బ్రెజిల్

వికీపీడియా నుండి
ఇక్కడికి గెంతు: మార్గసూచీ, వెతుకు
República Federativa do Brasil  (Portuguese)
ఫెడరేటివ్ రిపబ్లిక్ ఆఫ్ బ్రెజిల్
Flag of బ్రిజిల్R బ్రిజిల్R యొక్క Coat of arms
నినాదం
  • "Ordem e Progresso" (Portuguese)
  • "Order and Progress"
జాతీయగీతం

జాతీయ చిహ్నము
బ్రిజిల్R యొక్క స్థానం
రాజధాని బ్రెజిలియా
15°47′S, 47°52′W
Largest city సావోపాలో
అధికార భాషలు పోర్చుగీసు[1]
జాతులు (2010[2])
ప్రజానామము బ్రెజిలియన్
ప్రభుత్వం Federal presidential constitutional republic
 -  అధ్యక్షుడు constitutional republic (PT)
 -  ఉపాధ్యక్షుడు మిచెల్ టెమెర్ (PMDB)
 -  డిప్యూటీస్ చాంబర్ అధ్యక్షుడు Henrique Eduardo Alves (PMDB)
 -  సెనేట్ అధ్యక్షుడు Renan Calheiros (PMDB)
 -  సుప్రీం ఫెడరల్ కోర్ట్ యొక్క అధ్యక్షుడు Joaquim Barbosa
స్వాతంత్ర్యం యునైటెడ్ కింగ్డం ఆఫ్ పోర్చుగల్, బ్రెజిల్ మరియు అల్గ్రేవ్స్ నుండి 
 -  డిక్లేర్డ్ 7 సెప్టెంబరు 1822 
 -  గుర్తింపు 29 ఆగస్టు1825 
 -  Republic 15 నవంబరు1889 
 -  Current constitution 5 అక్టోబరు1988 
 -  జలాలు (%) 0.65
జనాభా
 -  2012[4] అంచనా 193,946,886 
 -  2010 జన గణన 190,732,694[3] <--then:-->(5th)
జీడీపీ (PPP) 2012 అంచనా
 -  మొత్తం $2.356 trillion[5] (7th)
 -  తలసరి $11,875[5] (77th)
జీడీపీ (nominal) 2012 అంచనా
 -  మొత్తం $2.396 trillion[5] (7th)
 -  తలసరి $12,079[5] (58th)
Gini? (2012) 51.9 
మా.సూ (హెచ్.డి.ఐ) (2012) 0.730 (85th)
కరెన్సీ Real (R$) (BRL)
కాలాంశం BRT (UTC−2 to −4)
 -  వేసవి (DST) BRST (UTC−2 to −4)
ఇంటర్నెట్ డొమైన్ కోడ్ .br
కాలింగ్ కోడ్ ++55

బ్రెజిల్ [6]అధికార నామం " ఫెడరేటివ్ రిపబ్లిక్ ఆఫ్ బ్రెజిల్ ". [7] దక్షిణ అమెరికా దేశాలలో అతి పెద్ద దేశం. వైశాల్యం రీత్యా ప్రపంచములోనే ఐదవ అతిపెద్ద దేశమైన బ్రెజిల దక్షిణ అమెరికా భూభాగంలో దాదాపు సగం విస్తీర్ణాన్ని కైలిగి ఉంటుంది. జనాభా లెక్కల రీత్యా కూడా ప్రపంచములోనే ఆరవ అతిపెద్ద దేశమైన బ్రెజిల్ నాల్గవ అతిపెద్ద ప్రజాస్వామ్య దేశంగా ఉంది. పూర్చిగీసు భాషను అధికార భాషగా కలిగిన అతిపెద్ద దేశంగా ప్రత్యేకత కలిగి ఉంది.[8][9] తూర్పు సరిహద్దులో అట్లాంటిక్ మహాసముద్రం ఉన్న బ్రెజిల్ సముద్ర తీరం పొడవు 7,491 కిలోమీటర్ల కంటే అధికంగా ఉంది.[10]దేశసరిహద్దులో ఈక్వడార్ మరియు చిలీ మినహా మిగిలిన అన్ని దేశాలు ఉన్నాయి.దక్షిణ అమెరికా ఖండంలో 45.3% భూభాగం ఆక్రమించుకుని ఉంది.[11] బ్రెజిల్ లోని అమెజాన్ నదీముఖద్వారంలో విస్తారమైన ఉష్ణమండల అరణ్యాలు విస్తరించి ఉన్నాయి.వైవిధ్యమైన పర్యావరణం, విస్తారమైన జంతుజాలం, విస్తారమైన సహజ వనరులకు మరియు అభయారణ్యాలకు ఇది నిలయంగా ఉంది.[10] అసమానమైన పర్యావరణం బ్రెజిల్‌ను 17 మహావైవిధ్యభరితమైన దేశాలలో ఒకటిగా చేసింది. పర్యావరణ పరిరక్షణ మరియు అరణ్యాల నిర్మూలన వంటి చర్చలకు బ్రెజిల్ కేంద్రంగా ఉంది.

పోర్చుగీస్ సామ్రాజ్యం ప్రాంతానికి చెందిన ప్రాంతం అయిన 1500లో అన్వేషకుడు " పెడోరో అల్వరేస్ కాబ్రాల్ " ఈప్రాంతానికి చేరడానికి ముందు ల్యాండింగ్ చేరి ఈప్రాంతాన్ని స్వాధీనం చేసుకుని పోర్చుగీస్ సాంరాజ్యంలో విలీనం చేయడానికి ముందు ఈ ప్రమ్ంతంలో పలు గిరిజన ప్రజలు దేశాలు స్థాపించుకుని నివసించారు. 1808 వరకు బ్రెజిల్ పోర్చుగీస్ కాలనీగా మిగిలిపోయింది. సామ్రాజ్యం యొక్క రాజధాని లిస్బన్ నుండి రియో ​​డి జనీరోకు బదిలీ చేయబడిన సమయంలో పోర్చుగీసు న్యాయస్థానం బ్రెజిల్‌కు బదిలీ చేయబడింది. 1815 లో పోర్చుగల్ బ్రెజిల్ మరియు అల్గార్వ్స్ యునైటెడ్ కింగ్డమ్ ఏర్పడినప్పుడు ఈ కాలనీ రాజ్యం స్థాయికి అభివృద్ధి చెందింది. 1822 లో బ్రెజిలియన్ స్వాతంత్ర్యంగా బ్రెజిల్ సామ్రాజ్యం సృష్టించడి రాజ్యాంగ రాచరికం మరియు ఒక పార్లమెంటరీ వ్యవస్థలో పాలించబడే ఒక ఏకీకృత దేశం అయింది. 1824 లో మొట్టమొదటి రాజ్యాంగం ఆమోదం పొందిన ద్విసభ శాసనసభ ఏర్పాటు చేయబడింది. ప్రస్తుతం బ్రెజిల్ " నేషనల్ కాంగ్రెస్ అఫ్ బ్రెజిల్ " అని పిలవబడుతుంది. 1889 లో సైనిక తిరుగుబాటు తరువాత బ్రెజిల్ దేశము ప్రెసిడెంషియల్ రిపబ్లిక్‌గా మారింది. 1964 లో సైనిక తిరుగుబాటు తరువాత అధికారిక " బ్రెజిలియన్ సైనిక నియంతృత్వం " ప్రభుత్వం అధికారంలోకి వచ్చి 1985 వరకు పాలించారు. తరువాత ప్రజాపాలన తిరిగి ప్రారంభమైంది. 1988 లో రూపొందించిన బ్రెజిల్ ప్రస్తుత రాజ్యాంగం " ఫెడరల్ రిపబ్లిక్ " గా గుర్తించబడుతుంది.1500 సంవత్సరము నుండి 1822లో స్వాతంత్ర్యము పొందేవరకు బ్రెజిల్ పోర్చుగల్ పరిపాలనలో ఉంది. బ్రెజిల్ ఐక్య రాజ్య సమితి స్థాపక దేశాలలో ఒకటి.[12] " ఫెడరేషన్ డిస్ట్రిక్ " లో 26 రాష్ట్రాలు మరియు 5,570 పురపాలకాలు భాగంగా ఉన్నాయి.ప్రపంచ అత్యున్నత 8 ఆర్ధిక వ్యవస్థలలో బ్రెజిల్ ఆర్ధికవ్యవస్థగా ఉంది. [13][14] బ్రెజిల్ " బి.ఆర్.ఐ.సి.ఎస్ " సభ్యదేశాలలో ఒకటిగా ఉంది. 2010 వరకు బ్రెజిల్ చేపట్టిన ఆర్ధిక సంస్కరణల కారణంగా అంతర్జాతీయ గుర్తింపు పొందది అతివేగా అభివృద్ధి చెందుతున్న దేశాలలో ఒకటిగా ప్రత్యేకత సంతరించుకుంది.[15] దేశాభివృద్ధిలో " బ్రెజిలియన్ డెవెలెప్మెంట్ బ్యాంక్ " ప్రధానపాత్ర వహించింది.[16] బ్రెజిల్ యునైటెడ్ నేషన్స్, జి -20 ప్రధాన ఆర్థిక వ్యవస్థ (జి 20), బ్రిక్స్, దక్షిణ అమెరికా నేషన్స్ యూనియన్, మెర్కోసర్, ఆర్గనైజేషన్ ఆఫ్ అమెరికన్ స్టేట్స్, ఆర్గనైజేషన్ ఆఫ్ ఐబెరో-అమెరికన్ స్టేట్స్ మరియు కమ్యూనిటీ ఆఫ్ పోర్చుగీస్ భాషా దేశాలు సంస్థలకు ఫండింగ్ సభ్యత్వదేశాలలో ఒకటిగా ఉంది. బ్రెజిల్ లాటిన్ అమెరికాలో ప్రాంతీయ శక్తి మరియు అంతర్జాతీయ వ్యవహారాలలో " మిడిల్ పవర్ "గా గుర్తించబడుతుంది. [17] కొంతమంది విశ్లేషకులు బ్రెజిల్‌ను " ఎదుగుతున్న అంతర్జాతీయశక్తిగా " గుర్తిస్తున్నారు.[18] బ్రెజిల్ 150 సంవత్సరాలుగా కాఫీ ఉత్పత్తి చేస్తుంది.కఫీ బ్రెజిల్ ఆర్ధికవ్యవస్థలో ప్రధానపాత్రవహిస్తుంది.[19]

పేరువెనుక చరిత్ర[మార్చు]

బ్రెజిల్ పదానికి పోర్చుగీష్ భాష మూలపదంగా ఉంది. బ్రెజిల్‌ సముద్రతీరంలో ఒకప్పుడు విస్తారంగా లభించిన " సీసల్పినియా ఎచినటా (బ్రెజిల్ వుడ్) ఈపదానికి కారణమని భావిస్తున్నారు.[20] పోర్చుగీసులో బ్రెజిల్ వుడ్‌ను " పౌ-బ్రాసిల్ "అని సాధారణంగా బ్రాసిల్ అని అంటారు. బ్రాసిల్ అంటే ఎంబర్ వంటి ఎరుపు అని అర్ధం. లాటిన్ భాషా బ్రాసా (ఎంబర్)నుండి ఈపదం రూపొందింది. [21] బ్రెజిల్ వుడ్ నుండి ముదురు ఎర్రని రంగు తయారు చేయబడుతుంది.ఇది యురేపియన్ వస్త్రపరిశ్రమలో ఉపయోగించబడింది.బ్రెజిల్ వాణిజ్యపరంగా తయారుచేసిన ఉత్పత్తులలో ఇది మొదటిది.[22] 16వ శతాబ్ధంలో బ్రెజిల్‌లో సముద్రతీరం వెంట టుపి అనే స్థానికప్రజలచేత బ్రెజిల్ వుడ్ పెద్ద ఎత్తున పండించబడింది. వారు దీనిని యురేపియన్ వ్యాపారులకు ప్రధానంగా (పోర్చుగీసు మరియు ఫ్రెంచి) విక్రయించి బదులుగా అత్యావసర వస్తువులను కొనుగోలు చేసారు.[23]పోర్చుగీసు అధికారికంగా ఈప్రాంతానికి " ది లాండ్ ఆఫ్ హోలీ క్రాస్ (టెర్రా డా శాంటాక్రజ్) " అని నామకరణం చేసి నమోదుచేసింది.[24]అయినప్పటికీ యురేపియన్ నావికులు మరియు వ్యాపారులు ఈప్రాంతాన్ని " లాండ్ ఆఫ్ బ్రెజిల్ " అని పిలిచేవారు. [25] ఆరంభకాల నావికులు ఈప్రాంతాన్ని " లాండ్ ఆఫ్ పెరాట్స్ " (రామచిలకల దేశం) అని పిలిచారు.[26]పరాగ్వే అధికార భాష అయిన గురాని భాషలో బ్రెజిల్‌ను " పిండోరమా " అంటారు.స్థానిక ప్రజల చేత ఇవ్వబడిన ఈపేరుకు " లాండ్ ఆఫ్ పాల్మ్‌ ట్రీస్ " (తాటి చెట్ల భూమి) అని అర్ధం.[27]

చరిత్ర[మార్చు]

బ్రెజిల్... దక్షిణ అమెరికా ఖండంలోని ఈ దేశం విస్తీర్ణపరంగా ప్రపంచంలో ఐదో అతి పెద్ద దేశం. భారతదేశం కన్నా దాదాపు మూడు రెట్లు పెద్దది. అయినా జనాభా 20 కోట్ల పై చిలుకు మాత్రమే. దేశంలో అధికార భాష పోర్చుగీసు. జనాభాలో 99 శాతం మంది ఆ భాష మాట్లాడతారు. పదిహేనో శతాబ్దంలో ఐరోపా వలసలు మొదలవటానికి ముందు.. ఇప్పటి బ్రెజిల్‌లో దాదాపు 2,000 వరకూ స్థానిక ఆదివాసీ జాతులు నివసించేవి. వారంతా పాక్షిక సంచార జాతులుగా ఉంటూ వేట, చేపలు పట్టడం, ఆహార సేకరణ, సంచార వ్యవసాయం ఆధారంగా జీవించేవారు.

ఐరోపా నుంచి.. ప్రత్యేకించి పోర్చుగీస్ నుంచి వలసల వెల్లువ రాకముందు ఈ ఆదివాసీ జనాభా సుమారు 24 లక్షల మందిగా ఉన్నట్లు అంచనా. కానీ ఇప్పుడా సంఖ్య కేవలం ఎనిమిది లక్షల చిల్లరకు కుదించుకుపోయింది. జాతుల సంఖ్య కూడా సుమారు 200కు తగ్గిపోయింది. ఐరోపా నుంచి వచ్చిన వ్యాధులు బారిన పడి లక్షలాది మంది చనిపోగా.. చాలా మంది ‘బ్రెజిల్ జనాభా’లో కలిసిపోయారు.

తొలుత పోర్చుగీస్ వలసదారులు, ఆఫ్రికా నుంచి బానిసలుగా తెచ్చిన నల్లవారు అధికంగా ఉండగా.. అనంతర కాలంలో ఐరోపా, అరబ్, జపాన్ దేశాల నుంచీ వలసలు వచ్చి స్థిరపడ్డారు. వీరందరి సమ్మేళనంతో బ్రెజిల్ విలక్షణ సాంస్కృతికతను, జాతీయతను సంతరించుకుంది. 1533 నుంచి పోర్చుగీసు సామ్రాజ్య వలస పాలనలో ఉన్న బ్రెజిల్ అనేక రాజకీయాల పరిణామాల అనంతరం 1889లో గణతంత్ర దేశంగా ఆవిర్భవించింది. అనేక పరిణామాల అనంతరం గణతంత్రం నిలదొక్కుకుంది.[28]

చరిత్ర[మార్చు]

కాబ్రావంశం పాలనకు పూర్వం[మార్చు]

Megaliths in the Solstice Archaeological Park, in Amapá, erected between 500 and 2000 years ago, probably to carry out astronomical observations.

Some of the earliest human remains found in the Americas, Luzia Woman, were found in the area of Pedro Leopoldo, Minas Gerais and provide evidence of human habitation going back at least 11,000 years.

[29][30]

The earliest pottery ever found in the Western Hemisphere was excavated in the Amazon basin of Brazil and radiocarbon dated to 8,000 years ago (6000 BC). The pottery was found near Santarém and provides evidence that the tropical forest region supported a complex prehistoric culture.


[31]


Around the time of the Portuguese arrival, the territory of current day Brazil had an estimated indigenous population of 7 million people,


[32]

mostly semi-nomadic who subsisted on hunting, fishing, gathering, and migrant agriculture. The indigenous population of Brazil comprised several large indigenous ethnic groups (e.g. the Tupis, Guaranis, Gês and Arawaks). The Tupí people were subdivided into the Tupiniquins and Tupinambás, and there were also many subdivisions of the other groups.

[33]

Before the arrival of the Europeans, the boundaries between these groups and their subgroups were marked by wars that arose from differences in culture, language and moral beliefs.


[34]


These wars also involved large-scale military actions on land and water, with cannibalistic rituals on prisoners of war.


[35][36]


While heredity had some weight, leadership status was more subdued over time, than allocated in succession ceremonies and conventions.


[34]


Slavery among the Indians had a different meaning than it had for Europeans, since it originated from a diverse socio-economic organization, in which asymmetries were translated into kinship relations.


[37]

పోర్చుగీసు కాలనైజేషన్[మార్చు]

Representation of the landing of Pedro Álvares Cabral in Porto Seguro, 1500.

The land now called Brazil was claimed for the Portuguese Empire on 22 April 1500, with the arrival of the Portuguese fleet commanded by Pedro Álvares Cabral.


[38]


The Portuguese encountered indigenous peoples divided into several tribes, most of whom spoke languages of the Tupi–Guarani family, and fought among themselves.


[39]


Though the first settlement was founded in 1532, colonization effectively began in 1534, when King Dom João III of Portugal divided the territory into the fifteen private and autonomous Captaincy Colonies of Brazil.


[40][41]


However, the decentralized and unorganized tendencies of the captaincy colonies proved problematic, and in 1549 the Portuguese king restructured them into the Governorate General of Brazil, a single and centralized Portuguese colony in South America.


[41][42]


In the first two centuries of colonization, Indigenous and European groups lived in constant war, establishing opportunistic alliances in order to gain advantages against each other.


[43][44][45][46]


By the mid-16th century, cane sugar had become Brazil's most important exportation product,


[39][47]


and slaves purchased in Sub-Saharan Africa, in the slave market of Western Africa


[48]


(not only those from Portuguese allies of their colonies in Angola and Mozambique), had become its largest import,


[49][50]


to cope with plantations of sugarcane, due to increasing international demand for Brazilian sugar.


[51][52]

Painting showing the arrest of Tiradentes; he was sentenced to death for his involvement in the best known movement for independence in Colonial Brazil.

By the end of the 17th century, sugarcane exports began to decline,[53] and the discovery of gold by bandeirantes in the 1690s would become the new backbone of the colony's economy, fostering a Brazilian Gold Rush


[54]


which attracted thousands of new settlers to Brazil from Portugal and all Portuguese colonies around the world.


[55]


This increased level of immigration in turn caused some conflicts between newcomers and old settlers.


[56]

Portuguese expeditions known as Bandeiras gradually advanced the Portugal colonial original frontiers in South America to approximately the current Brazilian borders.


[57][58]


In this era other European powers tried to colonize parts of Brazil, in incursions that the Portuguese had to fight, notably the French in Rio during the 1560s, in Maranhão during the 1610s, and the Dutch in Bahia and Pernambuco, during the Dutch–Portuguese War, after the end of Iberian Union.


[59]

The Portuguese colonial administration in Brazil had two objectives that would ensure colonial order and the monopoly of Portugal's wealthiest and largest colony: to keep under control and eradicate all forms of slave rebellion and resistance, such as the Quilombo of Palmares,


[60]


and to repress all movements for autonomy or independence, such as the Minas Conspiracy.


[61]

పోర్చుగీసుతో యునైటెడ్ కింగ్డం[మార్చు]


In late 1807, Spanish and Napoleonic forces threatened the security of continental Portugal, causing Prince Regent João, in the name of Queen Maria I, to move the royal court from Lisbon to Brazil.


[62]


There they established some of Brazil's first financial institutions, such as its local stock exchanges,


[63]


and its National Bank, additionally ending the Portuguese monopoly on Brazilian trade and opening Brazil to other nations. In 1809, in retaliation for being forced into exile, the Prince Regent ordered the Portuguese conquest of French Guiana.


[64]

With the end of the Peninsular War in 1814, the courts of Europe demanded that Queen Maria I and Prince Regent João return to Portugal, deeming it unfit for the head of an ancient European monarchy to reside in a colony. In 1815, in order to justify continuing to live in Brazil, where the royal court had thrived for the past six years, the Crown established the United Kingdom of Portugal, Brazil, and the Algarves, thus creating a pluricontinental transatlantic monarchic state.


[65]


However, such a ploy didn't last long, since the leadership in Portugal, resentful of the new status of its larger colony, continued to require the return of court to Lisbon (as postulated by the Liberal Revolution of 1820), and also groups of Brazilians, impatient for practical and real changes, still demanded independence and a republic, as demonstrated by the 1817 Pernambucan Revolt.


[65]


In 1821, as a demand of revolutionaries who had taken the city of Porto,


[66]


D. João VI was unable to hold out any longer, and departed for Lisbon. There he swore oath to the new constitution, leaving his son, Prince Pedro de Alcântara, as Regent of the Kingdom of Brazil.

[67]

స్వతంత్ర సాంరాజ్యం[మార్చు]

Declaration of the Brazilian independence by Prince Pedro (later Emperor Pedro I) on 7 September 1822.


Tensions between Portuguese and Brazilians increased, and the Portuguese Cortes, guided by the new political regime imposed by the 1820 Liberal Revolution, tried to re-establish Brazil as a colony.


[68]


The Brazilians refused to yield, and Prince Pedro decided to stand with them, declaring the country's independence from Portugal on 7 September 1822.


[69]


A month later, Prince Pedro was declared the first Emperor of Brazil, with the royal title of Dom Pedro I, resulting in the foundation of the Empire of Brazil.


[70]

The Brazilian War of Independence, which had already begun along this process, spread through northern, northeastern regions and in Cisplatina province.


[71]


With the last Portuguese soldiers surrendering on 8 March 1824,[72] Portugal officially recognized Brazil on 29 August 1825.


[73]


On 7 April 1831, worn down by years of administrative turmoil and political dissensions with both liberal and conservative sides of politics, including an attempt of republican secession,[74] as well as unreconciled with the way that absolutists in Portugal had given to the succession of King John VI, Pedro I went to Portugal to reclaim his daughter's crown, abdicating the Brazilian throne in favor of his five-year-old son and heir (who thus became the Empire's second monarch, with the royal title of Dom Pedro II).


[75]

Pedro II, Emperor of Brazil between 1831 and 1889.

As the new Emperor could not exert his constitutional powers until he became of age, a regency was set up by the National Assembly.


[76]


In the absence of a charismatic figure who could represent a moderate face of power, during this period a series of localized rebellions took place, as the Cabanagem in Grão-Pará, the Malê Revolt in Salvador da Bahia, the Balaiada (Maranhão), the Sabinada (Bahia), and the Ragamuffin War beginning in Rio Grande do Sul and supported by Giuseppe Garibaldi. These emerged from the dissatisfaction of the provinces with the central power, coupled with old and latent social tensions peculiar of a vast, slaveholding and newly independent nation state.


[77]


This period of internal political and social upheaval, which included the Praieira revolt in Pernambuco, was overcome only at the end of the 1840s, years after the end of the regency, which occurred with the premature coronation of Pedro II in 1841.


[78]


During the last phase of the monarchy, internal political debate was centered on the issue of slavery. The Atlantic slave trade was abandoned in 1850,


[79]


as a result of the British Aberdeen Act, but only in May 1888 after a long process of internal mobilization and debate for an ethical and legal dismantling of slavery in the country, was the institution formally abolished.


[80]

The foreign affairs in the monarchy were basically related issues with the countries of the Southern Cone with which Brazil has borders. Long after the Cisplatine War that resulted in independence for Uruguay,


[81]


Brazil won three international wars during the 58-year reign of Pedro II. These were the Platine War, the Uruguayan War and the devastating Paraguayan War, the largest war effort in Brazilian history.


[82][83]

On 15 November 1889, worn out by years of economic stagnation, in attrition with the majority of Army officers, as well as with rural and financial elites (for different reasons), the monarchy was overthrown by a military coup.


[84]

రిపబ్లిక్ ప్రారంభం[మార్చు]

Proclamation of the Republic, 1893, oil on canvas by Benedito Calixto (1853–1927).

The "early republican government was little more than a military dictatorship, with army dominating affairs both at Rio de Janeiro and in the states. Freedom of the press disappeared and elections were controlled by those in power".


[85]


In 1894, following the unfoldings of two severe crises, an economic along with a military one, the republican civilians rose to power.


[86][87][88]

If in relation to its foreign policy, the country in this first republican period maintained a relative balance characterized by a success in resolving border disputes with neighboring countries,


[89]


only broken by the Acre War (1899–1902) and its involvement in World War I (1914–1918),


[90][91][92] followed by a failed attempt to exert a prominent role in the League of Nations;[93]


Internally, from the crisis of Encilhamento


[94][95][96]

and the Armada Revolts,


[97]


a prolonged cycle of financial, political and social instability began Until the 1920s, keeping the country besieged by various rebellions, both civilian


[98][99][100]


and military.


[101][102][103]

Little by little, a cycle of general instability sparked by these crises undermined the regime to such an extent, that in the wake of the murder of his running mate, the defeated opposition presidential candidate Getúlio Vargas supported by most of the military, successfully led the October 1930's Coup.


[104][105]


Vargas and the military were supposed to assume power temporarily, but instead closed the Congress, extinguished the Constitution, ruled with emergency powers and replaced the states' governors with their own supporters.


[106][107]

In half of the first 100 years of republic, the Army exercised power directly or through figures like Getúlio Vargas (center).
Soldiers of the Brazilian Expeditionary Force greet Italian civilians in Massarosa, during World War II.
Construction of Brasília, the new capital, in 1959.
Tanks in front of the National Congress patrol the Esplanada dos Ministérios, in Brasilia, after the coup d'état of 1964, which established a period of 21 years of military dictatorship.
Ulysses Guimarães holding the Constitution of 1988 in his hands.

In the 1930s, three failed attempts to remove Vargas and his supporters from power occurred. The first was the Constitutionalist Revolt in 1932 led by the Paulista oligarchy, the second was a Communist uprising in November 1935, and the last one a Putsch attempt by the local fascists in May 1938.


[108][109][110]


The 1935 uprising created a security crisis in which the Congress transferred more power to the executive. The 1937 coup d'état resulted in the cancellation of the 1938 election, installed Vargas as a dictator, and began the Estado Novo era, noted for government brutality and censorship of the press.[111]

The foreign policy during Vargas years was marked by the antecedents and occurrence of World War II, having Brazil remained neutral until August 1942, when the country entered on the allied side,


[112][113]


after suffering retaliations undertaken by Nazi Germany and Fascist Italy, in the context of the strategic dispute over the South Atlantic.


[114]


In addition to its participation in the battle of the Atlantic, Brazil also sent an expeditionary force to fight in the Italian campaign.


[115]

With the allied victory in 1945 and the end of the Nazi-fascist regimes in Europe, Vargas's position became unsustainable and he was swiftly overthrown in another military coup, with Democracy being "reinstated" by the same army that had discontinued it 15 years earlier.


[116]


Vargas committed suicide in August 1954 amid a political crisis, after having returned to power by election in 1950.


[117][118]

సమకాలీన శకం[మార్చు]

Several brief interim governments followed Vargas's suicide.


[119]


Juscelino Kubitschek became president in 1956 and assumed a conciliatory posture towards the political opposition that allowed him to govern without major crises.


[120] The economy and industrial sector grew remarkably,[121] but his greatest achievement was the construction of the new capital city of Brasília, inaugurated in 1960.[122]


His successor, Jânio Quadros, resigned in 1961 less than a year after taking office.


[123]


His vice-president, João Goulart, assumed the presidency, but aroused strong political opposition


[124]


and was deposed in April 1964 by a coup that resulted in a military regime.


[125]

The new regime was intended to be transitory


[126]


but gradually closed in on itself and became a full dictatorship with the promulgation of the Fifth Institutional Act in 1968.


[127]


Oppression was not limited to those who resorted to guerrilla tactics to fight the regime, but also reached institutional opponents, artists, journalists and other members of civil society,


[128]


[129]


inside and outside the country through the infamous "Operation Condor".


[130][131]


Despite its brutality, like other totalitarian regimes, due to an economic boom, known as an "economic miracle", the regime reached a peak in popularity in the early 1970s.


[132]

Slowly however, the wear and tear of years of dictatorial power that had not slowed the repression, even after the defeat of the leftist guerrillas,


[133]


plus the inability to deal with the economic crises of the period and popular pressure, made an opening policy inevitable, which from the regime side was led by Generals Geisel and Golbery.[134] With the enactment of the Amnesty Law in 1979, Brazil began its slow return to democracy, which was completed during the 1980s.


[78]

Civilians returned to power in 1985 when José Sarney assumed the presidency, becoming unpopular during his tenure through failure to control the economic crisis and hyperinflation inherited from the military regime.


[135]


Sarney's unsuccessful government led to the election in 1989 of the almost-unknown Fernando Collor, subsequently impeached by the National Congress in 1992.


[136]

Collor was succeeded by his vice-president, Itamar Franco, who appointed Fernando Henrique Cardoso Minister of Finance. In 1994, Cardoso produced a highly successful Plano Real,


[137]


that, after decades of failed economic plans made by previous governments attempting to curb hyperinflation, finally granted stability to the Brazilian economy,


[138][139] leading Cardoso to be elected that year, and again in 1998.[140]

The peaceful transition of power from Cardoso to his main opposition leader, Luiz Inácio Lula da Silva (elected in 2002 and re-elected in 2006), was seen as proof that Brazil had finally succeeded in achieving a long-sought political stability.


[141][142]


However, sparked by indignation and frustrations accumulated over decades from corruption, police brutality, inefficiencies of the political establishment and public service), numerous peaceful protests erupted in Brazil from the middle of first term of Dilma Rousseff, who succeeded Lula in the in 2010).


[143][144]


Enhanced by a political and economic crises with evidence of involvement by politicians from all the primary political parties in several bribery and tax evasion schemes,


[145][146]


with large street protests for and against her,


[147]


Rousseff was impeached by the Brazilian Congress in 2016.


[148][149]


In 2017, the Supreme Court has asked for the investigation of 71 Brazilian lawmakers and nine ministers in President Michel Temer's cabinet allegedly linked to the Petrobras corruption scandal.


[150]


President Temer is himself accused of corruption.


[151]

ఇవికూడా చూడండి[మార్చు]

మూలాలు[మార్చు]

  1. "Demographics". Brazilian Government. 2011. Retrieved 2011-10-08. 
  2. "Caracteristicas da População e dos Domicílios do Censo Demográfico 2010 — Cor ou raça" (PDF). Retrieved 2012-04-07. 
  3. IBGE. Censo 2010: população do Brasil é de 190.732.694 pessoas.
  4. IBGE. 2011 Population Projection
  5. 5.0 5.1 5.2 5.3 "Brazil". International Monetary Fund. Retrieved 2013-04-17. 
  6. The European Portuguese pronunciation is మూస:IPA-pt
  7. José María Bello (1966). A History of Modern Brazil: 1889–1964. Stanford University Press. p. 56. ISBN 978-0-8047-0238-6. 
  8. S. George Philander (2012). Encyclopedia of Global Warming and Climate Change, Second Edition. Princeton University. p. 148. ISBN 978-1-4129-9261-9. 
  9. Crocitti, John J.; Vallance, Monique (2012). Brazil Today: An Encyclopedia of Life in the Republic. ABC-CLIO. p. 23. ISBN 978-0-313-34672-9. 
  10. 10.0 10.1 "Geography of Brazil". The World Factbook. Central Intelligence Agency. 2008. Retrieved 3 June 2008. 
  11. "BRAZIL – Land". Archived from the original on 23 October 2014. 
  12. "Brazilian Federal Constitution" (in Portuguese). Presidency of the Republic. 1988. Retrieved 3 June 2008.  "Brazilian Federal Constitution". v-brazil.com. 2007. Retrieved 3 June 2008. Unofficial translate 
  13. "Report for Selected Countries and Subjects". imf.org. 
  14. "CIA – The World Factbook – Country Comparisons – GDP (purchasing power parity)". Cia.gov. Retrieved 25 January 2011. 
  15. Clendenning, Alan (17 April 2008). "Booming Brazil could be world power soon". USA Today – The Associated Press. p. 2. Retrieved 12 December 2008. 
  16. Fernando J. Cardim de Carvalho (January 2013). "Relative insulation". D+C Development and Cooperation/ dandc.eu. 
  17. Clare Ribando Seelke (2010). Brazil-U. S. Relations. Congressional Research Service. p. 1. ISBN 978-1-4379-2786-3. 
  18. Jorge Dominguez; Byung Kook Kim (2013). Between Compliance and Conflict: East Asia Latin America and the New Pax Americana. Center for International Affairs, Harvard University. pp. 98–99. ISBN 978-1-136-76983-2. 
  19. ఉదహరింపు పొరపాటు: సరైన <ref> కాదు; Neilson102 అనే పేరుగల ref లకు పాఠ్యమేమీ ఇవ్వలేదు
  20. Fausto, Boris (1999). A Concise History of Brazil. Cambridge University Press. p. 9. ISBN 978-0-521-56526-4. 
  21. Jon S. Vincent. (2003). Culture and Customs of Brazil. Greenwood Publishing Group. p. 36. ISBN 978-0-313-30495-8. 
  22. Richard P. Tucker (2007). Insatiable Appetite: The Ecological Degradation of the Tropical World. University of Michigan. p. 186. ISBN 978-0-7425-5365-1. 
  23. Wayne E. Lee (2011). Empires and Indigenes: Intercultural Alliance, Imperial Expansion, and Warfare in the Early Modern World. NYU Press. p. 196. ISBN 978-0-8147-6527-2. 
  24. Bonnier Corporation (1880). Popular Science. Bonnier Corporation. p. 493. ISSN 0161-7370. 
  25. Jean de Léry (1990). History of a Voyage to the Land of Brazil, Otherwise Called America. University of California Press. p. 242. ISBN 978-0-520-91380-6. 
  26. Jayme A. Sokolow. (2003). The Great Encounter: Native Peoples and European Settlers in the Americas, 1492–1800. M.E. Sharpe. p. 84. ISBN 978-0-7656-0982-3. 
  27. Maria Herrera-Sobek (2012). Celebrating Latino Folklore. ABC-CLIO. p. 155. ISBN 978-0-313-34340-7. 
  28. "" రియో.. వెలుగుల్లో చీకట్లు "". www.sakshi.com. సాక్షి (దినపత్రిక). 7 ఆగస్టు 2016. Retrieved 7 ఆగస్టు 2016.  Check date values in: |access-date=, |date= (help)
  29. About.com, http://gobrazil.about.com/od/ecotourismadventure/ss/Peter-Lund-Museum.htm
  30. Robert M. Levine; John J. Crocitti (1999). The Brazil Reader: History, Culture, Politics. Duke University Press. pp. 11–. ISBN 978-0-8223-2290-0. Retrieved 12 December 2012. 
  31. Science Magazine, 13 December 1991 http://www.sciencemag.org/content/254/5038/1621.abstract
  32. Levine, Robert M. (2003). The History of Brazil. Palgrave Macmillan. p. 32. ISBN 1403962553. 
  33. Levine (2003), p. 31.
  34. 34.0 34.1 Fausto, Carlos (2000). Zahar, Jorge, ed. Os Índios antes do Brasil [The Indians before Brazil] (in పోర్చుగీస్). pp. 45–46, 55 (last paragraph). ISBN 857110543X. 
  35. Gomes, Mercio P. The Indians and Brazil University Press of Florida 2000 ISBN 0813017203 pp. 28–29
  36. Fausto (2000), pp. 78–80.
  37. Fausto (2000), p. 50.
  38. Boxer, p. 98.
  39. 39.0 39.1 Boxer, p. 100.
  40. Boxer, pp. 100–101.
  41. 41.0 41.1 Skidmore, p. 27.
  42. Boxer, p. 101.
  43. Meuwese, Mark "Brothers in Arms, Partners in Trade: Dutch-Indigenous Alliances in the Atlantic World, 1595–1674" Koninklijke Brill NV 2012 ISBN 9789004210837 Chapter III
  44. Metcalf, Alida C. "Go-betweens And the Colonization of Brazil: 1500–1600" University of Texas Press 2005, page 70, 79 and 202 View on Google Books
  45. Crocitti & Vallance (2012).
  46. Minahan, James B. "Ethnic Groups of the Americas" ABC-CLIO 2013 ISBN 9781610691635 Page 300, 1st column View on Google Books
  47. Skidmore, p. 36.
  48. Richard Middleton and Anne Lombard "Colonial America: A History to 1763" Wiley-Blackwell Publishing 1st edition 1992 ISBN 978-1-4443-9628-7 Chapter 2, Section 4 (final, last page and half of previous one) View on Google Books
  49. Boxer, p. 110
  50. Skidmore, p. 34.
  51. Boxer, p. 102.
  52. Skidmore, pp. 32–33.
  53. Boxer, p. 164.
  54. Boxer, pp. 168, 170.
  55. Boxer, p. 169.
  56. Kohn, George C. "Dictionary of Wars" Facts on File, Inc. 1st edition 1986 page 174 View on Google Books
  57. "The New Cambridge Modern History, Volume 3" Cambridge University Printing house (1st edition 1957), Standard Book Number 521045452, page 498 View on Google Books
  58. Corrado, Jacopo "The Creole Elite and the Rise of Angolan Protonationalism" Cambria Press 2008 ISBN 9781604975291 Pages 95 (Brazil) and 145, note 5 View on Google Books
  59. Bethell, Leslie "Colonial Brazil" Cambridge University Press 1987 pages 19, 74, 86, 169–70
  60. Schwartz, Stuart B. "Slaves, Peasants, and Rebels" Board of Trustees of the University of Illinois 1992 ISBN 0252065492 Chapter 4 View on Google Books
  61. MacLachlan, Colin M. "A History of Modern Brazil: The Past Against the Future"; Scholarly Resources Inc. 2003 page 3 View on Google Books
  62. Boxer, p. 213
  63. Marta Barcellos & Simone Azevedo; Histórias do Mercado de Capitais no Brasil ("Financial Markets' Histories in Brazil") (Portuguese) Campus Elsevier 2011 ISBN 85-352-3994-4 Introduction (by Ney Carvalho), Intro. page xiv
  64. Bueno, p. 145.
  65. 65.0 65.1 Jeffrey C. Mosher (2008). Political Struggle, Ideology, and State Building: Pernambuco and the Construction of Brazil, 1817–1850. U of Nebraska Press. p. 9. ISBN 978-0-8032-3247-1. 
  66. Jeremy Adelman (2006). Sovereignty and Revolution in the Iberian Atlantic. Princeton University Press. pp. 334–. ISBN 978-0-691-12664-7. 
  67. Lustosa, pp. 109–110
  68. Lustosa, pp. 117–119
  69. Lustosa, pp. 150–153
  70. Vianna, p. 418
  71. Diégues 2004, pp. 168, 164, 178
  72. Diégues 2004, pp. 179–180
  73. Lustosa, p. 208
  74. Fausto (1999), pp. 82–83.
  75. Lyra (v.1), p. 17
  76. Carvalho 2007, p. 21
  77. Fausto (1999), Chapter 2, 2.1 to 2.3.
  78. 78.0 78.1 Fausto (1999).
  79. Bethell, Leslie "The Abolition of the Brazilian Slave Trade: Britain, Brazil and the Slave Trade" Cambridge University Press 1970, "Cambridge Latin American Studides", Chapters 9 to 12. View on Google Books
  80. Scott, Rebecca and others, The Abolition of Slavery and the Aftermath of Emancipation in Brazil, Duke University Press 1988 ISBN 0822308886 Seymour Drescher, Chap. 2: "Brazilian Abolition in Comparative Perspective"
  81. Levine, Robert M. "The history of Brazil" Greenwood Publishing Group, Inc. 1999, page 62, last paragraph View on Google Books
  82. Lyra (v.1), pp. 164, 225, 272
  83. Fausto (1999), Chapter 2, page 83, and 2.6 "The Paraguayan War".
  84. Smallman, Shawn C. (2002). "The Overthrow of the Empire". Fear in Memory in the Brazilian Army and Society. University of North Carolina Press. pp. 16–18. ISBN 0-8078-5359-3. 
  85. Smallman (2002), end of Chapter 1, from page 18 "Military rule".
  86. Smallman (2002), pp. 21–26.
  87. Triner, Gail D. "Banking and Economic Development: Brazil, 1889–1930" Palgrave 2000, pages 69 to 74 ISBN 0-312-23399-X
  88. Needell, Jeffrey D. "A Tropical Belle Epoque: Elite Culture and Society in Turn-of-the-Century Rio de Janeiro" Cambridge University Press 2010, pages 10 and 12
  89. David R. Mares; "Violent peace: militarized interstate bargaining in Latin America" Columbia University Press 2001 Chapter 5 Page 125
  90. Bradford Burns 1993, Page 305
  91. M.Sharp, I. Westwell & J.Westwood; "History of World War I, Volume 1" Marshall Cavendish Corporation 2002, p. 97
  92. Uma história diplomática do Brasil, 1531–1945, pp. 265–69 
  93. Charles Howard Ellis; "The origin, structure & working of the League of Nations" The LawBook Exchange Ltd 2003 Pages: 105 3rd paragraph and 145 1st one
  94. Viscount of Taunay (1893), O encilhamento: scenas contemporaneas da bolsa em 1890, 1891 e 1892, Melhoramentos 
  95. Nassif, Luís (2007), Os cabeças-de-planilha, Ediouro, pp. 69–107, ISBN 978-85-00-02094-0 
  96. de Carvalho, Ney O. Ribeiro (2004), O Encilhamento: anatomia de uma bolha brasileira, Bovespa, ISBN 85-9040191-X 
  97. Martins, Hélio L (1997), A Revolta da Armada, BibliEx 
  98. Moniz, Edmundo (1984), Canudos: a luta pela terra, Global 
  99. Sevcenko, Nicolau (2010), A Revolta da Vacina, Cosac Naify, ISBN 978-85-7503868-0 
  100. de Moura, Aureliano P (2003), Contestado: a guerra cabocla, Biblioteca do Exército 
  101. Thompson, Arthur (1934), Guerra civil do Brazil de 1893–1895, Ravaro 
  102. Roland, Maria Inês (2000), A Revolta da Chibata, Saraiva, ISBN 85-0203095-7 
  103. Forjaz, Maria CS (1977), Tenentismo e politica, Paz e Terra 
  104. Levine; Robert M. & Crocitti; John J. "The Brazil Reader: History, Culture, Politics" Duke University Press 1999, IV – The Vargas Era
  105. Keen, Benjamin / Haynes, Kate "A History of Latin America; Volume 2" Waldsworth Cengage Learning 2004, pages 356–57
  106. McCann; Frank D. "Soldiers of the Patria: A History of the Brazilian Army, 1889–1937" Stanford University Press 2004, Page 303 2nd paragraph ISBN 0-8047-3222-1
  107. Ibidem Williams 2001
  108. E. Bradford Burns; "A History of Brazil" Columbia University Press 1993 Page 352 ISBN 978-0-231-07955-6
  109. Dulles, John W.F. "Anarchists and Communists in Brazil, 1900–1935" University of Texas Press 2012 ISBN 0-292-74076-X
  110. Frank M. Colby, Allen L. Churchill, Herbert T. Wade & Frank H. Vizetelly; "The New international year book" Dodd, Mead & Co. 1989, p. 102 "The Fascist Revolt"
  111. Bourne, Richard "Getulio Vargas of Brazil, 1883–1954" C. Knight 1974, page 77
  112. Scheina, Robert L. Latin America's Wars Vol.II: The Age of the Professional Soldier, 1900–2001. Potomac Books, 2003 ISBN 1-57488-452-2 Part 9; Ch. 17 – World War II, Brazil and Mexico, 1942–45
  113. Thomas M. Leonard & John F. Bratzel; "Latin America during World War II" Rowman & Littlefield Publishers Inc. 2007 p. 150
  114. Mónica Hirst & Andrew Hurrell; "The United States and Brazil: a long road of unmet expectations" Taylor & Francis Books 2005 ISBN 0-415-95066-X pp. 4–5
  115. Castro, Celso; Izecksohn, Vitor; Kraay, Hendrik (2004), Nova história militar brasileira, Fundação Getúlio Vargas, pp. 13–14, ISBN 85-225-0496-2 
  116. McCann 2004, Page 441 (middle to the end)
  117. Roett; Riordan "Brazil; Politics in a Patrimonial Society" GreenWood Publishing Group 1999, end of page 106 to page 108 ISBN 0-275-95899-X
  118. Keen & Haynes 2004, pages 361–62
  119. Skidmore, p. 201
  120. Skidmore, pp.202–203
  121. Skidmore, p. 204
  122. Skidmore, pp. 204–205
  123. Skidmore, pp.209–210
  124. Skidmore, p. 210
  125. Fausto (2005), p.397
  126. Gaspari, A Ditadura Envergonhada, pp.141–142.
  127. Gaspari, A Ditadura Envergonhada, p. 35.
  128. Crocitti & Vallance (2012), p. 395, last paragraph.
  129. Richard Young, Odile Cisneros "Historical Dictionary of Latin American Literature and Theater" Scare Crow Press 2011, page 224, 2nd § View on Google Books
  130. Laurence Burgorgue-Larsen & Amaya Úbeda de Torres "The Inter-American Court of Human Rights: Case Law and Commentary" Oxford University Press 2011 ISBN 9780199588787 Page 299 View on Google Books
  131. Crocitti & Vallance (2012), p. 396.
  132. Crocitti & Vallance (2012), p. 395 (from 2nd paragraph) to 397.
  133. Bradford Burns 1993, Page 457
  134. Fausto (1999), Chapter 6 "The military government and the transition to democracy (1964–1984)".
  135. Fausto (2005), pp. 464–465.
  136. Fausto (2005), pp. 465, 475.
  137. (Skidmore, p. 311).
  138. Fausto (1999), Epilogue.
  139. Fausto (2005), p. 482.
  140. Fausto (2005), p. 474.
  141. Fausto (2005), p. 502.
  142. Zirin, 2014. Chapter 3
  143. "Global protest grows as citizens lose faith in politics and the State" article on "the Guardian"
  144. Zirin, 2014. Chapter 7 & Conclusion.
  145. Article at The New York Times, 19 April 2016, On the Brazilian political context that led to the approval of impeachment procedure against Dilma Rousseff.
  146. Article at Reuters on the involvement of Brazilian politicians in tax evasion schemes unveiled by the Panama Papers. 4 April 2016.
  147. Article at Financial Times (18 April 2016) about the political ambience in Brazil on the day vote for the Deputies chamber decision about open an impeachment procedure against president Dilma. 2nd to 4th paragraph.
  148. ఉదహరింపు పొరపాటు: సరైన <ref> కాదు; auto1 అనే పేరుగల ref లకు పాఠ్యమేమీ ఇవ్వలేదు
  149. Article of New York Times about the denouement of Roussef's impeachment process.
  150. "Brazil supreme court judge orders probe into nine ministers - paper". Reuters. 11 April 2017.
  151. "President Michel Temer of Brazil Is Charged With Corruption". The New York Times. 26 June 2017.

వనరులు[మార్చు]


"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=బ్రెజిల్&oldid=2220884" నుండి వెలికితీశారు