు రైలు లింకు‌లను నియంత్రించాయి యూనియన్ దళాల మీద దాడి చేశాయి. రైళ్లు మారుతున్న వారు. స్థానిక నాయకుల సమూహాలు తరువాత రాజధానికి కీలకమైన రైలు వంతెనలను తగలబెట్టాయి. సైన్యం స్థానిక మేరీల్యాండు అధికారులను అరెస్టు చేయడం ద్వారా ప్రతిస్పందించింది. లింకన్ హేబియసు కార్పసు రిటు‌ను సస్పెండు చేశాడు. అధికారిక ఆరోపణలు లేకుండా అరెస్టులను అనుమతించాడు.^[158]

జాను మెర్రీమాను యుఎస్ దళాల కదలికలను అడ్డుకున్నందుకు అరెస్టయిన మేరీల్యాండు అధికారి, యునైటెడు స్టేట్సు‌లో హేబియసు కార్పసు రిటు జారీ చేయాలని సుప్రీంకోర్టు చీఫ్ జస్టిసు టానీకి విజయవంతంగా పిటిషను వేశాడు. ఎక్సు పార్టే మెర్రీమాను అనే అభిప్రాయంలో, సుప్రీంకోర్టు తరపున తీర్పు ఇవ్వని టానీ, రాజ్యాంగం అధ్యక్షుడికి కాకుండా కాంగ్రెసు‌కు మాత్రమే హెబియసు కార్పసు‌ను సస్పెండు చేయడానికి అధికారం ఇచ్చిందని రాశాడు. కానీ లింకను అంగీకరించకపోవడంలో నిమగ్నమయ్యాడు. ఎంపిక చేసిన ప్రాంతాలలో సస్పెన్షను విధానాన్ని కొనసాగించాడు.^[159] వివిధ సస్పెన్షన్ల కింద, 15,000 మంది పౌరులను విచారణ లేకుండా నిర్బంధించారు; యుద్ధ వ్యతిరేక డెమొక్రాటు క్లెమెంటు ఎల్. వల్లండిఘంతో సహా అనేక మందిని "రాజద్రోహ" చర్యల కోసం సైనిక కోర్టులలో విచారించారు, ఇది వాక్ స్వేచ్ఛ మీద దాడిగా ఖండించబడింది.^[160]

ప్రారంభ యూనియను సైనిక వ్యూహం

లింకను యుద్ధం మీద కార్యనిర్వాహక నియంత్రణను చేపట్టాడు. యూనియను సైనిక వ్యూహాన్ని రూపొందించాడు. ఆయన అపూర్వమైన అధికారాన్ని ఉపయోగించడం ద్వారా కమాండరు-ఇన్-చీఫుగా అపూర్వమైన రాజకీయ, సైనిక సంక్షోభానికి ప్రతిస్పందించాడు. ఆయన తన యుద్ధ అధికారాలను విస్తరించాడు, కాన్ఫెడరేటు ఓడరేవుల మీద నావికా దిగ్బంధనం విధించాడు, కాంగ్రెసు కేటాయించే ముందు నిధులను పంపిణీ చేశాడు, హేబియాసు కార్పసును సస్పెండు చేశాడు. అనుమానిత కాన్ఫెడరేటు సానుభూతిపరులను వేలాది మంది అరెస్టు చేసి జైలులో పెట్టాడు. ఈ చర్యలకు లింకను కాంగ్రెసు, ఉత్తర ప్రజల మద్దతును పొందాడు. లింకను సరిహద్దు బానిస రాష్ట్రాల్లో యూనియను సానుభూతిని బలోపేతం చేయాల్సి వచ్చింది. యుద్ధం అంతర్జాతీయ వివాదంగా మారకుండా నిరోధించాల్సి వచ్చింది.^[161]

విజయానికి ద్వైపాక్షిక మద్దతు చాలా అవసరమని, ఏదైనా రాజీ రెండు రాజకీయ పార్టీలలోని వర్గాలను దూరం చేస్తుందని ప్రారంభం నుండే స్పష్టంగా ఉంది. కాపరు‌హెడ్సు (యుద్ధ వ్యతిరేక డెమొక్రాట్లు) లింకను బానిసత్వం మీద రాజీ పడటానికి నిరాకరించినందుకు విమర్శించారు; రాడికలు రిపబ్లికన్లు (విభజనకు వ్యతిరేకంగా కఠినంగా వ్యవహరించాలని డిమాండు చేశారు) బానిసత్వాన్ని రద్దు చేయడంలో చాలా నెమ్మదిగా ముందుకు సాగుతున్నందుకు ఆయనను విమర్శించారు.^[162] 1861 ఆగస్టు 6న లింకను జప్తు చట్టం మీద సంతకం చేశారు. ఇది సమాఖ్యలకు మద్దతు ఇవ్వడానికి ఉపయోగించిన బానిసలను జప్తు చేసి విడుదల చేయడానికి న్యాయపరమైన చర్యలకు అధికారం ఇచ్చింది. ఈ చట్టం ఆచరణాత్మక ప్రభావాన్ని చూపలేదు. కానీ బానిసత్వాన్ని రద్దు చేయడానికి రాజకీయ మద్దతును సూచించింది.^[163]

లింకను యుద్ధ వ్యూహానికి రెండు ప్రాధాన్యతలు ఉన్నాయి: వాషింగ్టను బాగా సమర్థించబడిందని నిర్ధారించుకోవడం, సత్వర, నిర్ణయాత్మక విజయం కోసం దూకుడు యుద్ధ ప్రయత్నాన్ని నిర్వహించడం.^[c] వారానికి రెండుసార్లు, లింకను తన మంత్రివర్గాన్ని కలిశాడు. అప్పుడప్పుడు, లింకను భార్య మేరీ, ఆయన చాలా కష్టపడి పనిచేస్తున్నాడని ఆందోళన చెందుతూ ఆయనను క్యారేజు రైడు‌కు తీసుకెళ్లమని ఒప్పించేది.^[165] యుద్ధం ప్రారంభంలో లింకను "యుద్ధ ప్రయత్నాలకు వారి వారి నియోజకవర్గాల మద్దతును పొందేందుకు యుద్ధం జాతీయ పోరాటంగా మారేలా చూసుకోవడానికి" విభిన్న రాజకీయ, జాతి నేపథ్యాల నుండి పౌర జనరలు‌లను ఎంచుకున్నాడు.^[166] 1862 జనవరిలో యుద్ధ విభాగంలో అసమర్థత, లాభదాయకత ఫిర్యాదుల తర్వాత, లింకను సైమను కామెరాను స్థానంలో వార్ సెక్రటరీని ఎడ్విను స్టాంటనుతో నియమించాడు.^[167] స్టాంటను ఏ ఇతర సీనియరు అధికారి కంటే లింకను‌తో ఎక్కువ దగ్గరగా పనిచేశాడు. స్టాంటను జీవిత చరిత్ర రచయితలు బెంజమిను థామసు, హెరాల్డు హైమాను ప్రకారం, "స్టాంటను, లింకను వాస్తవంగా యుద్ధాన్ని కలిసి నిర్వహించారు".^[168]

మిస్సిస్సిప్పి నది లోయ నియంత్రణ కోసం విక్సు‌బర్గు ప్రాముఖ్యతను లింకను చూశాడు. కేవలం భూభాగాన్ని స్వాధీనం చేసుకోవడం కంటే శత్రువు సైన్యాన్ని ఓడించాల్సిన అవసరాన్ని అర్థం చేసుకున్నాడు.^[169] యూనియను యుద్ధ వ్యూహాన్ని నిర్దేశించడంలో, లింకను యునైటెడు స్టేట్సు ఆర్మీ కమాండింగు జనరలుగా పదవీ విరమణ చేసిన తర్వాత కూడా విన్ఫీల్డు ‌ స్కాటు సలహాను విలువైనదిగా భావించాడు. 1861లో స్కాటు అనకొండ ప్రణాళికను ప్రతిపాదించాడు. ఇది దక్షిణాదిని లొంగదీసుకోవడానికి ఓడరేవు దిగ్బంధనాలు మిస్సిస్సిప్పిలో ముందుకు సాగడం మీద ఆధారపడింది. 1862 జూన్‌లో లింకను వెస్టు పాయింటుకి అప్రకటిత పర్యటన చేసాడు. అక్కడ ఆయన యుద్ధ నిర్వహణకు సంబంధించి స్కాటు‌తో ఐదు గంటలు సంప్రదింపులు జరిపాడు.^[170]

అంతర్జాతీయంగా లింకను సమాఖ్యకు విదేశీ సైనిక సహాయాన్ని నిరోధించాలని కోరుకున్నాడు.^[171] ఆయన సెనేటు విదేశీ సంబంధాల కమిటీ చైర్మను చార్లెసు సమ్నరుతో కలిసి పనిచేస్తున్నప్పుడు తన పోరాట విదేశాంగ కార్యదర్శి విలియం సెవార్డు ఆధారపడ్డాడు.^[172] 1861లో అమెరికా నావికాదళం బ్రిటిషు మెయిలు షిప్పు, ఆర్‌ఎంఎస్ ట్రెంటును సముద్రాలలో అక్రమంగా అడ్డుకుని ఇద్దరు సమాఖ్య రాయబారులను స్వాధీనం చేసుకుంది. ఉత్తరం ఈ ఆక్రమణను జరుపుకున్నప్పటికీ బ్రిటను తీవ్రంగా నిరసన వ్యక్తం చేసింది. ట్రెంటు ఎఫైరు అమెరికన్లు, బ్రిటిషు వారి మధ్య యుద్ధాన్ని బెదిరించింది. లింకను ఇద్దరు దౌత్యవేత్తలను విడుదల చేయడం ద్వారా సంక్షోభాన్ని ముగించాడు.^[173]

మెక్‌క్లెల్లను

బుల్ రన్‌లో యూనియను ఓటమి, విన్ఫీల్డు స్కాటు పదవీ విరమణ తర్వాత లింకను జార్జి బి. మెక్‌క్లెల్లనును జనరలు-ఇన్-చీఫు‌గా నియమించాడు.^[174] యుద్ధం ప్రారంభంలో మెక్‌క్లెల్లను వాషింగ్టను కోసం దాదాపు అజేయమైన రక్షణలను సృష్టించాడు: 48 కోటలు, బ్యాటరీలు, 7,200 మంది ఆర్టిలరిస్టులతో 480 తుపాకులు.^[175] అఆయన తన వర్జీనియా ద్వీపకల్ప ప్రచారాన్ని ప్లాను చేయడానికి నెలలు గడిపాడు. మెక్‌క్లెల్లను నెమ్మదిగా పురోగతి, అధిక జాగ్రత్తలు లింకను‌ను నిరాశపరిచాయి. దీనికి ప్రతిగా రాజధాని కోసం రిజర్వ్డు దళాలను కలిగి ఉండటంలో లింకను జాగ్రత్తగా వ్యవహరించడమే ఈ ప్రచారం వైఫల్యానికి కారణమని మెక్‌క్లెల్లను నిందించాడు. ^[176] 1862లో లింకను మెక్‌క్లెల్లను‌ను జనరలు-ఇన్-చీఫు‌గా తొలగించాడు; ఆయన హెన్రీ హాలెకు‌ను ఆ పదవికి నియమించి, జాన్ పోపును కొత్త వర్జీనియా సైన్యం అధిపతిగా నియమించాడు. ^[177] 1862 వేసవిలో పోపు రెండవ బుల్ రన్ యుద్ధంలో ఘోరంగా ఓడిపోయాడు. దీనితో ఆయన వాషింగ్టను‌కు వెనక్కి తగ్గాల్సి వచ్చింది. త్వరలోనే వర్జీనియా సైన్యం రద్దు చేయబడింది.^[178]

పోపు‌ను బలోపేతం చేయడంలో మెక్‌క్లెల్లను విఫలమవడం పట్ల అసంతృప్తి ఉన్నప్పటికీ, లింకను వాషింగ్టను చుట్టూ ఉన్న అన్ని దళాలకు నాయకత్వం వహించాడు. ఇందులో పోటోమాకు సైన్యం, వర్జీనియా సైన్యం, అవశేషాలు రెండూ ఉన్నాయి.^[179] రెండు రోజుల తరువాత, రాబర్టు ఇ. లీ దళాలు పోటోమాకు నదిను దాటి మేరీల్యాండు‌లోకి ప్రవేశించాయి. ఇది యాంటియేటం యుద్ధానికి దారితీసింది.^[180] యూనియను విజయం అయిన ఈ యుద్ధం అమెరికను చరిత్రలో అత్యంత రక్తపాత యుద్ధం.^[181] మెక్‌క్లెల్లను ఉన్నప్పుడు లింకను‌కు కమాండు సంక్షోభం ఏర్పడింది. లీ ఉపసంహరించుకుంటున్న సైన్యాన్ని కొనసాగించాలన్న అధ్యక్షుడు డిమాండ్‌ను అతను వ్యతిరేకించారు, డాన్ కార్లోసు బ్యూలు కూడా తూర్పు టేనస్సీలోని తిరుగుబాటు దళాలకు వ్యతిరేకంగా ఓహియో సైన్యాన్ని తరలించాలనే ఆదేశాలను తిరస్కరించారు. లింకను బ్యూల్ స్థానంలో విలియం రోసు‌క్రాన్సు, మెక్‌క్లెల్లను స్థానంలో ఆంబ్రోసు బర్నుసైడు ఉన్నారు; డోనాల్డు ప్రకారం, ఇది "చాకచక్యమైన" రాజకీయ చర్య, ఎందుకంటే వారు డెమొక్రాటు అయిన మెక్‌క్లెల్లను మాదిరిగా కాకుండా పక్షపాతం లేనివారు.^[182] అధ్యక్షుడి సలహాకు వ్యతిరేకంగా, బర్నుసైడు రాప్పహాన్నాకు నది మీదుగా దాడిని ప్రారంభించింది. డిసెంబరు‌లో ఫ్రెడెరిక్సు‌బర్గు‌లో లీ చేతిలో ఓడిపోయింది.^[183] దళాలలో తక్కువ ధైర్యం, అసంతృప్తిని ఎదుర్కొన్న లింకను, బర్నుసైడు స్థానంలో జోసెఫు హుకరును నియమించాడు.^[184] మేలో చాన్సలర్సు‌విల్లే యుద్ధంలో హుకరు భారీ ప్రాణనష్టాన్ని చవిచూశాడు. తరువాత జూన్‌లో రాజీనామా చేశాడు. ఆయన స్థానంలో జార్జి మీడే వచ్చాడు.^[185] మీడే లీని ఉత్తరాన పెన్సిల్వేనియాకు అనుసరించాడు. గెట్టిసు‌బర్గు ప్రచారంలో ఆయనను ఓడించాడు. కానీ లింకను డిమాండ్లు ఉన్నప్పటికీ, లీ వర్జీనియాకు క్రమబద్ధంగా తిరోగమనాన్ని సమర్థవంతంగా నిరోధించడంలో విఫలమయ్యాడు. అదే సమయంలో యులిస్సెసు ఎస్. గ్రాంటు విక్సు‌బర్గును స్వాధీనం చేసుకుని మిస్సిస్సిప్పి నది మీద నియంత్రణ సాధించాడు.^[186]

1863 మేలో లింకను లైబరు కోడును జారీ చేశాడు. ఇది యూనియను ఆర్మీ యుద్ధకాల ప్రవర్తనను నియంత్రిస్తుంది. యుద్ధ నేరాలు, మానవాళికి వ్యతిరేకంగా నేరాలకు కమాండు బాధ్యతను నిర్వచిస్తుంది.^[187]

విముక్తి ప్రకటన

1861 - 1862 లలో ఇద్దరు యూనియను జనరల్సు విముక్తి ఉత్తర్వులు జారీ చేశారు. కానీ లింకను రెండింటినీ తోసిపుచ్చారు: విముక్తి నిర్ణయం జనరల్సు అధికారంలో లేదని, అది విశ్వాసపాత్రమైన సరిహద్దు రాష్ట్రాలను విడిపోయేలా ప్రేరేపించవచ్చని ఆయన కనుగొన్నాడు.^[188] అయితే 1862 జూన్‌లో కాంగ్రెసు అన్ని సమాఖ్య ప్రాంతాలలో బానిసత్వాన్ని నిషేధించే చట్టాన్ని ఆమోదించింది. దాని మీద లింకను సంతకం చేసాడు.^[189] జూలైలో జప్తు చట్టం 1862 అమలులోకి వచ్చింది, ^[190] యునైటెడు స్టేట్సు పట్ల విశ్వాసపాత్రం కాని వారికి బానిసలను లక్ష్యంగా చేసుకుని స్వాధీనం చేసుకోవడానికి వీలు కల్పించింది. 1862 జూలై 22న లింకను తన మంత్రివర్గంతో కలిసి విముక్తి ప్రకటన ముసాయిదాను సమీక్షించారు.^[191] సెనేటరు విల్లార్డు సాల్సు‌బరీ సీనియరు ఈ ప్రకటనను విమర్శించారు. ఇది "వారి రచనను భవిష్యత్తు తరాలందరికీ అవమానపరిచేలా చేస్తుంది" అని పేర్కొన్నారు.^[192] దీనికి విరుద్ధంగా, న్యూయార్కు ట్రిబ్యూను సంపాదకుడు హోరేసు గ్రీలీ తన బహిరంగ లేఖ, "ది ప్రేయరు ఆఫ్ ట్వంటీ మిలియన్సు"లో, లింకను‌ను విముక్తిని స్వీకరించమని వేడుకున్నాడు.^[193] 1862 ఆగస్టు 22,న ఒక బహిరంగ లేఖలో లింకను గ్రీలీకి ఇలా సమాధానమిచ్చాడు. అయితే తాను వ్యక్తిగతంగా అందరు మనుషులు అలా చేయగలరని కోరుకుంటున్నాను. స్వేచ్ఛగా ఉండండి, అధ్యక్షుడిగా ఆయ్న మొదటి బాధ్యత యూనియను‌ను కాపాడటం:^[194]

ఈ పోరాటంలో నా ప్రధాన లక్ష్యం యూనియన్‌ను కాపాడటం, మరియు బానిసత్వాన్ని కాపాడటం లేదా నాశనం చేయడం కాదు. నేను ఏ బానిసను విడిపించకుండా యూనియన్‌ను కాపాడగలిగితే నేను దానిని చేస్తాను, మరియు బానిసలందరినీ విడిపించడం ద్వారా నేను దానిని కాపాడగలిగితే నేను దానిని చేస్తాను; మరియు కొంతమందిని విడిపించి, ఇతరులను ఒంటరిగా వదిలేయడం ద్వారా నేను దానిని కాపాడగలిగితే నేను కూడా దానిని చేస్తాను.

1862 సెప్టెంబరు 22న యాంటిటెం‌లో ఇటీవలి యూనియను విజయం వార్తలతో ప్రోత్సహించబడిన లింకను ప్రాథమిక విముక్తి ప్రకటనను జారీ చేశాడు. 1863 జనవరి 1న ఆయన తుది వెర్షను, ^[195] అప్పటికి యూనియను నియంత్రణలో లేని 10 రాష్ట్రాలలో బానిసలను విడిపించడం^[196] అటువంటి నియంత్రణలో ఉన్న ప్రాంతాలను మినహాయించడం.^[197] ప్రకటన మీద సంతకం చేయడంపై లింకన్ ఇలా వ్యాఖ్యానించాడు: "ఈ పత్రంపై సంతకం చేయడంలో నేను చేసినంత ఖచ్చితంగా నేను ఎప్పుడూ భావించలేదు."^[198] 1862లో నూతన సంవత్సర పండుగ సందర్భంగా బానిసలుగా, విముక్తి పొందిన నల్లజాతీయులు - యునైటెడు స్టేట్సు అంతటా "స్వేచ్ఛ కోసం వాచ్ నైటు వేడుకలు" నిర్వహించడానికి గుమిగూడారు. "ఈవ్" ప్రకటన వాగ్దానం నెరవేర్పు వైపు చూస్తోంది.^[199] తిరుగుబాటు రాష్ట్రాలలో బానిసత్వాన్ని రద్దు చేయడం ఇప్పుడు సైనిక లక్ష్యం కావడంతో దక్షిణాన ముందుకు సాగుతున్న యూనియను సైన్యాలు వేలాది మంది బానిసత్వం నుండి తప్పించుకోవడానికి వీలు కల్పించాయి.^[200]

బానిసత్వాన్ని అనుమతించడం ద్వారా యూనియను‌ను పునరుద్ధరించాలని వాదించిన కాపరు‌హెడ్సు ఈ ప్రకటనను వెంటనే ఖండించారు.^[201] బానిసత్వాన్ని దెబ్బతీయబోమని దక్షిణ యూనియను వాదులకు ఇచ్చిన వాగ్దానానికి ఇది ద్రోహంగా కూడా భావించబడింది; ప్రతినిధుల హౌసు ఆఫ్ రిప్రజెంటేటివ్సు క్లర్కు అయిన ఎమర్సను ఎథెరిడ్జు, డెమొక్రాట్లు, దక్షిణ యూనియను వాదులకు సభ మీద నియంత్రణను ఇవ్వడానికి చేసిన కుట్రలో చేరాడు. ఆ కుట్ర తరువాత విఫలమైంది.^[202] ప్రకటన ఫలితంగా విముక్తి పొందిన వ్యక్తులను చేర్చుకోవడం అధికారిక విధానంగా మారింది. టేనస్సీ సైనిక గవర్నరు ఆండ్రూ జాన్సనుకు రాసిన లేఖలో, లింకను ఇలా వ్రాశాడు, "మిసిసిపీ ఒడ్డున యాభై వేల మంది సాయుధ, డ్రిల్లింగు చేసిన నల్లజాతి సైనికులను నగ్నంగా చూడటం తిరుగుబాటును ఒకేసారి ముగించింది".^[203]

గెట్టిసుబర్గు చిరునామా (1863)

లింకను 1863 నవంబరు 19న గెట్టిసు‌బర్గు యుద్ధభూమి శ్మశానవాటికకు అంకితం ఇచ్చారు.^[204] దేశం "స్వేచ్ఛగా ఉద్భవించిందని, అందరు పురుషులు సమానంగా సృష్టించబడ్డారనే ప్రతిపాదనకు అంకితం చేయబడింది" అని "ఇక్కడ పోరాడిన ధైర్యవంతులైన పురుషుల" మరణాలు వృధా కావు. కానీ దేశం "స్వేచ్ఛ కొత్త పుట్టుకను పొందుతుంది - ప్రజలచే, ప్రజల కోసం పనిచేసే ప్రజల ప్రభుత్వం నశించదు" అని ఆయన నొక్కి చెప్పారు. భూమి".^[205] ఈ ప్రసంగం అమెరికను చరిత్రలో అత్యధికంగా కోట్ చేయబడిన ప్రసంగంగా మారింది.^[206]

1862లో అడ్మిరలు డేవిడు ఫర్రాగుటు, న్యూ ఓర్లీన్సు‌ను స్వాధీనం చేసుకున్న తర్వాత గెట్టిసు‌బర్గు విక్సు‌బర్గులలో విజయాల తర్వాత, లింకను జాతీయ థాంక్సు గివింగు సెలవుదినాన్ని ప్రకటించాడు. దీనిని 1863 నవంబరు చివరి గురువారం జరుపుకుంటారు.^[207]

గ్రాంటు‌ను ప్రోత్సహించడం

షిలో యుద్ధంలో విక్సు‌బర్గు ప్రచారంలో గ్రాంటు విజయాలు లింకను‌ను ఆకట్టుకున్నాయి. షిలో తర్వాత గ్రాంటు పై విమర్శలకు ప్రతిస్పందిస్తూ, లింకను, "నేను ఈ వ్యక్తిని విడిచిపెట్టలేను. ఆయన పోరాడుతాడు" అని అన్నాడు.^[208] గెట్టిసు‌బర్గు తర్వాత లీ సైన్యాన్ని పట్టుకోవడంలో మీడ్ విఫలమైన తర్వాత, చట్టనూగాలో గ్రాంటు విజయం సాధించిన తర్వాత లింకను గ్రాంటు‌ను అన్ని యూనియను సైన్యాలకు కమాండరు‌గా పదోన్నతి కల్పించాడు. లింకను ఉత్తరం అంతటా మద్దతును సమీకరించడం ద్వారా యూనియను నష్టాలకు ప్రతిస్పందించాడు.^[209] యూనియను దళాలు దక్షిణాది ధైర్యాన్ని, పోరాట సామర్థ్యాన్ని బలహీనపరిచేందుకు మౌలిక సదుపాయాలను - తోటలు, రైలు మార్గాలు, వంతెనలను లక్ష్యంగా చేసుకున్నాయి.^[210] లింకను ఈ విధానాన్ని ఆమోదించినప్పటికీ దాని స్వంత ప్రయోజనాల కోసం విధ్వంసం మీద కాన్ఫెడరేటు సైన్యాల ఓటమిని ఆయన నొక్కి చెప్పాడు.^[211] గ్రాంటు రక్తపాత ఓవర్ల్యాండు ‌ప్రచారం^[212] అనేక ఎదురుదెబ్బలు ఎదుర్కొన్నప్పటికీ యూనియను‌కు వ్యూహాత్మక విజయంగా మారింది. కానీ ఈ ప్రచారం అమెరికను చరిత్రలో అత్యంత రక్తపాతం: యూనియను వైపు దాదాపు 55,000 మంది ప్రాణనష్టం (7,600 మంది మరణాలు), కాన్ఫెడరేటు వైపు దాదాపు 33,000 మంది (4,200 మంది మరణాలు)తో పోలిస్తే. లీ నష్టాలు, సంపూర్ణ సంఖ్యలో తక్కువగా ఉన్నప్పటికీ, గ్రాంటు (సుమారు 45%) కంటే దామాషా ప్రకారం ఎక్కువ (50% కంటే ఎక్కువ).^[213]^[214] ఏప్రిల్ ప్రారంభంలో కాన్ఫెడరేటు ప్రభుత్వం రిచ్మండు‌ను ఖాళీ చేసింది. లింకను జయించిన రాజధానిని సందర్శించింది.^[215]

సైనిక చర్యల గందరగోళం మధ్య 1864 జూన్ 30న లింకను యోస్మైటు గ్రాంటు మీద సంతకం చేశాడు. ఇది అపూర్వమైన సమాఖ్య అధికారాన్ని అందించింది. ఇప్పుడు యోస్మైటు నేషనలు పార్కుగా పిలువబడే ప్రాంతానికి రక్షణ.^[216] రోల్ఫు డైమంటు ఈథన్ కార్ ప్రకారం, "యోస్మైటు గ్రాంటు యుద్ధం ప్రత్యక్ష పరిణామం ... ప్రభుత్వాన్ని పునర్నిర్మించే కొనసాగుతున్న ప్రక్రియ స్వరూపం ... చివరికి యూనియను విజయం మీద దృఢమైన నమ్మకం ఉద్దేశపూర్వక ప్రకటన."^[217]

ఆర్థిక - ద్రవ్య విధానం

ఒక-డాలరు బిల్లు రెండు వైపులా — ఒక-డాలరు "గ్రీన్‌బ్యాకు"

లింకను ట్రెజరీ కార్యదర్శి సాల్మను చేజి యుద్ధకాల ఆర్థిక వ్యవస్థకు నిధులు సమకూర్చడంలో సవాలును ఎదుర్కొన్నారు. 5,00,000 మంది సైన్యాన్ని సమీకరించాలనే లింకను అభ్యర్థనను కాంగ్రెసు త్వరగా ఆమోదించింది. కానీ అది మొదట్లో పన్నులను పెంచడాన్ని వ్యతిరేకించింది.^[218] మొదటి బులు రన్ యుద్ధంలో యూనియను ఓటమి తర్వాత, కాంగ్రెసు 1861 రెవెన్యూ చట్టాన్ని ఆమోదించింది. ఇది మొదటి యు.ఎస్. ఫెడరలు ఆదాయపు పన్నును విధించింది. ఈ చట్టం $800 (ప్రస్తుతం 28,000 అమెరికా డాలర్లు) కంటే ఎక్కువ వార్షిక ఆదాయం మీద మూడు శాతం ఫ్లాటు టాక్సు‌ను సృష్టించింది. ఈ పన్ను గతంలో సమాఖ్య ప్రభుత్వం పన్ను విధించిన ఆస్తి కంటే స్టాకు‌లు, బాండ్లలో ఉన్న సంపద పెరుగుదలను ప్రతిబింబిస్తుంది.^[219] సగటు పట్టణ కార్మికుడు సంవత్సరానికి సుమారు $600 సంపాదించడంతో, ఆదాయపు పన్ను భారం ప్రధానంగా ధనవంతుల మీద పడింది.^[220] లింకను మోరిలు టారిఫుకు పెంపుదల మీద సంతకం చేశాడు. ఇది బుకానను పదవీకాలం చివరి నెలల్లో చట్టంగా మారింది. ఈ సుంకాలు దిగుమతి సుంకాలను గణనీయంగా పెంచాయి. ఆదాయాన్ని పెంచడానికి, తయారీదారులు కొత్త పన్నుల భారాన్ని భర్తీ చేయడానికి సహాయపడటానికి రూపొందించబడ్డాయి.^[221] యుద్ధం అంతటా కాంగ్రెసు ప్రధానంగా సుంకాల రేట్లను పెంచడం ద్వారా అదనపు ఆదాయాన్ని పెంచాలా వద్దా అని చర్చించింది. ఆదాయ పన్నులను పెంచడం ద్వారా గ్రామీణ ప్రాంతాలను, ధనవంతులైన వ్యక్తులను బాగా ప్రభావితం చేసింది.^[222]

1861 నాటి ఆదాయ చర్యలు యుద్ధానికి నిధులు సమకూర్చడానికి సరిపోవు. కాంగ్రెసు తదుపరి చర్య తీసుకోవలసి వచ్చింది.^[223] 1862 ఫిబ్రవరిలో కాంగ్రెసు లీగలు టెండరు యాక్టును ఆమోదించింది, ఇది "గ్రీను‌బ్యాకు‌లు"లో $150 మిలియన్లను ముద్రించడానికి అధికారం ఇచ్చింది - ఇది యుఎస్ ప్రభుత్వం జారీ చేసిన మొదటి బ్యాంకు నోటులు. అమెరికను విప్లవం. గ్రీను‌బ్యాకు‌లు బంగారం లేదా వెండి ద్వారా మద్దతు ఇవ్వబడలేదు. బదులుగా వాటి విలువను గౌరవిస్తానని ప్రభుత్వం ఇచ్చిన వాగ్దానం ద్వారా మద్దతు ఇవ్వబడ్డాయి. యుద్ధం ముగిసే సమయానికి, $450 మిలియన్ల విలువైన గ్రీను‌బ్యాకు‌లు చెలామణిలో ఉన్నాయి.^[224]^[d] కాంగ్రెసు 1862 రెవెన్యూ చట్టాన్ని కూడా ఆమోదించింది ఇది దాదాపు ప్రతి వస్తువును ప్రభావితం చేసే ఎక్సైజు పన్నును అలాగే మొదటి జాతీయ వారసత్వ పన్నును ఏర్పాటు చేసింది.^[226]^[227] ఇది ప్రగతిశీల పన్నును కూడా జోడించింది. సమాఖ్య ఆదాయ పన్ను నిర్మాణం.^[228] ఈ పన్నులను వసూలు చేయడానికి, కాంగ్రెసు అంతర్గత రెవెన్యూ కమిషనరు కార్యాలయాన్ని సృష్టించింది.^[227]

కొత్త ఆదాయ చర్యలు ఉన్నప్పటికీ యుద్ధానికి నిధులు సమకూర్చడం సవాలుగా ఉంది.^[229] ప్రభుత్వం గ్రీను‌బ్యాకు‌లను జారీ చేయడం, పెద్ద మొత్తంలో డబ్బును రుణాలు తీసుకోవడం కొనసాగించింది. యుఎస్ జాతీయ రుణం 1860లో $65 మిలియన్ల నుండి 1866లో $2 బిలియన్లకు పైగా పెరిగింది.^[230] రెవెన్యూ చట్టం 1864 మరింత ప్రగతిశీల పన్ను నిర్మాణాన్ని ఇష్టపడేవారికి మరియు ఫ్లాట్ టాక్స్‌ను ఇష్టపడేవారికి మధ్య రాజీని సూచిస్తుంది.^[231]^[227] ఇది $600 కంటే ఎక్కువ ఆదాయాల మీద ఐదు శాతం పన్నును, $10,000 కంటే ఎక్కువ ఆదాయాల మీద పది శాతం పన్నును ఏర్పాటు చేసింది మరియు ఇది వ్యాపారాల మీద పన్నులను పెంచింది.^[227] 1865 ప్రారంభంలో కాంగ్రెసు పది శాతం పన్ను విధించే పరిమితిని $5000 కంటే ఎక్కువ ఆదాయాలకు తగ్గించింది.^[232] యుద్ధం ముగిసే సమయానికి ఆదాయపు పన్ను సమాఖ్య ప్రభుత్వ ఆదాయంలో ఐదవ వంతుగా ఉండేది,^[227] అయితే దీనిని తాత్కాలిక యుద్ధకాల చర్యగా ఉద్దేశించబడింది.^[233]^[227]

లింకను యుద్ధకాల మోసానికి వ్యతిరేకంగా కూడా చర్య తీసుకున్నాడు. 1863 తప్పుడు వాదనల చట్టం మీద సంతకం చేశాడు. ఈ చట్టం తప్పుడు వాదనలకు జరిమానాలు విధించింది. ప్రైవేటు పౌరులు అమెరికా ప్రభుత్వం తరపున తప్పుడు వాదనలు (క్వి టాం) దావాలు దాఖలు చేయడానికి, రికవరీలో భాగస్వామ్యం చేయడానికి వీలు కల్పించింది.^[234]^[235] కరెన్సీని స్థిరీకరించాలనే ఆశతో, లింకను 1863లో నేషనలు బ్యాంకింగు యాక్టును ఆమోదించమని కాంగ్రెసు‌ను ఒప్పించాడు, రాష్ట్ర నియంత్రణకు బదులుగా సమాఖ్యకు లోబడి ఉండే "జాతీయ బ్యాంకులను" పర్యవేక్షించడానికి కరెన్సీ కంప్ట్రోలరు కార్యాలయాన్ని స్థాపించాడు. సమాఖ్య బాండ్లలో తమ మూలధనంలో మూడింట ఒక వంతు పెట్టుబడి పెట్టడానికి ప్రతిఫలంగా, జాతీయ బ్యాంకులు సమాఖ్య బ్యాంకు నోట్లను జారీ చేయడానికి అధికారం పొందాయి.^[236] 1865 మార్చిలో కాంగ్రెసు ప్రైవేటు బ్యాంకు నోట్ల మీద పన్ను విధించిన తర్వాత, సమాఖ్య బ్యాంకు నోట్లు కాగితపు కరెన్సీ ఆధిపత్య రూపంగా మారాయి.^[237] లింకను ఆధ్వర్యంలో ఆమోదించబడిన ఇతర ఆర్థిక విధానాలలో 1862 హోం‌స్టెడు చట్టం కూడా ఉంది. ఇది పశ్చిమ దేశాలలో ప్రభుత్వ ఆధీనంలో ఉన్న లక్షలాది ఎకరాల భూమిని తక్కువ ధరకు కొనుగోలు చేయడానికి అందుబాటులో ఉంచింది. 1862 మోరిలు ల్యాండు-గ్రాంటు కాలేజీల చట్టం ప్రతి రాష్ట్రంలోని వ్యవసాయ కళాశాలల జాబితా కోసం ప్రభుత్వ గ్రాంట్లను అందించింది. 1862 - 1864 నాటి పసిఫికు రైల్వే చట్టాలు యునైటెడు స్టేట్సు మొదటి ట్రాన్సు కాంటినెంటలు రైల్‌రోడ్డు నిర్మాణానికి సమాఖ్య మద్దతును మంజూరు చేశాయి. ఇది 1869లో పూర్తయింది.^[238]

విదేశాంగ విధానం

యుద్ధం ప్రారంభంలో రష్యా యూనియను‌కు మద్దతు ఇచ్చిన ఏకైక గొప్ప శక్తి, ఇతర యూరోపియను శక్తులు సమాఖ్య పట్ల వివిధ స్థాయిలలో సానుభూతిని కలిగి ఉన్నాయి.^[239] చరిత్రకారుడు డీన్ మాహిను ప్రకారం, లింకను‌కు "దౌత్య పద్ధతులతో పరిమిత పరిచయం" ఉంది కానీ యూనియను బ్రిటను, ఫ్రాన్సు‌తో యుద్ధాన్ని నివారించడానికి ప్రయత్నించడంతో "అమెరికను దౌత్యం మీద గణనీయమైన ప్రభావం" కలిగి ఉంది.^[240] యూరోపియను దేశాలు సమాఖ్యను గుర్తించకుండా ఒప్పించడానికి లింకను దౌత్యవేత్తలను నియమించాడు.^[241] లింకను విధానం విజయవంతమైంది: అంతర్యుద్ధం అంతటా అన్ని విదేశీ దేశాలు అధికారికంగా తటస్థంగా ఉన్నాయి, ఏవీ సమాఖ్యను గుర్తించలేదు.^[242] కొంతమంది యూరోపియను నాయకులు అమెరికాలో యూరోపియను వలస జోక్యాన్ని వ్యతిరేకిస్తూ మన్రో సిద్ధాంతాన్ని అమలు చేయడంలో అమెరికా అసమర్థతను ఉపయోగించుకోవడానికి మార్గాలను వెతికారు: స్పెయిను 1861లో డొమినికను రిపబ్లికు మీద దాడి చేసింది. ఫ్రాన్సు మెక్సికోలో ఒక తోలుబొమ్మ పాలనను స్థాపించింది.^[243] అయితే ఐరోపా‌లోని చాలా మంది మానవతా కారణాల వల్ల, అది కలిగించిన ఆర్థిక అంతరాయం కారణంగా యుద్ధానికి త్వరిత ముగింపు కోసం కూడా ఆశించారు.^[244]

డాన్ హెచ్. డోయలు ప్రకారం యూరోపియను ప్రభువులు "అమెరికా పరాజయాన్ని ప్రజా ప్రభుత్వంలో జరిగిన మొత్తం ప్రయోగం విఫలమైందనడానికి రుజువుగా ప్రకటించడంలో పూర్తిగా సంతోషంగా ఉన్నారు". యూనియను దౌత్యవేత్తలు మొదట్లో యునైటెడు స్టేట్సు బానిసత్వాన్ని అంతం చేయడానికి కట్టుబడి లేదని వివరించాల్సి వచ్చింది. బదులుగా వారు వేర్పాటు రాజ్యాంగ విరుద్ధమని వాదించారు. మరోవైపు, సమాఖ్య ప్రతినిధులు బానిసత్వాన్ని విస్మరించి, స్వాతంత్ర్యం కోసం వారి పోరాటం, స్వేచ్ఛా వాణిజ్యం పట్ల వారి నిబద్ధత, యూరోపియను ఆర్థిక వ్యవస్థలో పత్తి ముఖ్యమైన పాత్రపై దృష్టి సారించడం ద్వారా మరింత విజయవంతమయ్యారు. ^[245] అయితే పత్తి ఎగుమతులు యూరోపియను జోక్యాన్ని బలవంతం చేస్తాయనే సమాఖ్య ఆశ ఫలించలేదు. ఎందుకంటే బ్రిటను ప్రత్యామ్నాయ వనరులను కనుగొని యూనియను‌తో ఆర్థిక సంబంధాలను కొనసాగించింది. ^[246] 1863 జనవరిలో విముక్తి ప్రకటన జారీ చేయడం యూరోపియను జోక్యం అవకాశాన్ని వెంటనే ముగించనప్పటికీ, రద్దును యూనియను యుద్ధ లక్ష్యంగా జోడించడం ద్వారా అది యూరోపియను ప్రజాభిప్రాయాన్ని యూనియను‌కు సమీకరించింది. 1863 జూలైలో గెట్టిసు‌బర్గు విక్సు‌బర్గులలో యూనియను విజయాలతో యుద్ధంలో యూరోపియను జోక్యం చేసుకునే అవకాశం ముగిసింది, ఎందుకంటే యూరోపియను నాయకులు సమాఖ్య లక్ష్యం నాశనం అయిందని విశ్వసించారు.^[247]

స్థానిక అమెరికన్లు

రచయిత థామసు బ్రిటను ప్రకారం, లింకను విలియం పి. డోలును బ్యూరో ఆఫ్ ఇండియను అఫైర్సు కమిషనరు‌గా నియమించారు. "రాజకీయ మద్దతుదారులకు ప్రతిఫలమివ్వడానికి ఇండియను సర్వీసు పదవులను విస్తృతంగా ఉపయోగించుకున్నారు".^[248]^[249] లింకను విధానాలు ఎక్కువగా స్థానిక అమెరికన్ల సమీకరణ మీద దృష్టి సారించాయి. కానీ ఆయన స్థానిక అమెరికను వ్యవహారాల్లో పరిమిత ప్రత్యక్ష ప్రమేయాన్ని కలిగి ఉన్నాడు.^[249] ఆయన పరిపాలన స్థానిక అమెరికను దాడుల నుండి పాశ్చాత్య స్థిరనివాసులు, రైలు మార్గాలు, టెలిగ్రాఫు లైన్లను రక్షించడంలో ఇబ్బందులను ఎదుర్కొంది.^[250]

అమెరికను ఒప్పంద ఉల్లంఘనలు అన్యాయమైన వ్యాపారం, ప్రభుత్వ పద్ధతుల కారణంగా డకోటా ప్రజలతో ఉద్రిక్తతలు తలెత్తాయి. ఇది ఆకలికి దారితీసింది.^[251] 1862 ఆగస్టులో డకోటా మిన్నెసోటాలో యుద్ధం ప్రారంభమైంది. వందలాది మంది స్థిరనివాసులు మరణించారు. 30,000 మంది తమ ఇళ్ల నుండి నిరాశ్రయులయ్యారు.^[252] వాయవ్య సరిహద్దులో యుద్ధం ప్రారంభించడానికి ఇది సమాఖ్య కుట్రను సూచిస్తుందని కొందరు తప్పుగా భయపడ్డారు.^[253] తిరుగుబాటును అణిచివేయడానికి లింకను వేలాది మంది పెరోలు పొందిన యుద్ధ ఖైదీలను పంపమని ఆదేశించాడు. సమాఖ్య నిరసన వ్యక్తం చేసినప్పుడు లింకను ఈ విధానాన్ని ఉపసంహరించుకున్నాడు. ఎవరూ మిన్నెసోటాకు రాలేదు.^[254] లింకను పోపు‌ను కొత్త వాయవ్య విభాగంకి కమాండరు‌గా పంపాడు.^[255] రాష్ట్ర మిలీషియా కల్నలు‌గా నియమితుడైన హెన్రీ హేస్టింగ్సు సిబ్లీ చివరికి వుడ్ లేక్ యుద్ధంలో డకోటా చీఫు లిటిలు క్రోను ఓడించాడు.^[256] సిబ్లీ నేతృత్వంలో జరిగిన యుద్ధ నేరాల విచారణ 303 మంది డకోటా యోధులకు మరణశిక్ష విధించింది;^[257] న్యాయ విద్వాంసుడు కరోలు చోమ్స్కీ ఈ విచారణను "అన్యాయ ఫలితాన్ని హామీ ఇవ్వడానికి" రూపొందించిన "సైనిక అన్యాయం మీద అధ్యయనం"గా అభివర్ణించారు.^[251] లింకను 39 మందిని మినహాయించి అందరినీ క్షమించాడు. ఒక ఉరిశిక్షను నిలిపివేసి మిగిలిన 38 మందిని యుఎస్ చరిత్రలో అతిపెద్ద సామూహిక ఉరిశిక్షలో ఉరితీశారు.^[251] కాంగ్రెసు సభ్యుడు అలెగ్జాండరు రామ్సే 1864లో లింకను‌తో మాట్లాడుతూ తాను 303 మంది యోధులను ఉరితీసి ఉంటే మిన్నెసోటాలో తిరిగి ఎన్నికయ్యే మద్దతు తనకు లభించి ఉండేదని అన్నారు. లింకను స్పందిస్తూ "ఓట్ల కోసం పురుషులను ఉరితీయడం నేను భరించలేను."^[258] లింకను సమాఖ్య భారతీయ విధానాన్ని సంస్కరించాలని పిలుపునిచ్చాడు కానీ యుద్ధం, పునర్నిర్మాణానికి ప్రాధాన్యత ఇచ్చాడు. 1864 నవంబరులో జరిగిన సాండు క్రీకు ఊచకోతకు ప్రతిస్పందనగా మార్పులు చేయబడ్డాయి. స్థానిక వ్యవహారాల శాంతియుత నిర్వహణకు ప్రాధాన్యతనిస్తూ, స్థానిక భూభాగాన్ని ఆక్రమించే వారిని ఖండిస్తూ, లింకను మరణం తర్వాత వరకు కాదు.^[259]

పునః ఎన్నిక

లింకను 1864లో తిరిగి ఎన్నికలకు పోటీ చేశాడు; రిపబ్లికను పార్టీ వార్ డెమొక్రాటు అయిన ఆండ్రూ జాన్సను‌ను తన సహచరుడిగా ఎంపిక చేసింది. వార్ డెమొక్రాట్లతో పాటు రిపబ్లికన్లను కూడా చేర్చుకోవడానికి తన సంకీర్ణాన్ని విస్తృతం చేయడానికి, లింకను కొత్త నేషనలు యూనియను పార్టీ అనే లేబులు‌తో పోటీ చేశాడు.^[260] గ్రాంటు రక్తపాత ప్రతిష్టంభనలు బాటిలు ఆఫ్ ది క్రేటరు వంటి సమాఖ్య విజయాలు లింకను తిరిగి ఎన్నికల అవకాశాలను దెబ్బతీశాయి. చాలా మంది రిపబ్లికన్లు ఓటమికి భయపడ్డారు. ^[261] లింకను ఒక రహస్య మెమోరాండాన్ని సిద్ధం చేశాడు. ఆయన ఎన్నికల్లో ఓడిపోతే, "ఎన్నిక, ప్రారంభోత్సవం మధ్య యూనియను‌ను కాపాడటానికి అధ్యక్షుడిగా ఎన్నికైన వారితో సహకరిస్తానని; ఎందుకంటే ఆయన తన ఎన్నికలను తర్వాత కాపాడుకోలేనంతగా సురక్షితంగా ఉంచుకుంటాడు".^[262]

సెప్టెంబరు‌లో అట్లాంటాలో, అక్టోబరు‌లో షెనాండో వ్యాలీలో విజయాలు ప్రజాభిప్రాయాన్ని మార్చాయి. లింకను తిరిగి ఎన్నికయ్యాడు. గ్రాంటు లీ దళాలను బలహీనపరుస్తూనే ఉండటంతో, శాంతిని చర్చించే ప్రయత్నాలు ప్రారంభమయ్యాయి. ఒక సమయంలో, కాన్ఫెడరేటు ఉపాధ్యక్షుడు అలెగ్జాండరు హెచ్. స్టీఫెన్సు, హాంప్టను రోడ్సులో లింకను, సెవార్డు, ఇతరులతో సమావేశానికి నాయకత్వం వహించాడు. లింకను సమాఖ్యతో సమాన హోదాతో చర్చలు జరపడానికి నిరాకరించాడు. సమావేశంలో ఏర్పడిన ఏకైక ఒప్పందం ఖైదీల మార్పిడికి సంబంధించింది.^[263]

1865 మార్చి 4న లింకను తన రెండవ ప్రారంభోపన్యాసం చేశారు. చరిత్రకారుడు మార్కు నోలు ఈ ప్రసంగాన్ని "అమెరికన్లు ప్రపంచంలో తమ స్థానాన్ని ఊహించుకునే కొన్ని అర్ధ-పవిత్ర గ్రంథాలలో" ఉంచాడు; లింకను మెమోరియలులో ఇది చెక్కబడింది.^[264] లింకను తన ప్రసంగాన్ని ఈ మాటలతో ముగించాడు:

ఎవరి పట్లా ద్వేషంతో; అందరికీ దాతృత్వంతో; దేవుడు మనకు హక్కును చూడటానికి ఇచ్చినట్లుగా, కుడివైపు దృఢత్వంతో, మనం ఉన్న పనిని పూర్తి చేయడానికి కృషి చేద్దాం; దేశం, గాయాలను కట్టడానికి; యుద్ధాన్ని భరించిన వ్యక్తిని, అతని విధవరాలిని, ఆయన అనాథను జాగ్రత్తగా చూసుకోవడానికి - మన మధ్య, అన్ని దేశాలతో న్యాయమైన, శాశ్వత శాంతిని సాధించడానికి, గౌరవించడానికి అవసరమైనవన్నీ చేయడానికి.^[265]

ఒక నెల తరువాత ఏప్రిల్ 9న లీ అపోమాటాక్సు‌లో గ్రాంటు‌కు లొంగిపోయింది, యుద్ధం ముగింపును సూచిస్తుంది.^[266] ఇది దక్షిణాది అంతటా నార్తు కరోలినా, అలబామా, ట్రాన్స్-మిస్సిస్సిప్పి థియేటరు—, చివరకు 1865 నవంబరులో సిఎస్‌ఎస్ షెనాండోహు లొంగిపోవడంతో సముద్రంలో వరుస లొంగిపోవడానికి దారితీసింది.^[267]^[268]

పునర్నిర్మాణం

యుద్ధం ముగిసేలోపు పునర్నిర్మాణం జరిగింది, లింకను ఆయన సహచరులు దేశం పునరేకీకరణను. సమాఖ్య నాయకులు, విముక్తి పొందిన బానిసల విధిని పరిగణించారు. ఓడిపోయిన సమాఖ్యలను ఎలా చూసుకోవాలో ఒక జనరలు లింకను‌ను అడిగినప్పుడు, లింకను, "వారిని తేలికగా వదిలేయండి" అని సమాధానం ఇచ్చారు;^[269] ఆయన యుద్ధానికి నింద వేయడం మీద కాకుండా పునర్నిర్మాణంపై దృష్టి పెట్టాడు.^[270] దేశాన్ని తిరిగి కలపాలని, దక్షిణాదిని దూరం చేయకూడదని నిశ్చయించుకున్న లింకను, ఉదారమైన నిబంధనలతో త్వరిత ఎన్నికలు నిర్వహించాలని కోరారు. 1863 డిసెంబరు 8న ఆయన క్షమాపణ ప్రకటన ప్రకారం సమాఖ్య పౌర పదవిని నిర్వహించని, యూనియను ఖైదీలతో దుర్వినియోగం చేయని వారికి, వారు విశ్వాస ప్రమాణం మీద సంతకం చేస్తే, క్షమాపణలు ప్రకటించారు. పునర్నిర్మాణ విధానంలో లింకన్ మితవాదులకు నాయకత్వం వహించాడు థాడియసు స్టీవెన్సు, చార్లెసు సమ్నరు బెంజమిను వాడే నేతృత్వంలోని రాడికల్స్ అతన్ని వ్యతిరేకించారు, వారు లింకను మిత్రులుగా ఉన్నారు.^[271]

దక్షిణాది రాష్ట్రాలు పతనమైనప్పుడు, వాటి పరిపాలనలు పునరుద్ధరించబడుతున్నప్పుడు వారికి నాయకులు అవసరం. టేనస్సీ అర్కాన్సాసు‌లలో, లింకన్ వరుసగా జాన్సను ఫ్రెడెరికు స్టీలులను సైనిక గవర్నరు‌లుగా నియమించాడు.^[272] లూసియానాలో, 10 శాతం ఓటర్లు అంగీకరించినప్పుడు, కానీ పునర్నిర్మించిన రాష్ట్రాలు బానిసత్వాన్ని రద్దు చేస్తేనే రాష్ట్ర హోదాను తిరిగి స్థాపించే ప్రణాళికను ప్రోత్సహించమని లింకన్ నాథనియలు పి. బ్యాంక్సును ఆదేశించాడు. డెమోక్రటికు ప్రత్యర్థులు లింకను తన, రిపబ్లికన్ల రాజకీయ ఆకాంక్షలను నిర్ధారించడానికి ఈ ప్రణాళికను ఉపయోగించారని ఆరోపించారు. రాడికల్సు ఆయన విధానాన్ని చాలా దయతో కూడినదిగా ఖండించారు. వారి స్వంత ప్రణాళిక అయిన 1864 వేడ్–డేవిసు బిల్లును ఆమోదించారు. కానీ లింకను దానిని పాకెటు-వీటో చేశారు. లూసియానా, అర్కాన్సాసు, టేనస్సీ నుండి ఎన్నికైన ప్రతినిధులను కూర్చోబెట్టడానికి నిరాకరించడం ద్వారా రాడికల్సు ప్రతీకారం తీర్చుకున్నారు.^[273]

విముక్తి ప్రకటనను అమలు చేసిన తర్వాత, రాజ్యాంగ సవరణతో దేశవ్యాప్తంగా బానిసత్వాన్ని నిషేధించాలని లింకను కాంగ్రెసు‌ మీద ఒత్తిడి పెంచారు. 1863 డిసెంబరు నాటికి కాంగ్రెసు‌కు ఒక సవరణ తీసుకురాబడింది.^[274] 1864 ఏప్రిల్ 8న సెనేటు దీనిని ఆమోదించింది. కానీ ప్రతినిధుల సభలో మొదటి ఓటు అవసరమైన మూడింట రెండు వంతుల మెజారిటీకి తగ్గింది. లింకను తిరిగి ఎన్నిక కావాలనే ప్రతిపాదనలో ఈ ఆమోదం భాగమైంది. ఆయన తిరిగి ఎన్నికైన తర్వాత 1865 జనవరి 3న సభలో రెండవ ప్రయత్నం ఆమోదించబడింది.^[275] 1865 డిసెంబరులో రాష్ట్రాలలో మూడింట నాలుగు వంతుల మంది ఆమోదించిన తర్వాత, ఇది యునైటెడు స్టేట్సు రాజ్యాంగానికి పదమూడవ సవరణగా మారింది. "నేరానికి శిక్షగా తప్ప బానిసత్వం, అసంకల్పిత దాస్యాన్ని" రద్దు చేసింది.^[276]

దక్షిణ యూనియను వాదుల నియంత్రణలో తిరిగి ప్రవేశం కోసం వేచి ఉన్న స్వల్పకాలిక సైనిక పరిపాలనతో కూడిన పునర్నిర్మాణ ప్రణాళికను లింకను ప్రకటించాడు. మాజీ బానిసల తక్షణ అవసరాలను తీర్చడానికి రూపొందించిన తాత్కాలిక సమాఖ్య సంస్థను ఏర్పాటు చేసే సెనేటరు చార్లెసు సమ్నరు ఫ్రీడు‌మెన్సు బ్యూరో బిల్లు మీద కూడా ఆయన సంతకం చేశారు. ఈ చట్టం భూమిని మూడు సంవత్సరాల లీజుకు ఇచ్చింది, దీనితో విముక్తి పొందినవారు టైటిల్ కొనుగోలు చేసే అవకాశం లభించింది. చరిత్రకారుడు రిచర్డు కార్వార్డిను ప్రకారం, లింకను "లక్షలాది మంది మాజీ బానిసల భౌతిక అవసరాలకు ప్రభుత్వం కనీసం కొంత బాధ్యత వహించిందని అంగీకరించాడు" అని సంతకం చేయడంలో ^[277] అయినప్పటికీ చాలా మంది బానిసలు జప్తు చేసిన ఆస్తి నుండి పొందుతారని అర్థం చేసుకున్న "నలభై ఎకరాలు, ఒక గాడిద"కు అది సరిపోలేదు.^[278] ఎరికు ఫోనరు "పునర్నిర్మాణాన్ని విముక్తికి మించిన విస్తృత రాజకీయ, సామాజిక విప్లవానికి అవకాశంగా లింకను చూడలేదు" అని వాదించాడు. భూమి జప్తు, పునఃపంపిణీకి ఆయన చాలా కాలంగా తన వ్యతిరేకతను స్పష్టం చేశారు."^[279] అయితే లింకను పండితుడు ఫిలిపు ఎస్. పలుడాను తన జీవిత చివరలో లింకను మరింత తీవ్రమైన స్థానం వైపు కదులుతున్నాడని సూచిస్తున్నాడు. ముఖ్యంగా స్వేచ్ఛావాదుల హక్కులు.^[280] లింకను పునర్నిర్మాణ యుగంలో జీవించి ఉంటే, "లింకను కాంగ్రెసు ప్రాథమిక పౌర హక్కులకు సమాఖ్య రక్షణ, పరిమిత నల్లజాతి ఓటు హక్కును కలిగి ఉన్న పునర్నిర్మాణ విధానం మీద అంగీకరిస్తారని ఊహించడం పూర్తిగా ఆమోదయోగ్యమైనది, లింకను తన మరణానికి ముందు ప్రతిపాదించిన విధంగానే."^[279]

హత్య

జాన్ విల్క్సు బూతు మేరీల్యాండు‌కు చెందిన ప్రసిద్ధ నటుడు, సమాఖ్య గూఢచారి; ఆయన కాన్ఫెడరేటు సైన్యంలో ఎప్పుడూ చేరకపోయినా కాన్ఫెడరేటు రహస్య సేవలో అతనికి సంబంధాలు ఉన్నాయి.^[281] 1865 ఏప్రిల్ 11న లింకను చివరి బహిరంగ ప్రసంగానికి హాజరైన తర్వాత లింకను తన ప్రాధాన్యతను కొంతమంది నల్లజాతీయులకు, ముఖ్యంగా "చాలా తెలివైన వారికి, సైనికులుగా మన లక్ష్యానికి సేవ చేసే వారికి" ఇవ్వమని పేర్కొన్నాడు,^[282] బూతు అధ్యక్షుడిని హత్య చేయడానికి కుట్ర పన్నాడు.^[283] లింకన్లు గ్రాంటు‌తో కలిసి నాటకానికి హాజరు కావాలనే ఉద్దేశ్యాన్ని బూతు తెలుసుకున్నప్పుడు. ఆయన ప్రణాళిక వేసుకున్నాడు ఫోర్డ్సు థియేటరులో లింకను గ్రాంటు‌లను హత్య చేయడానికి.^[284] ఏప్రిల్ 14 సాయంత్రం లింకను, ఆయన భార్య అవరు అమెరికను కజిను నాటకానికి హాజరయ్యారు. చివరి నిమిషంలో గ్రాంటు తన పిల్లలను చూడటానికి హాజరు కాకుండా న్యూజెర్సీకి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.^[285]

రాత్రి 10:15 గంటలకు, బూతు లింకను థియేటరు బాక్సు‌లోకి ప్రవేశించి, వెనుక నుండి చొచ్చుకువచ్చి, లింకను తల వెనుక భాగంలో కాల్పులు జరిపి ఆతనను తీవ్రంగా గాయపరిచాడు. లింకను అతిథి, మేజరు హెన్రీ రాతు‌బోను బూతు‌తో కొద్దిసేపు గొడవ పడ్డాడు. కానీ బూతు ఆయనను పొడిచి తప్పించుకున్నాడు.^[286]^[287]హాజరైన తర్వాత చార్లెసు లీలు మరో ఇద్దరు వైద్యులతో కలిసి లింకను‌ను వీధికి అడ్డంగా పీటర్సను హౌసుకు తీసుకెళ్లారు. ఆయ్న తొమ్మిది గంటలపాటు కోమాలో ఉండి ఏప్రిల్ 15న ఉదయం 7:22 గంటలకు మరణించాడు.^[288] లింకను మృతదేహాన్ని ఒక జెండాలో చుట్టి ఒక శవపేటికలో ఉంచారు. దానిని యూనియను సైనికులు శవపేటికలో ఎక్కించి వైట్ హౌసు‌కు తీసుకెళ్లారు.^[289] ఆ రోజు తర్వాత జాన్సను అధ్యక్షుడిగా ప్రమాణ స్వీకారం చేశారు.^[290] రెండు వారాల తర్వాత, బూతు‌ను వర్జీనియాలోని ఒక పొలంలో సార్జెంటు బోస్టను కార్బెటు గుర్తించి కాల్చి చంపాడు.^[291]

అంత్యక్రియలు - ఖననం

ఏప్రిల్ 19 నుండి 20 వరకు, లింకను రాష్ట్ర స్థాయిలోనే ఉన్నారు. మొదట వైటు హౌసు‌లో, తరువాత కాపిటలు రోటుండాలో.^[292] లింకను మృతదేహం, ఆయన మూడవ కుమారుడు విల్లీ మృతదేహాన్ని కలిగి ఉన్న శవపేటికలు వాషింగ్టను డి.సి. నుండి ఇల్లినాయిసు‌లోని స్ప్రింగ్‌ఫీల్డ్‌కు ప్రదక్షిణ మార్గంలో అంత్యక్రియల రైలులో రెండు వారాల పాటు ప్రయాణించాయి. లక్షలాది మంది హాజరైన స్మారక చిహ్నాల కోసం అనేక నగరాల్లో ఆగాయి.^[293] రైలు బ్యాండు‌లు, భోగి మంటలు, కీర్తనలు పాడుకుంటూ లేదా నిశ్శబ్ద దుఃఖంలో ప్రయాణిస్తుండగా చాలా మంది ఇతరులు పట్టాల వెంట గుమిగూడారు.^[294] చరిత్రకారులు విస్తృతమైన షాక్ దుఃఖాన్ని నొక్కిచెప్పారు. కానీ లింకను‌ను ద్వేషించిన కొందరు ఆయన మరణాన్ని కొనియాడుతూ జరుపుకున్నారని గుర్తించారు.^[295] వాల్టు విట్మను లింకను‌కు నాలుగు ఎలిజీలను కంపోజు చేశారు, వాటిలో "వెన్ లిలాక్సు లాస్టు ఇన్ ది డోరు‌యార్డు బ్లూమ్'డు", "ఓ కెప్టెను! మై కెప్టెను!" ఉన్నాయి.^[296] లింకను మృతదేహాన్ని స్ప్రింగు‌ఫీల్డు‌లోని ఓక్ రిడ్జు శ్మశానవాటికలో ఖననం చేశారు. ఇప్పుడు లింకను సమాధిలో ఉంది.^[297]

తత్వశాస్త్రం - అభిప్రాయాలు

లింకను యునైటెడు స్టేట్సు‌లో రిపబ్లికనిజం రాజకీయ తత్వాన్ని పునర్నిర్వచించాడు. స్వాతంత్ర్య ప్రకటనలో అన్ని పురుషులకు జీవించడానికి, స్వేచ్ఛకు, ఆనందాన్ని వెతుక్కోవడానికి విడదీయరాని హక్కు ఉందని చెప్పబడినందున, రాజ్యాంగం చాలా రాజకీయ చర్చలకు కేంద్రంగా ఉన్న సమయంలో, ఆయన దానిని రిపబ్లికనిజం "షీట్ యాంకరు" అని పిలిచాడు.^[298] యుఎస్ 20వ శతాబ్దంలో సామాజిక, రాజకీయ ఉద్యమాల మీద ప్రభావం చూపిన యునైటెడు స్టేట్సు‌కు సమానత్వం ఒక పునాది సూత్రంగా స్థాపించబడింది ప్రకటనగా ఆయన డిక్లరేషను సమర్పించారు.^[299]

విగ్ కార్యకర్తగా లింకను వ్యాపార ప్రయోజనాలకు ప్రతినిధిగా ఉన్నాడు. జాక్సోనియను‌కు వ్యతిరేకంగా, అధిక సుంకాలు, బ్యాంకులు, మౌలిక సదుపాయాలు మెరుగుదలలు, రైలు మార్గాలకు అనుకూలంగా ఉన్నాడు. డెమోక్రాట్లు.^[300] అయినప్పటికీ, లింకను ఆండ్రూ జాక్సను ఉక్కుతనం, దేశభక్తిని మెచ్చుకున్నాడు, ^[301]2సో "సామాన్యులలో నమ్మకం"ను స్వీకరించారు.^[302] చరిత్రకారుడు సీన్ విలెంట్జు ప్రకారం "1850ల రిపబ్లికను పార్టీ జాక్సోనిజం కొన్ని అంశాలు గ్రహించినట్లే, లింకన్, ఆయన విగ్గరీ ఎల్లప్పుడూ ఇతర విగ్సు కంటే ఎక్కువ సమానత్వంతో ఉండేది, వాటిలో కొన్నింటిని కూడా అతను గ్రహించాడు."^[303]

విలియం సి. హారిసు లింకను "వ్యవస్థాపక పితామహులు, రాజ్యాంగం, దాని కింద ఉన్న చట్టాలు, రిపబ్లికు, దాని సంస్థల పరిరక్షణ పట్ల గౌరవం అతని సంప్రదాయవాదాన్ని. బలోపేతం చేసిందని" కనుగొన్నాడు.^[304] లింకను మొదటి ప్రారంభ ప్రసంగంలో, ఆయన వేర్పాటును అరాచకత్వంగా ఖండించాడు. "రాజ్యాంగ తనిఖీలు, పరిమితుల ద్వారా నియంత్రణలో ఉంచబడిన మెజారిటీ," అని వాదించాడు. ఎల్లప్పుడూ ప్రజాభిప్రాయాలు, భావాలలో ఉద్దేశపూర్వక మార్పులతో సులభంగా మారుతూ, స్వేచ్ఛా ప్రజల ఏకైక నిజమైన సార్వభౌముడు."^[305]

మతపరమైన సందేహం - దైవదర్శనం

యువకుడిగా లింకను ఒక మతపరమైన సందేహం కలిగిన వ్యక్తిగా ఉన్నాడు.^[306] అయితే ఆయన బైబిల్తో బాగా పరిచయం కలిగి ఉన్నాడు;^[307] తన ప్రజా జీవితంలో ఆయన తరచుగా లేఖనాలను ఉటంకించాడు.^[308] ఆయన మూడు అత్యంత ప్రసిద్ధ ప్రసంగాలు—హౌసు డివైడెడు స్పీచు, గెట్టిసు‌బర్గు అడ్రసు ఆయన రెండవ ప్రారంభోత్సవ ప్రసంగం—అన్నిటిలోనూ ఇటువంటి కోట్‌లు ఉన్నాయి. 1840లలో లింకన్డా క్ట్రిను ఆఫ్ నెసెసిటీకు సభ్యత్వాన్ని పొందాడు. ఇది మానవ మనస్సును ఉన్నత శక్తి నియంత్రిస్తుందనే నమ్మకం కలిగి ఉన్నాడు.^[309]^[310]

1850లో తన కుమారుడు ఎడ్వర్డు మరణం తర్వాత లింకను దేవుని మీద ఆధారపడటాన్ని మరింత తరచుగా వ్యక్తం చేశాడు.^[311] ఆయన ఎప్పుడూ చర్చిలో చేరలేదు. అయినప్పటికీ ఆయన భార్య 1852 నుండి ఇల్లినాయిసు‌లోని స్ప్రింగు‌ఫీల్డు‌లోని ఫస్టు ప్రెస్బిటేరియను చర్చికి తరచుగా హాజరయ్యారు.^[312] అధ్యక్షుడిగా ఉన్నప్పుడు. లింకను తరచుగా వాషింగ్టను, డి.సి.లోని న్యూయార్కు అవెన్యూ ప్రెస్బిటేరియను చర్చిలో సేవలకు హాజరయ్యాడు.^[313] 1862 ఫిబ్రవరిలో ఆయన కుమారుడు విల్లీ మరణం ఆయన ఓదార్పు కోసం మతం వైపు చూసేలా చేసి ఉండవచ్చు.^[314]

లింకను తరచుగా మతపరమైన చిత్రాలను ఉపయోగించడం. ఆయన జీవిత చివరలో ఆయన స్వంత వ్యక్తిగత నమ్మకాలను ప్రతిబింబించి ఉండవచ్చు లేదా ఆయన ప్రేక్షకులను చేరుకోవడానికి ఒక సాధనంగా ఉండి ఉండవచ్చు, వారు ఎక్కువగా సువార్త ప్రొటెస్టంటులు.^[315] ఆయన మత విశ్వాసాలను వారు ఎలా వర్ణిస్తారనే దాని మీద మూలాలు భిన్నంగా ఉంటాయి. ఆయన న్యాయ భాగస్వామి విలియం హెరండను లింకియోల్ను మరణం తర్వాత ఆయన "అవిశ్వాసి" అని పేర్కొంటూ ఒక ఉపన్యాసం ఇచ్చాడు;^[316] స్ప్రింగు‌ఫీల్డు‌లోని ఫస్టు ప్రెస్బిటేరియను చర్చి పాస్టరు జేమ్సు స్మితు, ఈ ఉపన్యాసానికి ఒక బహిరంగ లేఖతో ప్రతిస్పందిస్తూ లింకను "తన నమ్మకాన్ని ఒప్పుకున్నాడు" అని నొక్కి చెప్పాడు. దైవిక అధికారం, లేఖనాల ప్రేరణ".^[317] రచయిత స్టీఫెను మాన్సు‌ఫీల్డు "నాస్తికుడు లేదా మతపరంగా సందేహాస్పదమైన వ్యక్తిగా లింకను"ను అభివర్ణించారు. అయినప్పటికీ "అబ్రహం లింకను జీవితంలో ఏదో ఒక రకమైన ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణం ఉంది" అని ఆయన వాదించారు.^[318] "అంతర్గత లింకను అనేక అంశాలు ఆయన వ్యక్తిగత విశ్వాసంతో సహా... తప్పనిసరిగా ఒక పజిలు‌గా మిగిలిపోయాయి" అని కార్వార్డిను రాశాడు.^[319] లింకను చివరి మాటలు ఆయన భార్య నివేదించిన ప్రకారం, "నేను జెరూసలేం అంతగా చూడాలనుకునే ప్రదేశం మరొకటి లేదు".^[320]

ఆరోగ్యం - రూపురేఖలు

మైఖేలు బర్లింగేం ప్రకారం, లింకను‌ను యువకుడిగా "వికారమైన", "వికారమైన" వ్యక్తిగా అభివర్ణించారు.^[321] కౌమారదశలో ఆయన పొడవుగా, బలంగా ఉండేవాడు, దూకడం, విసిరేయడం, రెజ్లింగు ఫుట్రేసు‌లలో పాల్గొనేవాడు. అసాధారణమైన బలాన్ని ప్రదర్శించాడు.^[322] లింకను దుస్తులు "సాధారణంగా కఠినంగా, సరిహద్దుకు సరిపోతాయి" అని బర్లింగేం పేర్కొన్నాడు. ఆయన బూట్లు, సాక్సు, ప్యాంటు మధ్య ఖాళీ తరచుగా ఆయన షిను‌లో ఆరు లేదా అంతకంటే ఎక్కువ అంగుళాలు బహిర్గతమయ్యేలా ఉండేది; "ఆయన ఫ్యాషను గురించి పెద్దగా పట్టించుకోలేదు".^[323]

లింకను ఆరు అడుగుల నాలుగు అంగుళాలు పొడవున్న సన్నని, ^[323] స్వరం ఎత్తైనది.^[324] ఆయన సాధారణంగా గడ్డంతో ఉన్నట్లు చిత్రీకరించబడినప్పటికీ, 11 ఏళ్ల గ్రేసు బెడెలు సూచన మేరకు 1860 వరకు ఆయన గడ్డం పెంచలేదు; ఆయన అలా చేసిన మొదటి అమెరికా అధ్యక్షుడు.^[325] విలియం హెచ్. హెర్న్డను లింకను ముఖాన్ని "పొడవైన, ఇరుకైన, నీరసమైన, శవంతో కూడిన" వ్యక్తిగా, ఆయన బుగ్గలు "తోలుతో, కుంకుమ-రంగు" వ్యక్తిగా అభివర్ణించారు.^[326] లింకను తనను తాను "ముదురు రంగు, ముతక నల్లటి జుట్టు" కలిగిన వ్యక్తిగా అభివర్ణించుకున్నాడు.^[326] లింకను వ్యతిరేకులు కూడా ఆయన రూపాన్ని విమర్శించారు. ఉదాహరణకు చార్లెస్టను మెర్క్యురీ ఆయన "అత్యంత మురికి రంగు" కలిగిన వ్యక్తిగా అభివర్ణించి "ఫా! ఆయన తర్వాత ఏ మంచి తెల్లవాడు అధ్యక్షుడు అవుతాడు?" అని అడిగాడు.^[327]

లింకను నమోదు చేయబడిన లేదా బాధపడినట్లు ఊహించబడిన అనారోగ్యాలలో నిరాశ,^[28] స్మాలు పాక్సు,^[328], మలేరియా.^[329] ఆయన మెలాంకోలీ లేదా హైపోకాండ్రియాసిసు చికిత్సకు బ్లూ మాసు మాత్రలు తీసుకున్నాడు. వాటిలో మెర్క్యురీ ఉంటుంది; దీని ఫలితంగా మెర్క్యురీ విషప్రయోగం జరిగి ఉండవచ్చు.^[330] హత్యకు ముందు లింకను ఆరోగ్యం క్షీణిస్తోందని అనేక వాదనలు వచ్చాయి. లింకను ఛాయాచిత్రాలు బరువు తగ్గడం, ముఖ మార్పులను చూపిస్తున్నట్లు కనిపిస్తున్నాయి.^[331]^[332] మార్ఫాను సిండ్రోం లేదా మల్టీ ఎండోక్రైను నియోప్లాసియా టైపు 2బి వంటి అరుదైన జన్యుపరమైన రుగ్మత ఆయనకు ఉండవచ్చని ప్రతిపాదించబడింది.^[331]^[333]

లెగసీ

File:LINCOLN, Abraham-President (BEP engraved portrait).jpg

బ్యూరో ఆఫ్ ఎన్‌గ్రేవింగు అండ్ ప్రింటింగు అధ్యక్షుడిగా లింకన్ చిత్రపటం

చారిత్రక ఖ్యాతి

అమెరికా పండితుల ర్యాంకింగు అధ్యక్షుల సర్వేలు 1948 నుండి, అగ్ర ముగ్గురు అధ్యక్షులు సాధారణంగా లింకను, జార్జి వాషింగ్టన్, ఫ్రాంక్లిను డెలానో రూజు‌వెల్టు, అయితే క్రమం మారుతూ ఉంటుంది.^[334] 1999 - 2011 మధ్య లింకను, జాన్ ఎఫ్. కెన్నెడీ, రోనాల్డు రీగను ఎనిమిది మంది అధ్యక్షులలో అగ్రస్థానంలో ఉన్నారు. ప్రజాభిప్రాయం గాలపు నిర్వహించిన సర్వేలు.^[335] 2004 అధ్యయనంలో చరిత్ర, రాజకీయాలలో పండితులు లింకను‌ను నంబరు వన్ స్థానంలో ఉంచగా న్యాయ పండితులు అతని తర్వాత రెండవ స్థానంలో నిలిచారని కనుగొన్నారు. వాషింగ్టను.^[336]

లింకను హత్య అతన్ని జాతీయ అమరవీరుడిని చేసింది. నిర్మూలనవాదులు అతన్ని మానవ స్వేచ్ఛకు మద్దతుదారుగా చూశారు. దక్షిణాదిలో అందరూ కాకపోయినా, చాలామంది లింకను‌ను అసాధారణ సామర్థ్యం గల వ్యక్తిగా భావించారు.^[337] కొత్త ఒప్పందం యుగంలో లిబరల్సు లింకను‌ను సామాన్యుల న్యాయవాదిగా గౌరవించారు. వారు సంక్షేమ రాజ్యానికి మద్దతు ఇచ్చేవారని వారు పేర్కొన్నారు,^[338] లింకను ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఉన్న ఉదారవాద మేధావులకు ఇష్టమైన వ్యక్తి అయ్యాడు.^[339] సామాజిక శాస్త్రవేత్త బారీ స్క్వార్ట్జు 1930లు, 1940లలో లింకను దేశానికి "అమెరికను‌ను ప్రేరేపించే, మార్గనిర్దేశం చేసే నైతిక చిహ్నాన్ని అందించాడని వాదించారు. "^[340] లింకను అమెరికను ఖ్యాతి 19వ శతాబ్దం చివరి నుండి ప్రోగ్రెసివు ఎరా (1900–1920లు) వరకు నెమ్మదిగా పెరిగిందని స్క్వార్ట్జు పేర్కొన్నాడు. ఆ సమయంలో ఆయన అమెరికాలో అత్యంత గౌరవనీయమైన హీరోలలో ఒకరిగా తెల్ల దక్షిణాది వారిలో కూడా ఉద్భవించాడు. 1922లో వాషింగ్టన్, డి.సి.లోని నేషనలు మాలులో లింకను మెమోరియలు అంకితం చేయడంతో ఈ అత్యున్నత శిఖరం వచ్చింది.^[341] అయితే స్క్వార్ట్జు 2008లో కూడా రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం నుండి లింకను సంకేత శక్తి ఔచిత్యాన్ని కోల్పోయిందని ఈ "క్షీణిస్తున్న హీరో జాతీయ గొప్పతనం మీద విశ్వాసం క్షీణిస్తున్నందుకు సంకేతం" అని వాదించాడు.^[342] 1970ల నాటికి లింకను రాజకీయ సంప్రదాయవాదులు^[343]కి హీరోగా మారాడు—మెలు బ్రాడు‌ఫోర్డు వంటి నియో-కాన్ఫెడరేటు‌లకు కాకుండా ఆయన తన జాతీయవాదం, వ్యాపారానికి మద్దతు, బానిసత్వం వ్యాప్తిని ఆపాలనే పట్టుదల, స్థాపన సూత్రాల పట్ల ఆయన గ్రహించిన భక్తి కోసం వైటు సౌతు పట్ల ఆయన వ్యవహారశైలిని ఖండించాడు. తండ్రులు.^[344]

నల్లజాతి వక్త, మాజీ బానిస ఫ్రెడరికు డగ్లసు "ఆయన సహవాసంలో, నా వినయపూర్వకమైన మూలం లేదా నా అప్రసిద్ధ రంగు గురించి నాకు ఎప్పుడూ గుర్తుకు రాలేదు" అని పేర్కొన్నాడు,^[345] లింకను చాలా కాలంగా గొప్ప విమోచకుడిగా పిలువబడ్డాడు.^[e] అయితే 1960ల చివరి నాటికి కొంతమంది నల్లజాతి మేధావులు లింకను ఆ బిరుదుకు అర్హుడని తిరస్కరించారు.^[347]^[348] లెరోను బెన్నెటు జూనియరు 1968లో లింకను‌ను వైటు సుప్రీమాసిస్టు అని పిలిచినప్పుడు విస్తృత దృష్టిని ఆకర్షించాడు.^[349] లింకను జాతిపరమైన దూషణలను ఉపయోగించాడని, లింకను సామాజిక సమానత్వాన్ని వ్యతిరేకించాడని, విముక్తి పొందిన బానిసలు స్వచ్ఛందంగా మరొక దేశానికి వెళ్లాలని ప్రతిపాదించాడని వాదించాడని ఆయన గమనించాడు.^[350] లింకను రక్షకులు బానిసత్వాన్ని ఖండించడం దాని నిర్మూలనకు ఆయన చేసిన కృషిని హైలైటు చేశారు. ఆయన జాప్యాలు, జాత్యహంకార వాక్చాతుర్యాన్ని ఆయన వ్యక్తిగత ప్రతిబింబాలుగా కాకుండా రాజకీయ అవసరానికి రాయితీలుగా చూపించారు. నమ్మకాలు.^[351]^[352]^[353]

లింకను‌ను జానపద హీరోగా కూడా వర్ణించారు. "నిజాయితీగల అబే".^[354] డేవిడు హెర్బర్టు డోనాల్డు తన 1996 జీవిత చరిత్రలో లింకను ప్రతికూల సామర్థ్యం అనే వ్యక్తిత్వ లక్షణాన్ని కలిగి ఉన్నాడని, "వాస్తవం, కారణం తర్వాత ఎటువంటి చిరాకు లేకుండా... అనిశ్చితిలో ఉండగల సామర్థ్యం ఉన్న" అసాధారణ నాయకులకు ఆపాదించబడ్డాడని అభిప్రాయపడ్డాడు.^[355] లింకను‌ను హాలీవుడు తరచుగా చిత్రీకరిస్తుంది. దాదాపు ఎల్లప్పుడూ ప్రశంసనీయమైన కాంతిలో.^[356]^[357] లింకను‌ను అమెరికా వెలుపలి రాజకీయ ప్రముఖులు కూడా ఆరాధించారు. వారిలో జర్మన్ రాజకీయ సిద్ధాంతకర్త కార్లు మార్క్సు^[358], ఇటాలియను రాజకీయ నాయకుడు గియుసెప్పె గరిబల్డి కూడా ఉన్నారు. రిసోర్జిమెంటో,^[359], తరువాత భారత స్వాతంత్ర్య నాయకుడు మహాత్మా గాంధీ, జర్మనీ రాజకీయవేత్త విల్లీ బ్రాండ్టు, నెల్సన్ మండేలా, లింకన్ గెట్టిస్‌బర్గ్ ప్రసంగంలో ప్రస్తావించిన "స్వేచ్ఛ కొత్త పుట్టుక"ను దక్షిణాఫ్రికాలో వర్ణవివక్ష ముగింపుతో పోల్చారు.^[360]

స్మారక చిహ్నాలు - జ్ఞాపకాలు

లింకను చిత్రపటం యునైటెడు స్టేట్సు కరెన్సీ రెండు డినామినేషన్ల మీద కనిపిస్తుంది. పెన్నీ, $5 బిల్లు. ఘనా, హోండురాస్, చైనా, హైతీ, నికరాగ్వా, కొలంబియా అర్జెంటీనాతో సహా ప్రపంచవ్యాప్తంగా తపాలా స్టాంపులపై ఆయన కనిపిస్తారు.^[361] నెబ్రాస్కా రాజధానితో సహా అనేక పట్టణాలు, నగరాలు, కౌంటీ పేర్లలో ఆయనను స్మరించుకున్నారు.^[362] యునైటెడు స్టేట్సు నేవీ మూడు నౌకలకు లింకను పేరు పెట్టింది. వాటిలో నిమిట్జు విమాన వాహక నౌక, అబ్రహం లింకను సివిఎన్-72 కూడా ఉంది.^[363]^[364]^[365]వాషింగ్టను, డి.సి.లోని లింకను మెమోరియలు దేశంలో అత్యధికంగా సందర్శించబడే నేషనలు పార్కు సర్వీసు ప్రదేశాలలో ఒకటి.^[366]

ఇల్లినాయిసు‌లోని స్ప్రింగు‌ఫీల్డు‌లోని స్మారక చిహ్నాలలో అబ్రహం లింకను ప్రెసిడెన్షియలు లైబ్రరీ, మ్యూజియం, లింకను ఇల్లు,ఆయన సమాధి ఉన్నాయి.^[367] మౌంట్ రష్మోర్లో లింకను శిల్పం మరో ముగ్గురు అధ్యక్షుల శిల్పాలతో కనిపిస్తుంది. దీనిని సంవత్సరానికి 3 మిలియన్ల మంది సందర్శకులు సందర్శిస్తారు.^[368] అగస్టసు సెయింటు-గౌడెన్సు పూర్తి చేసిన లింకను విగ్రహం చికాగోలోని లింకను పార్కులో ఉంది,^[369] లండను‌లోని పార్లమెంటు స్క్వేరు, మెక్సికో నగరంలోని పార్కు లింకనులలో దౌత్య బహుమతులుగా ఇవ్వబడిన రీకాస్టింగు‌లతో.^[370]^[371] అనేక రాష్ట్రాలు "అధ్యక్షుల దినోత్సవం"ను "వాషింగ్టను–లింకను దినోత్సవం"గా జరుపుకుంటున్నాయి.^[372]^[373]

లింకను‌ను సినిమాల్లో కూడా విస్తృతంగా చిత్రీకరించారు. అబ్రహం లింకను క్లెమెన్సీ (1910)లో ఉన్నట్లుగా ఆయన కరుణను నొక్కి చెబుతూ ఆయనను పౌరాణికంగా చూపించడానికి ప్రారంభ రచనలు ప్రయత్నించాయి. యంగు మిస్టరు లింకను (1939)లో ఉన్నట్లుగా, గ్రేటు డిప్రెషను, కాలం నాటి రచనలు అతని ప్రారంభ పోరాటాలు, జానపదాలను నొక్కిచెప్పాయి.^[374] 1941 - 1999 మధ్య చలనచిత్ర చిత్రణలలో గణనీయమైన తగ్గుదల తర్వాత,^[374] డేనియలు డే-లూయిసు 2012లో లింకనులో తన పాత్రకు ఉత్తమ నటుడిగా అకాడమీ అవార్డును గెలుచుకున్నారు. జీవిత చరిత్ర స్టీవెన్ స్పీల్‌బర్గ్ దర్శకత్వం వహించిన చిత్రం.^[375]

మౌంట్ రష్మోర్ రాతిపై చెక్కబడిన లింకన్ చిత్రం
లింకను హత్య జరిగిన సరిగ్గా ఒక సంవత్సరం తర్వాత 1866 నాటి లింకన్ స్మారక తపాలా బిళ్ళను యుఎస్ పోస్టు ఆఫీసు విడుదల చేసింది.
వాషింగ్టను, డి.సి.లోని లింకను మెమోరియలు
లింకను సెంటు, లింకను‌ను చిత్రీకరించే అమెరికను నాణెం

ఇవి కూడా చూడండి

మూలాలు

↑ Donald 1996, pp. 20–22.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 పేజీలు 1–4.
↑ Coleman, Charles (1959). "Lincoln's Lincoln grandmother". Journal of the Illinois State Historical Society. 52 (1): 59–90. JSTOR 40189910.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 1–4.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 21–22.
↑ బార్టెల్ట్ 2008, p. 79.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 4.
↑ వైట్ 2009, p. 18.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 22–24; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 6–8.
↑ వింకిల్ 2011, pp. 6–7.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 పేజీలు 22–23.
↑ బార్టెల్ట్ 2008, pp. 34, 156.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 24.
↑ బార్టెల్ట్ 2008, pp. 24, 104.
↑ బార్టెల్ట్ 2008, pp. 22–23, 77.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 34, 116.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 27–28.
↑ బార్టెల్ట్ 2008, pp. 10, 33.
↑ Donald 1996, pp. 23, 29.
↑ Madison 2014, p. 110.
↑ Burlingame 2008, vol. 1 పేజీలు 30, 41.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 36.
↑ బార్టెల్ట్ 2008, p. 71.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 98.
↑ గానెట్, లూయిస్ (2005). "లింకన్ యొక్క 'అద్భుతమైన ఆధారాలు' - ఆన్ రుట్లెడ్జ్ ప్రేమకథ?: రుట్లెడ్జ్ కుటుంబ జ్ఞాపకాలను పునఃపరిశీలించడం". జర్నల్ ఆఫ్ ది అబ్రహం లింకన్ అసోసియేషన్. 26 (1): 28–41. doi:10.5406/19457987.26.1.04.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 56–57.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 55–58; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 100.
↑ ^28.0 ^28.1 ^28.2 Shenk, Joshua Wolf (October 2005). "లింకన్స్ గ్రేట్ డిప్రెషన్". The Atlantic. Archived from the original on October 9, 2011.
↑ థామస్ 2008, pp. 56–57, 69–70.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 67–69.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 80–86; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 పేజీలు 174–176.
↑ లాంబ్ & స్వైన్ 2008, p. 3.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 182, 194–195.
↑ బేకర్ 1989, p. 142.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 202.
↑ వైట్ 2009, pp. 179–181, 476; మన్నింగ్ 2016, pp. 24, 34, 58, 73, 75, 139, 181.
↑ వైట్ 2009, p. 126.
↑ Baker 1989, p. 120; Manning 2016, pp. 39, 42.
↑ మన్నింగ్ 2016, p. 12.
↑ థామస్ 2008, pp. 23–53.
↑ ^41.0 ^41.1 వింకిల్ 2001, pp. 86–95.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 40–41.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 67.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 72.
↑ Winkle 2001, pp. 114–116; Burlingame 2008, vol. 1 pp. 71–75.
↑ ^46.0 ^46.1 మీచం 2022, p. 38.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 76.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 పేజీలు 77–81, 87.
↑ కెంట్ 2022, pp. 121–122.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 55.
↑ వైట్ 2009, p. 59.
↑ Foner 2010, pp. 17–19, 67.
↑ బోరిట్ & పిన్స్కర్ 2002, pp. 137–153.
↑ సైమన్ 1990, p. 283.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 102.
↑ సైమన్ 1990, p. 130.
↑ "అబ్రహం లింకన్". Attorney Registration and Disciplinary Commission. Archived from the original on 2023-07-02. Retrieved July 2, 2023.
↑ వైట్ 2009, pp. 71, 79, 108.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 88–101.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 పేజీలు 140–142.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 190–194.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 215–218.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 పేజీలు 231–241.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 పేజీలు 263 - 265.
↑ హారిస్ 2007, p. 54; ఫోనర్ 2010, p. 57.
↑ "లింకన్, అబ్రహం". చరిత్ర, కళ & ఆర్కైవ్స్. యునైటెడ్ స్టేట్స్ హౌస్ ఆఫ్ రిప్రజెంటేటివ్స్. Retrieved July 1, 2022.
↑ Heidler & Heidler 2006, pp. 181–183; Greenberg 2012, pp. 250–251.
↑ Holzer 2004, p. 63.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 265.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 123–124.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 124.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 126–127.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 138–140; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 296–303.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 305–307.
↑ హారిస్ 2007, pp. 55–57.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 96.
↑ ^77.0 ^77.1 ఎమర్సన్ 2009, pp. 27–28.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 156–157; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 253.
↑ మెక్‌గింటి 2015.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 186.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 155–156, 196–197.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 150–151.
↑ Donald 1996; Burlingame 2008, vol. 1 pp. 345–346.
↑ Burlingame 2008, vol. 1 p. 560.
↑ Mitgang, Herbert (February 10, 1989). "The law; న్యాయవాదిగా లింకన్: ట్రాన్స్క్రిప్ట్ హత్య కథను చెబుతుంది". The New York Times.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 150–151; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 560.
↑ వైట్ 2009, pp. 175–176.
↑ వైట్ 2009, pp. 188–190.
↑ థామస్ 2008, pp. 148–152.
↑ వైట్ 2009, pp. 203–205.
↑ వైట్ 2009, p. 215.
↑ మెక్‌గవర్న్ 2009, pp. 38–39.
↑ White 2009, pp. 203–204.
↑ White 2009, pp. 191–194.
↑ White 2009, pp. 203–205; Burlingame 2008, vol. 1 pp. 390, 392.
↑ వైట్ 2009, pp. 205–208.
↑ వైట్ 2009, pp. 216–221.
↑ వైట్ 2009, pp. 224–228.
↑ వైట్ 2009, pp. 229–230.
↑ ఫోనర్ 2010, pp. 84–88.
↑ విష్నెస్కి, జాన్ (1988). "డ్రెడ్ స్కాట్ వర్సెస్ శాండ్‌ఫోర్డ్ కేసులో కోర్టు తీర్పు చెప్పింది". ది అమెరికన్ జర్నల్ ఆఫ్ లీగల్ హిస్టరీ. 32 (4): 373–390. doi:10.2307/845743. JSTOR 845743.
↑ వైట్ 2009, pp. 236–238.
↑ జారెఫ్స్కీ 1993, pp. 69–110.
↑ జాఫా 2000, pp. 299–300.
↑ ^105.0 ^105.1 వైట్ 2009, pp. 247–248.
↑ వైట్ 2009, pp. 247–250.
↑ వైట్ 2009, p. 251.
↑ హారిస్ 2007, p. 98.
↑ వైట్ 2009, p. 258.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 214–218; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 పేజీలు 487-ndash;488.
↑ డోనాల్డ్ 1996; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 501-ndash;504, 527-ndash;531.
↑ కార్వార్డిన్ 2003, pp. 89–90.
↑ వైట్ 2009, pp. 291–293.
↑ వైట్ 2009, pp. 307–308.
↑ జాఫా 2000, p. 473.
↑ హోల్జర్ 2004, pp. 108–111.
↑ కార్వార్డిన్ 2003, p. 97; హోల్జర్ 2004, p. 157.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 240.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 241.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 244.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 244–245.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 625.
↑ బోరిట్ & పిన్స్కర్ 2002, pp. 10, 13, 18.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 253.
↑ Grinspan, Jon. "'యుద్ధం కోసం యువకులు': వైడ్ అవేక్స్ మరియు లింకన్ యొక్క 1860 అధ్యక్ష ప్రచారం". జర్నల్ ఆఫ్ అమెరికన్ హిస్టరీ. 96 (2): 377. JSTOR 25622297.
↑ ముర్రిన్ 2006, p. 464.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 254–256.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 251–252; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 పేజీలు 650–652.
↑ Mansch 2005, p. 61; Donald 1996, p. 256.
↑ White 2009, p. 350.
↑ ఎడ్గార్ 1998, p. 350.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 267; పోటర్ 1977.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 267; వైట్ 2009, p. 369.
↑ వైట్ 2009, p. 362.
↑ పోటర్ 1977, pp. 520, 569–570.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 759.
↑ వైట్ 2009, pp. 360–361.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 268.
↑ వోరెన్‌బర్గ్ 2001, p. 22; వైల్ 2003, pp. 280–281.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 48.
↑ Donald 1996, pp. 273–279; Burlingame 2008, vol. 2 pp. 32–39.
↑ సాండ్‌బర్గ్ 2002, p. 212; లింకన్ 1953, p. 333.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 283–284.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 268, 279.
↑ "Abraham Lincoln: administration". Miller Center, University of Virginia. December 16, 2016.
↑ గుడ్విన్ 2005, p. 319.
↑ గుడ్విన్ 2005.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 722.
↑ సిల్వర్ 1998, p. 59.
↑ సిల్వర్ 1998, pp. 64–65.
↑ సిల్వర్ 1998, p. 74.
↑ సిల్వర్ 1998, pp. 88–89.
↑ బ్లూ 1987, p. 245.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 పేజీలు 100–124.
↑ మెక్‌క్లింటాక్ 2008, pp. 246–250.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 293.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 పేజీలు 134-138, 154-155.
↑ హీడ్లర్, హీడ్లర్ & కోల్స్ 2002, p. 174; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 pp. 141, 146–151.
↑ Harris 2011, pp. 59–71; White 2011, pp. 38–39.
↑ Donald 1996, pp. 442–443.
↑ Donald 1996, pp. 302–304; Carwardine 2003, pp. 163–164.
↑ Donald 1996, pp. 315–339, 417.
↑ Donald 1996, p. 314; Carwardine 2003, p. 178.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 295–296.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 391–392.
↑ పని 2024, p. 2.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 పేజీలు 240–244.
↑ థామస్ & హైమాన్ 1962, pp. 71, 87, 229–230, 385.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 432–436.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 పేజీలు 180, 320; మార్వెల్ 2008, p. 68.
↑ బోరిట్ & పిన్స్కర్ 2002, pp. 213–214.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 321–322.
↑ Burlingame 2008, vol. 2 pp. 222–227.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 318–319.
↑ సియర్స్ 1999, p. 116.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 349–352.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 pp. 303, 320, 368.
↑ పని 2024, p. 71.
↑ గుడ్విన్ 2005, pp. 478–479; పని 2024, p. 71.
↑ గుడ్విన్ 2005, pp. 478–480.
↑ గుడ్విన్ 2005, p. 481.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 390.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 పేజీలు 445-ndash;446.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 pp. 484-ndash;486; డోనాల్డ్ 1996, pp. 411–412.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 pp. 498, 503, 510-ndash;511.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 444–447.
↑ Labuda, Patryk (September 2014). "Lieber Code". Max Planck Encyclopedia of International Law.
↑ Guelzo 1999, pp. 290–291.
↑ "యునైటెడ్ స్టేట్స్ కాంగ్రెస్ అన్ని US భూభాగాలలో బానిసత్వం మరియు అసంకల్పిత దాస్యాన్ని నిషేధించింది, జూన్ 20, 1862". This Abominable Slavery. University of Utah. Retrieved April 28, 2025.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 357.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 364–365.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 416.
↑ మెక్‌ఫెర్సన్ 1992, p. 124; లండ్‌బర్గ్ 2019, p. 116.
↑ Guelzo 2004, pp. 147–153.
↑ Burlingame 2008, vol. 2 పేజీలు 468 - 469.
↑ "Emancipation Proclamation (1863)". National Archives. August 16, 2021.
↑ Donald 1996, p. 379.
↑ Donald 1996, p. 407.
↑ "జూన్‌టీన్త్ యొక్క చారిత్రక వారసత్వం". నేషనల్ మ్యూజియం ఆఫ్ ఆఫ్రికన్ అమెరికన్ హిస్టరీ అండ్ కల్చర్. June 19, 2019.
↑ మెక్‌ఫెర్సన్, జేమ్స్ M. (March 1995). "బానిసలను ఎవరు విడిపించారు?". ప్రొసీడింగ్స్ ఆఫ్ ది అమెరికన్ ఫిలాసఫికల్ సొసైటీ. 139: 9. JSTOR 986716.
↑ Weber, Jennifer (Winter 2011). "లింకన్ విమర్శకులు: ది కాపర్‌హెడ్స్". జర్నల్ ఆఫ్ ది అబ్రహం లింకన్ అసోసియేషన్. 32 (1): 33–47. doi:10.5406/19457987.32.1.05.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 591.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 431.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 453–460.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 460–466; విల్స్ 2012, pp. 20, 27, 105, 146.
↑ బుల్లా & బోర్చార్డ్ 2010, p. 222.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 471.
↑ థామస్ 2008, p. 315.
↑ థామస్ 2008, pp. 422–424.
↑ Witt 2013, pp. 276–277.
↑ Neely, Mark E. Jr. (2004). "అంతర్యుద్ధం మొత్తం యుద్ధమా?". అంతర్యుద్ధ చరిత్ర. 50 (4): 438–448. doi:10.1353/cwh.2004.0073.
↑ మెక్‌ఫెర్సన్ 2009, p. 113.
↑ యంగ్ 2013, pp. 242–243; టక్కర్ 2014, p. 159.
↑ Rhea, Gordon (Spring 2014). "The Overland Campaign of 1864". Hallowed Ground.
↑ Donald 1996, p. 589.
↑ షాఫర్ 1999, p. 48.
↑ డైమంట్ & కార్ 2022, pp. 54–55.
↑ వీస్మాన్ 2002, pp. 27–28.
↑ Weisman 2002, pp. 30–35.
↑ Paludan 1994, pp. 111–112.
↑ Paludan 1994, pp. 113–114.
↑ Weisman 2002, p. 85.
↑ Weisman 2002, pp. 37–38.
↑ Paludan 1994, pp. 109–110; Weisman 2002, p. 37.
↑ Weisman 2002, p. 37
↑ Paludan 1994, p. 111; Weisman 2002, pp. 41–42.
↑ ^227.0 ^227.1 ^227.2 ^227.3 ^227.4 ^227.5 Pollack, Sheldon D. (2014). "The first national income tax, 1861–1872" (PDF). Tax Lawyer. 67 (2).
↑ Weisman 2002, pp. 40–42.
↑ Weisman 2002, pp. 81–82.
↑ Paludan 1994, pp. 109–110.
↑ Weisman 2002, pp. 84–88.
↑ Weisman 2002, pp. 90–91.
↑ Brownlee 2004, pp. 34–37.
↑ Hamer, Sean (1996). "Lincoln's law: తప్పుడు వాదనల చట్టం యొక్క క్వి టామ్ నిబంధనల ద్వారా ఎదురయ్యే రాజ్యాంగ మరియు విధాన సమస్యలు". Kansas Journal of Law & Public Policy. 6 (2): 89–106.
↑ indmkaj/https://www.justice.gov/sites/default/files/civil/legacy/2011/04/22/C-FRAUDS_FCA_Primer.pdf
↑ వీస్మాన్ 2002, p. 82.
↑ పలుడాన్ 1994, p. 112.
↑ Paludan 1994, pp. 114–116; రేనాల్డ్స్ 2020, p. 663.
↑ హెర్రింగ్ 2008, pp. 226–230.
↑ మాహిన్ 1999, pp. 2–3.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 93.
↑ హెర్రింగ్ 2008, pp. 226–230; మహిన్ 1999, p. 22.
↑ హెర్రింగ్ 2008, pp. 224–229; డోయల్ 2015, p. 8.
↑ హెర్రింగ్ 2008, pp. 230, 240–241.
↑ Doyle 2015, pp. 5–8, 55, 69–70; Mahin 1999, pp. 19–21.
↑ Herring 2008, pp. 235–236.
↑ హెర్రింగ్ 2008, pp. 242–246; మహిన్ 1999, pp. 22, 209.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 85.
↑ ^249.0 ^249.1 బ్రిటన్, థామస్. "అబ్రహం లింకన్ గ్రేట్ ఫాదర్‌గా: సమాఖ్య భారతీయ విధానాన్ని పరిశీలించండి, 1861–1865". అమెరికన్ ఇండియన్ కల్చర్ అండ్ రీసెర్చ్ జర్నల్ సంవత్సరం=2016 (3): 103–122. doi:10.17953/aicrj.40.3.britten.
↑ నికోల్స్, డేవిడ్ Allen (1974). "ది ఇంకో సివిల్ వార్: లింకన్ అండ్ ది ఇండియన్స్" (PDF). మిన్నెసోటా హిస్టరీ: 3–15. Archived (PDF) from the original on October 9, 2022.
↑ ^251.0 ^251.1 ^251.2 Chomsky, Carol (1990). "ది యునైటెడ్ స్టేట్స్–డకోటా యుద్ధ విచారణలు: సైనిక అన్యాయంపై ఒక అధ్యయనం". స్టాన్‌ఫోర్డ్ లా రివ్యూ. 43 (13): 13–37. doi:10.2307/1228993. JSTOR 1228993.
↑ Clodfelter 1998, pp. 40–41, 61.
↑ Finkelman 2018, p. 127.
↑ Burlingame 2008, vol. 2 p. 481.
↑ Finkelman 2018, p. 121; Clodfelter 1998, p. 45.
↑ Clodfelter 1998, pp. 49, 53–59.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 481.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 483.
↑ గ్రీన్ 2021, pp. 38–39, 95–99.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 494–507; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 642.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 పేజీలు 658, 667.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 529.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 565; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 758.
↑ Noll 2002, p. 426.
↑ "లింకన్ రెండవ ప్రారంభోపన్యాసం". U.S. నేషనల్ పార్క్ సర్వీస్. Retrieved April 27, 2025.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 583–589.
↑ వినిక్ 2006, p. 191.
↑ Plante, Trevor (Spring 2015). "రక్తపాతాన్ని ముగించడం: అంతర్యుద్ధంలో చివరి లొంగుబాటులు". Prologue. Vol. 47, no. 1.
↑ థామస్ 2008, pp. 509–512.
↑ కోహ్న్ 2017, p. 191.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 471–472.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 484.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 509–511; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 పేజీలు 594-600, 659-664.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 554.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 562–563.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 751.
↑ కార్వార్డిన్ 2003, pp. 238–243.
↑ స్క్వార్ట్జ్ 2000, p. 86.
↑ ^279.0 ^279.1 ఫోనర్ 2010, p. 335.
↑ Paludan 1994, pp. 308–309.
↑ Donald 1996, pp. 586–587.
↑ "The President's last public address". The American Presidency Project. University of California, Santa Barbara. Retrieved May 3, 2025.
↑ Harrison 2010, pp. 3–4.
↑ గుడ్విన్ 2005, pp. 734–735.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 594–597.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 597.
↑ Martin, Paul (April 8, 2010). "లింకన్ యొక్క తప్పిపోయిన అంగరక్షకుడు". Smithsonian. Archived from the original on 2011-09-27. Retrieved 2025-07-25.
↑ స్టీర్స్ 2010, p. 153.
↑ క్రాఫు‌వెల్ 2009, p. 4.
↑ ట్రెఫౌస్ 1989, p. 194.
↑ స్టీర్స్ 2010, p. 153; డోనాల్డ్ 1996, p. 599.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 820.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 పేజీలు 822-825.
↑ Burlingame 2008, vol. 2 p. 822; గుడ్రిచ్ 2005, pp. 231–238.
↑ హోడ్స్ 2015, pp. 84, 86, 96–97.
↑ పెక్ 2015, pp. 118–123.
↑ "చారిత్రక ప్రదేశాలు మరియు భవనాల సర్వే – లింకన్ సమాధి, ఇల్లినాయిస్". U.S. నేషనల్ పార్క్ సర్వీస్. Archived from the original on August 30, 2009. Retrieved May 4, 2025.
↑ Jaffa 2000, p. 399; Jividen 2011, pp. 12–15.
↑ Jividen 2011, pp. 12–15.
↑ బోరిట్ & పిన్స్కర్ 2002, pp. 196–198, 229–231, 301.
↑ "Abraham Lincoln and Jacksonian Democracy | The Gilder Lehrman Institute of American History". www.gilderlehrman.org (in ఇంగ్లీష్). 2012-04-14. Retrieved 2025-11-01.
↑ వర్క్ 2024, p. 8.
↑ విలెంట్జ్ 2012.
↑ హారిస్ 2007, p. 2.
↑ Belz 1998, p. 86; లింకన్ 1953, pp. 256–257.
↑ కార్వార్డిన్ 2003, p. 4; విల్సన్ 1999, p. 84.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 48–49, 514–515.
↑ మైయర్స్ 2018, p. 21.
↑ డోనాల్డ్ 1996, pp. 48–49.
↑ గ్యుల్జో 2009, pp. 27–48.
↑ Parrillo, Nicholas (2000). "లింకన్ యొక్క కాల్వినిస్ట్ పరివర్తన: విముక్తి మరియు యుద్ధం". సివిల్ వార్ హిస్టరీ. 46 (3): 227–253. doi:10.1353/cwh.2000.0073.
↑ వైట్ 2009, p. 180.
↑ మాన్స్‌ఫీల్డ్ 2012, pp. 125–126.
↑ విల్సన్ 1999, pp. 251–254.
↑ కార్వార్డిన్ 2003, pp. 27–55.
↑ Carwardine, Richard (2014). "'సింప్లీ ఎ నాస్తికుడు': లింకన్ మతంపై హెర్ండన్". జర్నల్ ఆఫ్ ది అబ్రహం లింకన్ అసోసియేషన్. 35 (2): 18–36. doi:10.5406/19457987.35.2.04.
↑ హావ్లిక్, రాబర్ట్ (1999). "అబ్రహం లింకన్ మరియు రెవరెండ్ డాక్టర్ జేమ్స్ స్మిత్: స్ప్రింగ్‌ఫీల్డ్‌లో లింకన్ ప్రెస్బిటేరియన్ అనుభవం". జర్నల్ ఆఫ్ ది ఇల్లినాయిస్ స్టేట్ హిస్టారికల్ సొసైటీ. 92 (3): 222–237. JSTOR 40193225.
↑ మాన్స్‌ఫీల్డ్ 2012, p. xx.
↑ కార్వార్డిన్ 2003, p. xvi.
↑ Mansfield 2012, pp. xvii–xviii.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 41–42.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 33, 41.
↑ ^323.0 ^323.1 బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 41.
↑ బ్రాడెన్ 1993, p. 99.
↑ Collea 2018, pp. 13–14.
↑ ^326.0 ^326.1 నీలీ & హోల్జర్ 2006, p. 35.
↑ థాంప్సన్ 2015, p. 96.
↑ బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 578.
↑ బోలెట్ 2004, p. 36.
↑ Hirschhorn, Norbert; Feldman, Robert G.; Greaves, Ian (Summer 2001). "Abraham Lincoln's blue pills: did our 16th president suffered from mercury poisoning?". జీవశాస్త్రం మరియు వైద్యంలో దృక్పథాలు. 44 (3): 315–322. doi:10.1353/pbm.2001.0048. PMID 11482002.
↑ ^331.0 ^331.1 Verghese, Abraham (May 20, 2009). "లింకన్ కాల్చబడటానికి ముందే చనిపోయాడా?". ది అట్లాంటిక్. Archived from the original on April 13, 2014.
↑ కెంట్ 2022, p. 240.
↑ కెంట్ 2022, p. 240; ష్రోడర్-లీన్ 2012, pp. 39–40.
↑ Lindgren, James (November 16, 2000). "యునైటెడ్ స్టేట్స్ అధ్యక్షులను రేటింగ్ చేయడం, 1789–2000". Federalist Society.
↑ Newport, Frank (February 28, 2011). "అమెరికన్లు రీగన్ గొప్ప అమెరికా అధ్యక్షుడు అని అంటున్నారు". Gallup.com. Archived from the original on March 14, 2012.
↑ Taranto & Leo 2004, p. 264.
↑ చెస్‌బ్రో 1994, pp. 76, 79, 106, 110.
↑ స్క్వార్ట్జ్ 2008, pp. 23, 91–98.
↑ కార్వార్డిన్ & సెక్స్టన్ 2011, pp. 7, 9–10, 54.
↑ స్క్వార్ట్జ్ 2008, pp. xi, 9, 24.
↑ స్క్వార్ట్జ్ 2000, p. 109.
↑ స్క్వార్ట్జ్ 2008, pp. xi, 9.
↑ హేవర్స్ 2009, p. 96.
↑ బెల్జ్ 2014, pp. 514–518; గ్రేబ్నర్ 1959, pp. 67–94; స్మిత్ 2010, pp. 43–45.
↑ Trefousse 1999, p. 97.
↑ వీలర్, లిండా (May 17, 2001). "ఒక అంతర్యుద్ధ రహస్యం: లింకన్‌ను 'గ్రేట్ విమోచకుడు' అని ఎవరు పేరు పెట్టారు?". ది వాషింగ్టన్ పోస్ట్.
↑ Zilversmit, Arthur (1980). "Lincoln and the problem of race: a decade of interpretations". Journal of the Abraham Lincoln Association. 2 (1): 22–24. doi:10.5406/19457987.2.1.04.
↑ Barr, John M. (Winter 2014). "అమెరికన్ ఆత్మకు లోపభూయిష్ట దర్పణం పట్టుకోవడం: లెరోన్ బెన్నెట్ జూనియర్ రచనలలో అబ్రహం లింకన్". జర్నల్ ఆఫ్ ది అబ్రహం లింకన్ అసోసియేషన్. 35 (1): 43–65. doi:10.5406/19457987.35.1.05.
↑ Bennett, Lerone Jr. (1968). "Abe Lincoln ఒక తెల్లజాతి ఆధిపత్యవాదినా?". Ebony. Vol. 23, no. 4. pp. 35–42.
↑ Cashin 2002, p. 61; Kelley & Lewis 2005, p. 228.
↑ Striner 2006, p. 1.
↑ విల్సన్, కిర్ట్ (2010). "డిబేటింగ్ ది గ్రేట్ ఎమాన్సిపేటర్: అబ్రహం లింకన్ అండ్ అవర్ పబ్లిక్ మెమరీ". రెటోరిక్ అండ్ పబ్లిక్ అఫైర్స్. 13 (3): 455–479. JSTOR 41936461.
↑ Ross, Dorothy (September 2009). "లింకన్ అండ్ ది ఎథిక్స్ ఆఫ్ ఎమినేషన్: యూనివర్సలిజం, నేషనలిజం, ఎక్స్‌పెక్షనల్‌లిజం". జర్నల్ ఆఫ్ అమెరికన్ హిస్టరీ. 96 (2): 379–399. doi:10.1093/jahist/96.2.379.
↑ కార్నింగ్ & షుమాన్ 2015, pp. 66–72.
↑ డోనాల్డ్ 1996, p. 15.
↑ Spielberg, Steven; Kushner, Tony; Kearns Goodwin, Doris (2012). "Mr. లింకన్ హాలీవుడ్‌కు వెళ్తాడు". Smithsonian. Vol. 43, no. 7. pp. 46–53.
↑ Stokes, Melvyn (2011). "Abraham Lincoln and the movies". American Nineteenth Century History. 12 (2): 203–231. doi:10.1080/14664658.2011.594651.
↑ Samuels 2012, p. 156.
↑ ఫీల్డ్ 2011, p. 51.
↑ అవ్లాన్ 2023, pp. 270–271.
↑ పీటర్సన్ 1995, p. 368.
↑ డెన్నిస్ 2018, pp. 194, 197.
↑ "USS అబ్రహం లింకన్ చరిత్ర (CVN 72)". యునైటెడ్ స్టేట్స్ డిపార్ట్‌మెంట్ ఆఫ్ ది నేవీ. Archived from the original on 2019-06-27. Retrieved February 13, 2020.
↑ "ప్రెసిడెంట్ లింకన్, 1917–1918". యునైటెడ్ స్టేట్స్ డిపార్ట్‌మెంట్ ఆఫ్ ది నేవీ. Retrieved July 20, 2025.
↑ "USS అబ్రహం లింకన్ I (SSBN-602), 1961–1982". యునైటెడ్ స్టేట్స్ డిపార్ట్‌మెంట్ ఆఫ్ ది నేవీ. Retrieved July 20, 2025.
↑ Archie, Ayana (March 6, 2023). "ఇవి అత్యధికంగా సందర్శించబడే జాతీయ ఉద్యానవనాలు, స్మారక చిహ్నాలు 2022". NPR.
↑ "చేయవలసినవి: లింకన్ హోమ్". U.S. నేషనల్ పార్క్ సర్వీస్. Retrieved May 3, 2025.
↑ "మౌంట్ రష్మోర్ నేషనల్ మెమోరియల్". U.S. నేషనల్ పార్క్ సర్వీస్. Archived from the original on October 1, 2011. Retrieved November 13, 2010.
↑ టోల్స్, థాయర్ (2013). "అబ్రహం లింకన్: ది మ్యాన్ (స్టాండింగ్ లింకన్): అగస్టస్ సెయింట్-గౌడెన్స్ రాసిన కాంస్య విగ్రహం". మెట్రోపాలిటన్ మ్యూజియం జర్నల్. 48: 223–237. doi:10.1086/675325.
↑ "ది స్టాండింగ్ లింకన్". U.S. నేషనల్ పార్క్ సర్వీస్. Retrieved May 3, 2025.
↑ కాట్జ్, జామీ (February 23, 2017). "అబ్రహం లింకన్‌ను మెక్సికోలో ఎందుకు గౌరవించారు". Smithsonian.
↑ "కొలరాడో సవరించిన శాసనాల శీర్షిక 24. ప్రభుత్వ రాష్ట్రం § 24-11-101. చట్టపరమైన సెలవులు – ప్రభావం". FindLaw. February 16, 2017. Archived from the original on February 21, 2017. Retrieved February 20, 2017.
↑ "1.14 మొదటి రోజు మినహాయించి చివరి రోజుతో సహా – చట్టపరమైన సెలవులు". Ohio Laws and Rules. April 10, 2001. Archived from the original on February 19, 2017.
↑ ^374.0 ^374.1 Stokes, Melvyn (2011). "అబ్రహం లింకన్ మరియు సినిమాలు". American Nineteenth Century History. 12 (2): 203–231. doi:10.1080/14664658.2011.594651.
↑ Whipp, Glenn (February 24, 2013). "ఆస్కార్‌లు 2013: 'లింకన్' చిత్రానికి డేనియల్ డే-లూయిస్ ఉత్తమ నటుడిగా గెలుపొందారు". Los Angeles Times.

ఇతర మూలాలు

↑ లింకన్ అమ్మమ్మ అని ఖచ్చితంగా చెప్పనప్పటికీ, అలెగ్జాండర్ మరియు అబిగైల్ హెర్రింగ్ (మూస:నీ హారిసన్) ల కుమార్తె బత్షెబా హెర్రింగ్ అని నమ్ముతారు.^[3]
↑ ఎరిక్ ఫోనర్ బానిసత్వాన్ని పాపంగా భావించిన ఈశాన్య ప్రాంతానికి చెందిన నిర్మూలనవాదులు, బానిసత్వ వ్యతిరేక రాడికల్ రిపబ్లికన్లను, అది శ్వేతజాతీయులను బాధపెడుతుంది మరియు పురోగతిని అడ్డుకుంటుంది కాబట్టి అది చెడ్డదని భావించిన సంప్రదాయవాద రిపబ్లికన్లతో విభేదిస్తాడు. వ్యవస్థాపక పితామహులు యొక్క రిపబ్లికనిజం సూత్రాలు, ముఖ్యంగా స్వాతంత్ర్య ప్రకటనలో వ్యక్తీకరించబడిన అన్ని పురుషుల సమానత్వం మరియు ప్రజాస్వామ్య స్వపరిపాలనను ఉల్లంఘించినందున లింకన్ బానిసత్వాన్ని వ్యతిరేకించాడని ఫోనర్ వాదించాడు.^[100]
↑ మేజర్ నార్తర్న్ వార్తాపత్రికలు 90 సంవత్సరాలలోపు విజయాన్ని అంచనా వేసింది. రోజులు.^[164]
↑ 1866 నాటికి ప్రభుత్వ రుణం $2.8 బిలియన్లకు చేరుకుంది.^[225]
↑ మారుపేరు యొక్క మూలం తెలియదు.^[346]

[FOOTNOTEDonald199620–22-1] Donald 1996, pp. 20–22.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_పేజీలు_1&ndash;4-2] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 పేజీలు 1–4.

[3] Coleman, Charles (1959). "Lincoln's Lincoln grandmother". Journal of the Illinois State Historical Society. 52 (1): 59–90. JSTOR 40189910.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_pp._1&ndash;4-5] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 1–4.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్199621–22-6] డోనాల్డ్ 1996, pp. 21–22.

[FOOTNOTEబార్టెల్ట్200879-7] బార్టెల్ట్ 2008, p. 79.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_p._4-8] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 4.

[FOOTNOTEవైట్200918-9] వైట్ 2009, p. 18.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్199622–24బర్లింగేమ్2008vol._1_pp._6&ndash;8-10] డోనాల్డ్ 1996, pp. 22–24; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 6–8.

[FOOTNOTEవింకిల్20116–7-11] వింకిల్ 2011, pp. 6–7.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_పేజీలు_22&ndash;23-12] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 పేజీలు 22–23.

[FOOTNOTEబార్టెల్ట్200834,_156-13] బార్టెల్ట్ 2008, pp. 34, 156.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్199624-14] డోనాల్డ్ 1996, p. 24.

[FOOTNOTEబార్టెల్ట్200824,_104-15] బార్టెల్ట్ 2008, pp. 24, 104.

[FOOTNOTEబార్టెల్ట్200822–23,_77-16] బార్టెల్ట్ 2008, pp. 22–23, 77.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్199634,_116-17] డోనాల్డ్ 1996, pp. 34, 116.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్199627–28-18] డోనాల్డ్ 1996, pp. 27–28.

[FOOTNOTEబార్టెల్ట్200810,_33-19] బార్టెల్ట్ 2008, pp. 10, 33.

[FOOTNOTEDonald199623,_29-20] Donald 1996, pp. 23, 29.

[FOOTNOTEMadison2014110-21] Madison 2014, p. 110.

[FOOTNOTEBurlingame2008vol._1_పేజీలు_30,_41-22] Burlingame 2008, vol. 1 పేజీలు 30, 41.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్199636-23] డోనాల్డ్ 1996, p. 36.

[FOOTNOTEబార్టెల్ట్200871-24] బార్టెల్ట్ 2008, p. 71.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_p._98-25] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 98.

[26] గానెట్, లూయిస్ (2005). "లింకన్ యొక్క 'అద్భుతమైన ఆధారాలు' - ఆన్ రుట్లెడ్జ్ ప్రేమకథ?: రుట్లెడ్జ్ కుటుంబ జ్ఞాపకాలను పునఃపరిశీలించడం". జర్నల్ ఆఫ్ ది అబ్రహం లింకన్ అసోసియేషన్. 26 (1): 28–41. doi:10.5406/19457987.26.1.04.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్199656–57-27] డోనాల్డ్ 1996, pp. 56–57.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్199655–58బర్లింగేమ్2008vol._1_p._100-28] డోనాల్డ్ 1996, pp. 55–58; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 100.

[Atlanticoct2005-29] 28.0 ^28.1 ^28.2 Shenk, Joshua Wolf (October 2005). "లింకన్స్ గ్రేట్ డిప్రెషన్". The Atlantic. Archived from the original on October 9, 2011.

[FOOTNOTEథామస్200856–57,_69–70-30] థామస్ 2008, pp. 56–57, 69–70.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్199667–69-31] డోనాల్డ్ 1996, pp. 67–69.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్199680–86బర్లింగేమ్2008vol._1_పేజీలు_174&ndash;176-32] డోనాల్డ్ 1996, pp. 80–86; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 పేజీలు 174–176.

[FOOTNOTEలాంబ్స్వైన్20083-33] లాంబ్ & స్వైన్ 2008, p. 3.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_pp._182,_194–195-34] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 182, 194–195.

[FOOTNOTEబేకర్1989142-35] బేకర్ 1989, p. 142.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_p._202-36] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 202.

[FOOTNOTEవైట్2009179–181,_476మన్నింగ్201624,_34,_58,_73,_75,_139,_181-37] వైట్ 2009, pp. 179–181, 476; మన్నింగ్ 2016, pp. 24, 34, 58, 73, 75, 139, 181.

[FOOTNOTEవైట్2009126-38] వైట్ 2009, p. 126.

[FOOTNOTEBaker1989120Manning201639,_42-39] Baker 1989, p. 120; Manning 2016, pp. 39, 42.

[FOOTNOTEమన్నింగ్201612-40] మన్నింగ్ 2016, p. 12.

[FOOTNOTEథామస్200823–53-41] థామస్ 2008, pp. 23–53.

[FOOTNOTEవింకిల్200186–95-42] 41.0 ^41.1 వింకిల్ 2001, pp. 86–95.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్199640–41-43] డోనాల్డ్ 1996, pp. 40–41.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_p._67-44] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 67.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_p._72-45] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 72.

[FOOTNOTEWinkle2001114–116Burlingame2008vol._1_pp._71–75-46] Winkle 2001, pp. 114–116; Burlingame 2008, vol. 1 pp. 71–75.

[FOOTNOTEమీచం202238-47] 46.0 ^46.1 మీచం 2022, p. 38.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_p._76-48] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 76.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_పేజీలు_77–81,_87-49] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 పేజీలు 77–81, 87.

[FOOTNOTEకెంట్2022121–122-50] కెంట్ 2022, pp. 121–122.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్199655-51] డోనాల్డ్ 1996, p. 55.

[FOOTNOTEవైట్200959-52] వైట్ 2009, p. 59.

[FOOTNOTEFoner201017–19,_67-53] Foner 2010, pp. 17–19, 67.

[FOOTNOTEబోరిట్పిన్స్కర్2002137–153-54] బోరిట్ & పిన్స్కర్ 2002, pp. 137–153.

[FOOTNOTEసైమన్1990283-55] సైమన్ 1990, p. 283.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_p._102-56] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 102.

[FOOTNOTEసైమన్1990130-57] సైమన్ 1990, p. 130.

[58] "అబ్రహం లింకన్". Attorney Registration and Disciplinary Commission. Archived from the original on 2023-07-02. Retrieved July 2, 2023.

[FOOTNOTEవైట్200971,_79,_108-59] వైట్ 2009, pp. 71, 79, 108.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్199688–101-60] డోనాల్డ్ 1996, pp. 88–101.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_పేజీలు_140–142-61] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 పేజీలు 140–142.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_pp._190–194-62] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 190–194.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_pp._215–218-63] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 215–218.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_పేజీలు_231–241-64] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 పేజీలు 231–241.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_పేజీలు_263_-_265-65] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 పేజీలు 263 - 265.

[FOOTNOTEహారిస్200754ఫోనర్201057-66] హారిస్ 2007, p. 54; ఫోనర్ 2010, p. 57.

[67] "లింకన్, అబ్రహం". చరిత్ర, కళ & ఆర్కైవ్స్. యునైటెడ్ స్టేట్స్ హౌస్ ఆఫ్ రిప్రజెంటేటివ్స్. Retrieved July 1, 2022.

[FOOTNOTEHeidlerHeidler2006181–183Greenberg2012250–251-68] Heidler & Heidler 2006, pp. 181–183; Greenberg 2012, pp. 250–251.

[FOOTNOTEHolzer200463-69] Holzer 2004, p. 63.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_p._265-70] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 265.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996123–124-71] డోనాల్డ్ 1996, pp. 123–124.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996124-72] డోనాల్డ్ 1996, p. 124.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996126–127-73] డోనాల్డ్ 1996, pp. 126–127.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996138–140బర్లింగేమ్2008vol._1_pp._296&ndash;303-74] డోనాల్డ్ 1996, pp. 138–140; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 296–303.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_pp._305&ndash;307-75] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 305–307.

[FOOTNOTEహారిస్200755–57-76] హారిస్ 2007, pp. 55–57.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్199696-77] డోనాల్డ్ 1996, p. 96.

[FOOTNOTEఎమర్సన్200927–28-78] 77.0 ^77.1 ఎమర్సన్ 2009, pp. 27–28.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996156–157బర్లింగేమ్2008vol._1_p._253-79] డోనాల్డ్ 1996, pp. 156–157; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 253.

[FOOTNOTEమెక్‌గింటి2015-80] మెక్‌గింటి 2015.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_p._186-81] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 186.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996155–156,_196–197-82] డోనాల్డ్ 1996, pp. 155–156, 196–197.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996150–151-83] డోనాల్డ్ 1996, pp. 150–151.

[FOOTNOTEDonald1996Burlingame2008vol._1_pp._345&ndash;346-84] Donald 1996; Burlingame 2008, vol. 1 pp. 345–346.

[FOOTNOTEBurlingame2008vol._1_p._560-85] Burlingame 2008, vol. 1 p. 560.

[86] Mitgang, Herbert (February 10, 1989). "The law; న్యాయవాదిగా లింకన్: ట్రాన్స్క్రిప్ట్ హత్య కథను చెబుతుంది". The New York Times.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996150–151బర్లింగేమ్2008vol._1_p._560-87] డోనాల్డ్ 1996, pp. 150–151; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 560.

[FOOTNOTEవైట్2009175–176-88] వైట్ 2009, pp. 175–176.

[FOOTNOTEవైట్2009188–190-89] వైట్ 2009, pp. 188–190.

[FOOTNOTEథామస్2008148–152-90] థామస్ 2008, pp. 148–152.

[FOOTNOTEవైట్2009203–205-91] వైట్ 2009, pp. 203–205.

[FOOTNOTEవైట్2009215-92] వైట్ 2009, p. 215.

[FOOTNOTEమెక్‌గవర్న్200938–39-93] మెక్‌గవర్న్ 2009, pp. 38–39.

[FOOTNOTEWhite2009203–204-94] White 2009, pp. 203–204.

[FOOTNOTEWhite2009191–194-95] White 2009, pp. 191–194.

[FOOTNOTEWhite2009203–205Burlingame2008vol._1_pp._390,_392-96] White 2009, pp. 203–205; Burlingame 2008, vol. 1 pp. 390, 392.

[FOOTNOTEవైట్2009205–208-97] వైట్ 2009, pp. 205–208.

[FOOTNOTEవైట్2009216–221-98] వైట్ 2009, pp. 216–221.

[FOOTNOTEవైట్2009224–228-99] వైట్ 2009, pp. 224–228.

[FOOTNOTEవైట్2009229–230-100] వైట్ 2009, pp. 229–230.

[FOOTNOTEఫోనర్201084–88-101] ఫోనర్ 2010, pp. 84–88.

[103] విష్నెస్కి, జాన్ (1988). "డ్రెడ్ స్కాట్ వర్సెస్ శాండ్‌ఫోర్డ్ కేసులో కోర్టు తీర్పు చెప్పింది". ది అమెరికన్ జర్నల్ ఆఫ్ లీగల్ హిస్టరీ. 32 (4): 373–390. doi:10.2307/845743. JSTOR 845743.

[FOOTNOTEవైట్2009236–238-104] వైట్ 2009, pp. 236–238.

[FOOTNOTEజారెఫ్స్కీ199369–110-105] జారెఫ్స్కీ 1993, pp. 69–110.

[FOOTNOTEజాఫా2000299–300-106] జాఫా 2000, pp. 299–300.

[FOOTNOTEవైట్2009247–248-107] 105.0 ^105.1 వైట్ 2009, pp. 247–248.

[FOOTNOTEవైట్2009247–250-108] వైట్ 2009, pp. 247–250.

[FOOTNOTEవైట్2009251-109] వైట్ 2009, p. 251.

[FOOTNOTEహారిస్200798-110] హారిస్ 2007, p. 98.

[FOOTNOTEవైట్2009258-111] వైట్ 2009, p. 258.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996214–218బర్లింగేమ్2008vol._1_పేజీలు_487-ndash;488-112] డోనాల్డ్ 1996, pp. 214–218; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 పేజీలు 487-ndash;488.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996బర్లింగేమ్2008vol._1_pp._501-ndash;504,_527-ndash;531-113] డోనాల్డ్ 1996; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 501-ndash;504, 527-ndash;531.

[FOOTNOTEకార్వార్డిన్200389–90-114] కార్వార్డిన్ 2003, pp. 89–90.

[FOOTNOTEవైట్2009291–293-115] వైట్ 2009, pp. 291–293.

[FOOTNOTEవైట్2009307–308-116] వైట్ 2009, pp. 307–308.

[FOOTNOTEజాఫా2000473-117] జాఫా 2000, p. 473.

[FOOTNOTEహోల్జర్2004108–111-118] హోల్జర్ 2004, pp. 108–111.

[FOOTNOTEకార్వార్డిన్200397హోల్జర్2004157-119] కార్వార్డిన్ 2003, p. 97; హోల్జర్ 2004, p. 157.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996240-120] డోనాల్డ్ 1996, p. 240.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996241-121] డోనాల్డ్ 1996, p. 241.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996244-122] డోనాల్డ్ 1996, p. 244.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996244–245-123] డోనాల్డ్ 1996, pp. 244–245.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_p._625-124] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 625.

[FOOTNOTEబోరిట్పిన్స్కర్200210,_13,_18-125] బోరిట్ & పిన్స్కర్ 2002, pp. 10, 13, 18.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996253-126] డోనాల్డ్ 1996, p. 253.

[127] Grinspan, Jon. "'యుద్ధం కోసం యువకులు': వైడ్ అవేక్స్ మరియు లింకన్ యొక్క 1860 అధ్యక్ష ప్రచారం". జర్నల్ ఆఫ్ అమెరికన్ హిస్టరీ. 96 (2): 377. JSTOR 25622297.

[FOOTNOTEముర్రిన్2006464-128] ముర్రిన్ 2006, p. 464.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996254–256-129] డోనాల్డ్ 1996, pp. 254–256.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996251–252బర్లింగేమ్2008vol._1_పేజీలు_650&ndash;652-130] డోనాల్డ్ 1996, pp. 251–252; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 పేజీలు 650–652.

[FOOTNOTEMansch200561Donald1996256-131] Mansch 2005, p. 61; Donald 1996, p. 256.

[FOOTNOTEWhite2009350-132] White 2009, p. 350.

[FOOTNOTEఎడ్గార్1998350-133] ఎడ్గార్ 1998, p. 350.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996267పోటర్1977-134] డోనాల్డ్ 1996, p. 267; పోటర్ 1977.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996267వైట్2009369-135] డోనాల్డ్ 1996, p. 267; వైట్ 2009, p. 369.

[FOOTNOTEవైట్2009362-136] వైట్ 2009, p. 362.

[FOOTNOTEపోటర్1977520,_569–570-137] పోటర్ 1977, pp. 520, 569–570.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_p._759-138] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 759.

[FOOTNOTEవైట్2009360–361-139] వైట్ 2009, pp. 360–361.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996268-140] డోనాల్డ్ 1996, p. 268.

[FOOTNOTEవోరెన్‌బర్గ్200122వైల్2003280–281-141] వోరెన్‌బర్గ్ 2001, p. 22; వైల్ 2003, pp. 280–281.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_p._48-142] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 48.

[FOOTNOTEDonald1996273–279Burlingame2008vol._2_pp._32&ndash;39-143] Donald 1996, pp. 273–279; Burlingame 2008, vol. 2 pp. 32–39.

[FOOTNOTEసాండ్‌బర్గ్2002212లింకన్1953333-144] సాండ్‌బర్గ్ 2002, p. 212; లింకన్ 1953, p. 333.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996283–284-145] డోనాల్డ్ 1996, pp. 283–284.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996268,_279-146] డోనాల్డ్ 1996, pp. 268, 279.

[147] "Abraham Lincoln: administration". Miller Center, University of Virginia. December 16, 2016.

[FOOTNOTEగుడ్విన్2005319-148] గుడ్విన్ 2005, p. 319.

[FOOTNOTEగుడ్విన్2005-149] గుడ్విన్ 2005.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_p._722-150] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 722.

[FOOTNOTEసిల్వర్199859-151] సిల్వర్ 1998, p. 59.

[FOOTNOTEసిల్వర్199864–65-152] సిల్వర్ 1998, pp. 64–65.

[FOOTNOTEసిల్వర్199874-153] సిల్వర్ 1998, p. 74.

[FOOTNOTEసిల్వర్199888–89-154] సిల్వర్ 1998, pp. 88–89.

[FOOTNOTEబ్లూ1987245-155] బ్లూ 1987, p. 245.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_పేజీలు_100&ndash;124-156] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 పేజీలు 100–124.

[FOOTNOTEమెక్‌క్లింటాక్2008246–250-157] మెక్‌క్లింటాక్ 2008, pp. 246–250.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996293-158] డోనాల్డ్ 1996, p. 293.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_పేజీలు_134-138,_154-155-159] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 పేజీలు 134-138, 154-155.

[FOOTNOTEహీడ్లర్హీడ్లర్కోల్స్2002174బర్లింగేమ్2008vol._2_pp._141,_146&ndash;151-160] హీడ్లర్, హీడ్లర్ & కోల్స్ 2002, p. 174; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 pp. 141, 146–151.

[FOOTNOTEHarris201159–71White201138–39-161] Harris 2011, pp. 59–71; White 2011, pp. 38–39.

[FOOTNOTEDonald1996442–443-162] Donald 1996, pp. 442–443.

[FOOTNOTEDonald1996302–304Carwardine2003163–164-163] Donald 1996, pp. 302–304; Carwardine 2003, pp. 163–164.

[FOOTNOTEDonald1996315–339,_417-164] Donald 1996, pp. 315–339, 417.

[FOOTNOTEDonald1996314Carwardine2003178-165] Donald 1996, p. 314; Carwardine 2003, p. 178.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996295–296-166] డోనాల్డ్ 1996, pp. 295–296.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996391–392-168] డోనాల్డ్ 1996, pp. 391–392.

[FOOTNOTEపని20242-169] పని 2024, p. 2.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_పేజీలు_240&ndash;244-170] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 పేజీలు 240–244.

[FOOTNOTEథామస్హైమాన్196271,_87,_229–230,_385-171] థామస్ & హైమాన్ 1962, pp. 71, 87, 229–230, 385.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996432–436-172] డోనాల్డ్ 1996, pp. 432–436.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_పేజీలు_180,_320మార్వెల్200868-173] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 పేజీలు 180, 320; మార్వెల్ 2008, p. 68.

[FOOTNOTEబోరిట్పిన్స్కర్2002213–214-174] బోరిట్ & పిన్స్కర్ 2002, pp. 213–214.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996321–322-175] డోనాల్డ్ 1996, pp. 321–322.

[FOOTNOTEBurlingame2008vol._2_pp._222&ndash;227-176] Burlingame 2008, vol. 2 pp. 222–227.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996318–319-177] డోనాల్డ్ 1996, pp. 318–319.

[FOOTNOTEసియర్స్1999116-178] సియర్స్ 1999, p. 116.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996349–352-179] డోనాల్డ్ 1996, pp. 349–352.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_pp._303,_320,_368-180] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 pp. 303, 320, 368.

[FOOTNOTEపని202471-181] పని 2024, p. 71.

[FOOTNOTEగుడ్విన్2005478–479పని202471-182] గుడ్విన్ 2005, pp. 478–479; పని 2024, p. 71.

[FOOTNOTEగుడ్విన్2005478–480-183] గుడ్విన్ 2005, pp. 478–480.

[FOOTNOTEగుడ్విన్2005481-184] గుడ్విన్ 2005, p. 481.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996390-185] డోనాల్డ్ 1996, p. 390.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_పేజీలు_445-ndash;446-186] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 పేజీలు 445-ndash;446.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_pp._484-ndash;486డోనాల్డ్1996411–412-187] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 pp. 484-ndash;486; డోనాల్డ్ 1996, pp. 411–412.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_pp._498,_503,_510-ndash;511-188] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 pp. 498, 503, 510-ndash;511.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996444–447-189] డోనాల్డ్ 1996, pp. 444–447.

[190] Labuda, Patryk (September 2014). "Lieber Code". Max Planck Encyclopedia of International Law.

[FOOTNOTEGuelzo1999290–291-191] Guelzo 1999, pp. 290–291.

[192] "యునైటెడ్ స్టేట్స్ కాంగ్రెస్ అన్ని US భూభాగాలలో బానిసత్వం మరియు అసంకల్పిత దాస్యాన్ని నిషేధించింది, జూన్ 20, 1862". This Abominable Slavery. University of Utah. Retrieved April 28, 2025.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_p._357-193] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 357.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996364–365-194] డోనాల్డ్ 1996, pp. 364–365.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996416-195] డోనాల్డ్ 1996, p. 416.

[FOOTNOTEమెక్‌ఫెర్సన్1992124లండ్‌బర్గ్2019116-196] మెక్‌ఫెర్సన్ 1992, p. 124; లండ్‌బర్గ్ 2019, p. 116.

[FOOTNOTEGuelzo2004147–153-197] Guelzo 2004, pp. 147–153.

[FOOTNOTEBurlingame2008vol._2_పేజీలు_468_-_469-198] Burlingame 2008, vol. 2 పేజీలు 468 - 469.

[199] "Emancipation Proclamation (1863)". National Archives. August 16, 2021.

[FOOTNOTEDonald1996379-200] Donald 1996, p. 379.

[FOOTNOTEDonald1996407-201] Donald 1996, p. 407.

[202] "జూన్‌టీన్త్ యొక్క చారిత్రక వారసత్వం". నేషనల్ మ్యూజియం ఆఫ్ ఆఫ్రికన్ అమెరికన్ హిస్టరీ అండ్ కల్చర్. June 19, 2019.

[203] మెక్‌ఫెర్సన్, జేమ్స్ M. (March 1995). "బానిసలను ఎవరు విడిపించారు?". ప్రొసీడింగ్స్ ఆఫ్ ది అమెరికన్ ఫిలాసఫికల్ సొసైటీ. 139: 9. JSTOR 986716.

[204] Weber, Jennifer (Winter 2011). "లింకన్ విమర్శకులు: ది కాపర్‌హెడ్స్". జర్నల్ ఆఫ్ ది అబ్రహం లింకన్ అసోసియేషన్. 32 (1): 33–47. doi:10.5406/19457987.32.1.05.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_p._591-205] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 591.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996431-206] డోనాల్డ్ 1996, p. 431.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996453–460-207] డోనాల్డ్ 1996, pp. 453–460.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996460–466విల్స్201220,_27,_105,_146-208] డోనాల్డ్ 1996, pp. 460–466; విల్స్ 2012, pp. 20, 27, 105, 146.

[FOOTNOTEబుల్లాబోర్చార్డ్2010222-209] బుల్లా & బోర్చార్డ్ 2010, p. 222.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996471-210] డోనాల్డ్ 1996, p. 471.

[FOOTNOTEథామస్2008315-211] థామస్ 2008, p. 315.

[FOOTNOTEథామస్2008422–424-212] థామస్ 2008, pp. 422–424.

[FOOTNOTEWitt2013276–277-213] Witt 2013, pp. 276–277.

[neelly-214] Neely, Mark E. Jr. (2004). "అంతర్యుద్ధం మొత్తం యుద్ధమా?". అంతర్యుద్ధ చరిత్ర. 50 (4): 438–448. doi:10.1353/cwh.2004.0073.

[FOOTNOTEమెక్‌ఫెర్సన్2009113-215] మెక్‌ఫెర్సన్ 2009, p. 113.

[FOOTNOTEయంగ్2013242–243టక్కర్2014159-216] యంగ్ 2013, pp. 242–243; టక్కర్ 2014, p. 159.

[217] Rhea, Gordon (Spring 2014). "The Overland Campaign of 1864". Hallowed Ground.

[FOOTNOTEDonald1996589-218] Donald 1996, p. 589.

[FOOTNOTEషాఫర్199948-219] షాఫర్ 1999, p. 48.

[FOOTNOTEడైమంట్కార్202254–55-220] డైమంట్ & కార్ 2022, pp. 54–55.

[FOOTNOTEవీస్మాన్200227–28-221] వీస్మాన్ 2002, pp. 27–28.

[FOOTNOTEWeisman200230–35-222] Weisman 2002, pp. 30–35.

[FOOTNOTEPaludan1994111–112-223] Paludan 1994, pp. 111–112.

[FOOTNOTEPaludan1994113–114-224] Paludan 1994, pp. 113–114.

[FOOTNOTEWeisman200285-225] Weisman 2002, p. 85.

[FOOTNOTEWeisman200237–38-226] Weisman 2002, pp. 37–38.

[FOOTNOTEPaludan1994109–110Weisman200237-227] Paludan 1994, pp. 109–110; Weisman 2002, p. 37.

[228] Weisman 2002, p. 37

[FOOTNOTEPaludan1994111Weisman200241–42-230] Paludan 1994, p. 111; Weisman 2002, pp. 41–42.

[pollack1-231] 227.0 ^227.1 ^227.2 ^227.3 ^227.4 ^227.5 Pollack, Sheldon D. (2014). "The first national income tax, 1861–1872" (PDF). Tax Lawyer. 67 (2).

[FOOTNOTEWeisman200240–42-232] Weisman 2002, pp. 40–42.

[FOOTNOTEWeisman200281–82-233] Weisman 2002, pp. 81–82.

[FOOTNOTEPaludan1994109–110-234] Paludan 1994, pp. 109–110.

[FOOTNOTEWeisman200284–88-235] Weisman 2002, pp. 84–88.

[FOOTNOTEWeisman200290–91-236] Weisman 2002, pp. 90–91.

[FOOTNOTEBrownlee200434–37-237] Brownlee 2004, pp. 34–37.

[238] Hamer, Sean (1996). "Lincoln's law: తప్పుడు వాదనల చట్టం యొక్క క్వి టామ్ నిబంధనల ద్వారా ఎదురయ్యే రాజ్యాంగ మరియు విధాన సమస్యలు". Kansas Journal of Law & Public Policy. 6 (2): 89–106.

[239] /https://www.justice.gov/sites/default/files/civil/legacy/2011/04/22/C-FRAUDS_FCA_Primer.pdf

[FOOTNOTEవీస్మాన్200282-240] వీస్మాన్ 2002, p. 82.

[FOOTNOTEపలుడాన్1994112-241] పలుడాన్ 1994, p. 112.

[FOOTNOTEPaludan1994114–116రేనాల్డ్స్2020663-242] Paludan 1994, pp. 114–116; రేనాల్డ్స్ 2020, p. 663.

[FOOTNOTEహెర్రింగ్2008226–230-243] హెర్రింగ్ 2008, pp. 226–230.

[FOOTNOTEమాహిన్19992–3-244] మాహిన్ 1999, pp. 2–3.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_p._93-245] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 93.

[FOOTNOTEహెర్రింగ్2008226–230మహిన్199922-246] హెర్రింగ్ 2008, pp. 226–230; మహిన్ 1999, p. 22.

[FOOTNOTEహెర్రింగ్2008224–229డోయల్20158-247] హెర్రింగ్ 2008, pp. 224–229; డోయల్ 2015, p. 8.

[FOOTNOTEహెర్రింగ్2008230,_240–241-248] హెర్రింగ్ 2008, pp. 230, 240–241.

[FOOTNOTEDoyle20155–8,_55,_69–70Mahin199919–21-249] Doyle 2015, pp. 5–8, 55, 69–70; Mahin 1999, pp. 19–21.

[FOOTNOTEHerring2008235–236-250] Herring 2008, pp. 235–236.

[FOOTNOTEహెర్రింగ్2008242–246మహిన్199922,_209-251] హెర్రింగ్ 2008, pp. 242–246; మహిన్ 1999, pp. 22, 209.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_p._85-252] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 85.

[native-253] 249.0 ^249.1 బ్రిటన్, థామస్. "అబ్రహం లింకన్ గ్రేట్ ఫాదర్‌గా: సమాఖ్య భారతీయ విధానాన్ని పరిశీలించండి, 1861–1865". అమెరికన్ ఇండియన్ కల్చర్ అండ్ రీసెర్చ్ జర్నల్ సంవత్సరం=2016 (3): 103–122. doi:10.17953/aicrj.40.3.britten.

[254] నికోల్స్, డేవిడ్ Allen (1974). "ది ఇంకో సివిల్ వార్: లింకన్ అండ్ ది ఇండియన్స్" (PDF). మిన్నెసోటా హిస్టరీ: 3–15. Archived (PDF) from the original on October 9, 2022.

[chomsky-255] 251.0 ^251.1 ^251.2 Chomsky, Carol (1990). "ది యునైటెడ్ స్టేట్స్–డకోటా యుద్ధ విచారణలు: సైనిక అన్యాయంపై ఒక అధ్యయనం". స్టాన్‌ఫోర్డ్ లా రివ్యూ. 43 (13): 13–37. doi:10.2307/1228993. JSTOR 1228993.

[FOOTNOTEClodfelter199840–41,_61-256] Clodfelter 1998, pp. 40–41, 61.

[FOOTNOTEFinkelman2018127-257] Finkelman 2018, p. 127.

[FOOTNOTEBurlingame2008vol._2_p._481-258] Burlingame 2008, vol. 2 p. 481.

[FOOTNOTEFinkelman2018121Clodfelter199845-259] Finkelman 2018, p. 121; Clodfelter 1998, p. 45.

[FOOTNOTEClodfelter199849,_53–59-260] Clodfelter 1998, pp. 49, 53–59.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_p._481-261] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 481.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_p._483-262] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 483.

[FOOTNOTEగ్రీన్202138–39,_95–99-263] గ్రీన్ 2021, pp. 38–39, 95–99.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996494–507బర్లింగేమ్2008vol._2_p._642-264] డోనాల్డ్ 1996, pp. 494–507; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 642.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_పేజీలు_658,_667-265] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 పేజీలు 658, 667.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996529-266] డోనాల్డ్ 1996, p. 529.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996565బర్లింగేమ్2008vol._2_p._758-267] డోనాల్డ్ 1996, p. 565; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 758.

[FOOTNOTENoll2002426-268] Noll 2002, p. 426.

[269] "లింకన్ రెండవ ప్రారంభోపన్యాసం". U.S. నేషనల్ పార్క్ సర్వీస్. Retrieved April 27, 2025.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996583–589-270] డోనాల్డ్ 1996, pp. 583–589.

[FOOTNOTEవినిక్2006191-271] వినిక్ 2006, p. 191.

[272] Plante, Trevor (Spring 2015). "రక్తపాతాన్ని ముగించడం: అంతర్యుద్ధంలో చివరి లొంగుబాటులు". Prologue. Vol. 47, no. 1.

[FOOTNOTEథామస్2008509–512-273] థామస్ 2008, pp. 509–512.

[FOOTNOTEకోహ్న్2017191-274] కోహ్న్ 2017, p. 191.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996471–472-275] డోనాల్డ్ 1996, pp. 471–472.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996484-276] డోనాల్డ్ 1996, p. 484.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996509–511బర్లింగేమ్2008vol._2_పేజీలు_594-600,_659-664-277] డోనాల్డ్ 1996, pp. 509–511; బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 పేజీలు 594-600, 659-664.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996554-278] డోనాల్డ్ 1996, p. 554.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996562–563-279] డోనాల్డ్ 1996, pp. 562–563.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_p._751-280] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 751.

[FOOTNOTEకార్వార్డిన్2003238–243-281] కార్వార్డిన్ 2003, pp. 238–243.

[FOOTNOTEస్క్వార్ట్జ్200086-282] స్క్వార్ట్జ్ 2000, p. 86.

[FOOTNOTEఫోనర్2010335-283] 279.0 ^279.1 ఫోనర్ 2010, p. 335.

[FOOTNOTEPaludan1994308–309-284] Paludan 1994, pp. 308–309.

[FOOTNOTEDonald1996586–587-285] Donald 1996, pp. 586–587.

[286] "The President's last public address". The American Presidency Project. University of California, Santa Barbara. Retrieved May 3, 2025.

[FOOTNOTEHarrison20103–4-287] Harrison 2010, pp. 3–4.

[FOOTNOTEగుడ్విన్2005734–735-288] గుడ్విన్ 2005, pp. 734–735.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996594–597-289] డోనాల్డ్ 1996, pp. 594–597.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్1996597-290] డోనాల్డ్ 1996, p. 597.

[291] Martin, Paul (April 8, 2010). "లింకన్ యొక్క తప్పిపోయిన అంగరక్షకుడు". Smithsonian. Archived from the original on 2011-09-27. Retrieved 2025-07-25.

[FOOTNOTEస్టీర్స్2010153-292] స్టీర్స్ 2010, p. 153.

[FOOTNOTEక్రాఫు‌వెల్20094-293] క్రాఫు‌వెల్ 2009, p. 4.

[FOOTNOTEట్రెఫౌస్1989194-294] ట్రెఫౌస్ 1989, p. 194.

[FOOTNOTEస్టీర్స్2010153డోనాల్డ్1996599-295] స్టీర్స్ 2010, p. 153; డోనాల్డ్ 1996, p. 599.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_p._820-296] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 820.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_పేజీలు_822-825-297] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 పేజీలు 822-825.

[FOOTNOTEBurlingame2008vol._2_p._822గుడ్రిచ్2005231–238-298] Burlingame 2008, vol. 2 p. 822; గుడ్రిచ్ 2005, pp. 231–238.

[FOOTNOTEహోడ్స్201584,_86,_96–97-299] హోడ్స్ 2015, pp. 84, 86, 96–97.

[FOOTNOTEపెక్2015118–123-300] పెక్ 2015, pp. 118–123.

[301] "చారిత్రక ప్రదేశాలు మరియు భవనాల సర్వే – లింకన్ సమాధి, ఇల్లినాయిస్". U.S. నేషనల్ పార్క్ సర్వీస్. Archived from the original on August 30, 2009. Retrieved May 4, 2025.

[FOOTNOTEJaffa2000399Jividen201112–15-302] Jaffa 2000, p. 399; Jividen 2011, pp. 12–15.

[FOOTNOTEJividen201112–15-303] Jividen 2011, pp. 12–15.

[FOOTNOTEబోరిట్పిన్స్కర్2002196–198,_229–231,_301-304] బోరిట్ & పిన్స్కర్ 2002, pp. 196–198, 229–231, 301.

[305] "Abraham Lincoln and Jacksonian Democracy | The Gilder Lehrman Institute of American History". www.gilderlehrman.org (in ఇంగ్లీష్). 2012-04-14. Retrieved 2025-11-01.

[FOOTNOTEవర్క్20248-306] వర్క్ 2024, p. 8.

[FOOTNOTEవిలెంట్జ్2012-307] విలెంట్జ్ 2012.

[FOOTNOTEహారిస్20072-308] హారిస్ 2007, p. 2.

[FOOTNOTEBelz199886లింకన్1953256–257-309] Belz 1998, p. 86; లింకన్ 1953, pp. 256–257.

[FOOTNOTEకార్వార్డిన్20034విల్సన్199984-310] కార్వార్డిన్ 2003, p. 4; విల్సన్ 1999, p. 84.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్199648–49,_514–515-311] డోనాల్డ్ 1996, pp. 48–49, 514–515.

[FOOTNOTEమైయర్స్201821-312] మైయర్స్ 2018, p. 21.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్199648–49-313] డోనాల్డ్ 1996, pp. 48–49.

[FOOTNOTEగ్యుల్జో200927–48-314] గ్యుల్జో 2009, pp. 27–48.

[315] Parrillo, Nicholas (2000). "లింకన్ యొక్క కాల్వినిస్ట్ పరివర్తన: విముక్తి మరియు యుద్ధం". సివిల్ వార్ హిస్టరీ. 46 (3): 227–253. doi:10.1353/cwh.2000.0073.

[FOOTNOTEవైట్2009180-316] వైట్ 2009, p. 180.

[FOOTNOTEమాన్స్‌ఫీల్డ్2012125–126-317] మాన్స్‌ఫీల్డ్ 2012, pp. 125–126.

[FOOTNOTEవిల్సన్1999251–254-318] విల్సన్ 1999, pp. 251–254.

[FOOTNOTEకార్వార్డిన్200327–55-319] కార్వార్డిన్ 2003, pp. 27–55.

[320] Carwardine, Richard (2014). "'సింప్లీ ఎ నాస్తికుడు': లింకన్ మతంపై హెర్ండన్". జర్నల్ ఆఫ్ ది అబ్రహం లింకన్ అసోసియేషన్. 35 (2): 18–36. doi:10.5406/19457987.35.2.04.

[321] హావ్లిక్, రాబర్ట్ (1999). "అబ్రహం లింకన్ మరియు రెవరెండ్ డాక్టర్ జేమ్స్ స్మిత్: స్ప్రింగ్‌ఫీల్డ్‌లో లింకన్ ప్రెస్బిటేరియన్ అనుభవం". జర్నల్ ఆఫ్ ది ఇల్లినాయిస్ స్టేట్ హిస్టారికల్ సొసైటీ. 92 (3): 222–237. JSTOR 40193225.

[FOOTNOTEమాన్స్‌ఫీల్డ్2012xx-322] మాన్స్‌ఫీల్డ్ 2012, p. xx.

[FOOTNOTEకార్వార్డిన్2003xvi-323] కార్వార్డిన్ 2003, p. xvi.

[FOOTNOTEMansfield2012xvii–xviii-324] Mansfield 2012, pp. xvii–xviii.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_pp._41&ndash;42-325] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 41–42.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_pp._33,_41-326] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 pp. 33, 41.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._1_p._41-327] 323.0 ^323.1 బర్లింగేమ్ 2008, vol. 1 p. 41.

[FOOTNOTEబ్రాడెన్199399-328] బ్రాడెన్ 1993, p. 99.

[FOOTNOTECollea201813–14-329] Collea 2018, pp. 13–14.

[FOOTNOTEనీలీహోల్జర్200635-330] 326.0 ^326.1 నీలీ & హోల్జర్ 2006, p. 35.

[FOOTNOTEథాంప్సన్201596-331] థాంప్సన్ 2015, p. 96.

[FOOTNOTEబర్లింగేమ్2008vol._2_p._578-332] బర్లింగేమ్ 2008, vol. 2 p. 578.

[FOOTNOTEబోలెట్200436-333] బోలెట్ 2004, p. 36.

[mercury-334] Hirschhorn, Norbert; Feldman, Robert G.; Greaves, Ian (Summer 2001). "Abraham Lincoln's blue pills: did our 16th president suffered from mercury poisoning?". జీవశాస్త్రం మరియు వైద్యంలో దృక్పథాలు. 44 (3): 315–322. doi:10.1353/pbm.2001.0048. PMID 11482002.

[theatlantic.com-335] 331.0 ^331.1 Verghese, Abraham (May 20, 2009). "లింకన్ కాల్చబడటానికి ముందే చనిపోయాడా?". ది అట్లాంటిక్. Archived from the original on April 13, 2014.

[FOOTNOTEకెంట్2022240-336] కెంట్ 2022, p. 240.

[FOOTNOTEకెంట్2022240ష్రోడర్-లీన్201239–40-337] కెంట్ 2022, p. 240; ష్రోడర్-లీన్ 2012, pp. 39–40.

[338] Lindgren, James (November 16, 2000). "యునైటెడ్ స్టేట్స్ అధ్యక్షులను రేటింగ్ చేయడం, 1789–2000". Federalist Society.

[339] Newport, Frank (February 28, 2011). "అమెరికన్లు రీగన్ గొప్ప అమెరికా అధ్యక్షుడు అని అంటున్నారు". Gallup.com. Archived from the original on March 14, 2012.

[FOOTNOTETarantoLeo2004264-340] Taranto & Leo 2004, p. 264.

[FOOTNOTEచెస్‌బ్రో199476,_79,_106,_110-341] చెస్‌బ్రో 1994, pp. 76, 79, 106, 110.

[FOOTNOTEస్క్వార్ట్జ్200823,_91–98-342] స్క్వార్ట్జ్ 2008, pp. 23, 91–98.

[FOOTNOTEకార్వార్డిన్సెక్స్టన్20117,_9–10,_54-343] కార్వార్డిన్ & సెక్స్టన్ 2011, pp. 7, 9–10, 54.

[FOOTNOTEస్క్వార్ట్జ్2008xi,_9,_24-344] స్క్వార్ట్జ్ 2008, pp. xi, 9, 24.

[FOOTNOTEస్క్వార్ట్జ్2000109-345] స్క్వార్ట్జ్ 2000, p. 109.

[FOOTNOTEస్క్వార్ట్జ్2008xi,_9-346] స్క్వార్ట్జ్ 2008, pp. xi, 9.

[FOOTNOTEహేవర్స్200996-347] హేవర్స్ 2009, p. 96.

[FOOTNOTEబెల్జ్2014514–518గ్రేబ్నర్195967–94స్మిత్201043–45-348] బెల్జ్ 2014, pp. 514–518; గ్రేబ్నర్ 1959, pp. 67–94; స్మిత్ 2010, pp. 43–45.

[FOOTNOTETrefousse199997-349] Trefousse 1999, p. 97.

[350] వీలర్, లిండా (May 17, 2001). "ఒక అంతర్యుద్ధ రహస్యం: లింకన్‌ను 'గ్రేట్ విమోచకుడు' అని ఎవరు పేరు పెట్టారు?". ది వాషింగ్టన్ పోస్ట్.

[352] Zilversmit, Arthur (1980). "Lincoln and the problem of race: a decade of interpretations". Journal of the Abraham Lincoln Association. 2 (1): 22–24. doi:10.5406/19457987.2.1.04.

[353] Barr, John M. (Winter 2014). "అమెరికన్ ఆత్మకు లోపభూయిష్ట దర్పణం పట్టుకోవడం: లెరోన్ బెన్నెట్ జూనియర్ రచనలలో అబ్రహం లింకన్". జర్నల్ ఆఫ్ ది అబ్రహం లింకన్ అసోసియేషన్. 35 (1): 43–65. doi:10.5406/19457987.35.1.05.

[354] Bennett, Lerone Jr. (1968). "Abe Lincoln ఒక తెల్లజాతి ఆధిపత్యవాదినా?". Ebony. Vol. 23, no. 4. pp. 35–42.

[FOOTNOTECashin200261KelleyLewis2005228-355] Cashin 2002, p. 61; Kelley & Lewis 2005, p. 228.

[FOOTNOTEStriner20061-356] Striner 2006, p. 1.

[357] విల్సన్, కిర్ట్ (2010). "డిబేటింగ్ ది గ్రేట్ ఎమాన్సిపేటర్: అబ్రహం లింకన్ అండ్ అవర్ పబ్లిక్ మెమరీ". రెటోరిక్ అండ్ పబ్లిక్ అఫైర్స్. 13 (3): 455–479. JSTOR 41936461.

[358] Ross, Dorothy (September 2009). "లింకన్ అండ్ ది ఎథిక్స్ ఆఫ్ ఎమినేషన్: యూనివర్సలిజం, నేషనలిజం, ఎక్స్‌పెక్షనల్‌లిజం". జర్నల్ ఆఫ్ అమెరికన్ హిస్టరీ. 96 (2): 379–399. doi:10.1093/jahist/96.2.379.

[FOOTNOTEకార్నింగ్షుమాన్201566–72-359] కార్నింగ్ & షుమాన్ 2015, pp. 66–72.

[FOOTNOTEడోనాల్డ్199615-360] డోనాల్డ్ 1996, p. 15.

[361] Spielberg, Steven; Kushner, Tony; Kearns Goodwin, Doris (2012). "Mr. లింకన్ హాలీవుడ్‌కు వెళ్తాడు". Smithsonian. Vol. 43, no. 7. pp. 46–53.

[362] Stokes, Melvyn (2011). "Abraham Lincoln and the movies". American Nineteenth Century History. 12 (2): 203–231. doi:10.1080/14664658.2011.594651.

[FOOTNOTESamuels2012156-363] Samuels 2012, p. 156.

[FOOTNOTEఫీల్డ్201151-364] ఫీల్డ్ 2011, p. 51.

[FOOTNOTEఅవ్లాన్2023270–271-365] అవ్లాన్ 2023, pp. 270–271.

[FOOTNOTEపీటర్సన్1995368-366] పీటర్సన్ 1995, p. 368.

[FOOTNOTEడెన్నిస్2018194,_197-367] డెన్నిస్ 2018, pp. 194, 197.

[368] "USS అబ్రహం లింకన్ చరిత్ర (CVN 72)". యునైటెడ్ స్టేట్స్ డిపార్ట్‌మెంట్ ఆఫ్ ది నేవీ. Archived from the original on 2019-06-27. Retrieved February 13, 2020.

[369] "ప్రెసిడెంట్ లింకన్, 1917–1918". యునైటెడ్ స్టేట్స్ డిపార్ట్‌మెంట్ ఆఫ్ ది నేవీ. Retrieved July 20, 2025.

[370] "USS అబ్రహం లింకన్ I (SSBN-602), 1961–1982". యునైటెడ్ స్టేట్స్ డిపార్ట్‌మెంట్ ఆఫ్ ది నేవీ. Retrieved July 20, 2025.

[371] Archie, Ayana (March 6, 2023). "ఇవి అత్యధికంగా సందర్శించబడే జాతీయ ఉద్యానవనాలు, స్మారక చిహ్నాలు 2022". NPR.

[372] "చేయవలసినవి: లింకన్ హోమ్". U.S. నేషనల్ పార్క్ సర్వీస్. Retrieved May 3, 2025.

[373] "మౌంట్ రష్మోర్ నేషనల్ మెమోరియల్". U.S. నేషనల్ పార్క్ సర్వీస్. Archived from the original on October 1, 2011. Retrieved November 13, 2010.

[374] టోల్స్, థాయర్ (2013). "అబ్రహం లింకన్: ది మ్యాన్ (స్టాండింగ్ లింకన్): అగస్టస్ సెయింట్-గౌడెన్స్ రాసిన కాంస్య విగ్రహం". మెట్రోపాలిటన్ మ్యూజియం జర్నల్. 48: 223–237. doi:10.1086/675325.

[375] "ది స్టాండింగ్ లింకన్". U.S. నేషనల్ పార్క్ సర్వీస్. Retrieved May 3, 2025.

[376] కాట్జ్, జామీ (February 23, 2017). "అబ్రహం లింకన్‌ను మెక్సికోలో ఎందుకు గౌరవించారు". Smithsonian.

[377] "కొలరాడో సవరించిన శాసనాల శీర్షిక 24. ప్రభుత్వ రాష్ట్రం § 24-11-101. చట్టపరమైన సెలవులు – ప్రభావం". FindLaw. February 16, 2017. Archived from the original on February 21, 2017. Retrieved February 20, 2017.

[378] "1.14 మొదటి రోజు మినహాయించి చివరి రోజుతో సహా – చట్టపరమైన సెలవులు". Ohio Laws and Rules. April 10, 2001. Archived from the original on February 19, 2017.

[stokes-379] 374.0 ^374.1 Stokes, Melvyn (2011). "అబ్రహం లింకన్ మరియు సినిమాలు". American Nineteenth Century History. 12 (2): 203–231. doi:10.1080/14664658.2011.594651.

[380] Whipp, Glenn (February 24, 2013). "ఆస్కార్‌లు 2013: 'లింకన్' చిత్రానికి డేనియల్ డే-లూయిస్ ఉత్తమ నటుడిగా గెలుపొందారు". Los Angeles Times.

[4] లింకన్ అమ్మమ్మ అని ఖచ్చితంగా చెప్పనప్పటికీ, అలెగ్జాండర్ మరియు అబిగైల్ హెర్రింగ్ (మూస:నీ హారిసన్) ల కుమార్తె బత్షెబా హెర్రింగ్ అని నమ్ముతారు.^[3]

[102] ఎరిక్ ఫోనర్ బానిసత్వాన్ని పాపంగా భావించిన ఈశాన్య ప్రాంతానికి చెందిన నిర్మూలనవాదులు, బానిసత్వ వ్యతిరేక రాడికల్ రిపబ్లికన్లను, అది శ్వేతజాతీయులను బాధపెడుతుంది మరియు పురోగతిని అడ్డుకుంటుంది కాబట్టి అది చెడ్డదని భావించిన సంప్రదాయవాద రిపబ్లికన్లతో విభేదిస్తాడు. వ్యవస్థాపక పితామహులు యొక్క రిపబ్లికనిజం సూత్రాలు, ముఖ్యంగా స్వాతంత్ర్య ప్రకటనలో వ్యక్తీకరించబడిన అన్ని పురుషుల సమానత్వం మరియు ప్రజాస్వామ్య స్వపరిపాలనను ఉల్లంఘించినందున లింకన్ బానిసత్వాన్ని వ్యతిరేకించాడని ఫోనర్ వాదించాడు.^[100]

[167] మేజర్ నార్తర్న్ వార్తాపత్రికలు 90 సంవత్సరాలలోపు విజయాన్ని అంచనా వేసింది. రోజులు.^[164]

[229] 1866 నాటికి ప్రభుత్వ రుణం $2.8 బిలియన్లకు చేరుకుంది.^[225]

[351] మారుపేరు యొక్క మూలం తెలియదు.^[346]

[1]

[2]

[a]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]

[16]

[17]

[18]

[19]

[20]

[21]

[22]

[23]

[24]

[25]

[26]

[27]

[28]

[29]

[30]

[31]

[32]

[33]

[34]

[35]

[36]

[37]

[38]

[39]

[40]

[41]

[42]

[43]

[44]

[45]

[46]

[47]

[48]

[49]

[50]

[51]

[52]

[53]

[54]

[55]

[56]

[57]

[58]

[59]

[60]

[61]

[62]

[63]

[64]

[65]

[66]

[67]

[68]

[69]

[70]

[71]

[72]

[73]

[74]

[75]

[76]

[77]

[78]

[79]

[80]

[81]

[82]

[83]

[84]

[85]

[86]

[87]

[88]

[89]

[90]

[91]

[92]

[93]

[94]

[95]

[96]

[97]

[98]

[99]

[b]