సెర్బియా

వికీపీడియా నుండి
ఇక్కడికి గెంతు: మార్గసూచీ, వెతుకు
Република Србија
Republika Srbija
రిపబ్లిక్ ఆఫ్ సెర్బియా
Flag of సెర్బియా సెర్బియా యొక్క చిహ్నం
నినాదం
Само слога Србина спасава
Samo sloga Srbina spasava  (transliteration)
"Only Unity Saves the Serbs"
జాతీయగీతం
Боже правде
God of Justice

సెర్బియా యొక్క స్థానం
Location of  సెర్బియా  (orange)

on the European continent  (white)  —  [Legend]

రాజధాని బెల్ గ్రేడ్
44°48′N, 20°28′E
Largest city రాజధాని
అధికార భాషలు సెర్బియన్
గుర్తింపు పొందిన ప్రాంతీయ భాషలు హంగేరియన్, స్లోవక్, రుమేనియన్, క్రోషియన్,
రష్యన్ 1 అల్బేనియన్ 2
ప్రభుత్వం పార్లమెంటరీ ప్రజాస్వామ్యం
 -  రాష్ట్రపతి బోరిస్ సాదిక్
 -  ప్రధానమంత్రి వోజిస్లోవ్ కోస్తూనికా
వ్యవస్థాపన
 -  మొదటి రాజ్యం 7వ శతాబ్దం 
 -  సైబీరియా రాజ్యం 1217 
 -  en:Serbian Empire/సైబీరియా సామ్రాజ్యం 1345 
 -  స్వాతంత్ర్యం కోల్పోయింది 3 1459 
 -  en:First Serbian Uprising/మొదటి సైబీరియన్ ఉత్థానం (నవీన రాజ్య హోదా) ఫిబ్రవరి 15, 1804 
 -  డీ ఫాక్టో స్వతంత్రం 25 మార్చి 1867 
 -  డీ జూర్ 13 జూలై 1878 
 -  ఏకీకరణ 25 నవంబరు 1918 
 -  జలాలు (%) 0.13
జనాభా
 -  2007 అంచనా 10,147,398 
 -  2002 జన గణన 7,498,0004 
జీడీపీ (PPP) 2007 అంచనా
 -  మొత్తం $64 billion (World Bank) (66th)
 -  తలసరి $7,700 (86th)
Gini? (2007) .24 (low
కరెన్సీ సెర్బియన్ దీనారు (RSD)
కాలాంశం CET (UTC+1)
 -  వేసవి (DST) CEST (UTC+2)
ఇంటర్నెట్ డొమైన్ కోడ్ .rs (.yu)
కాలింగ్ కోడ్ +381
1 All spoken in Vojvodina.
2 Spoken in Kosovo.
3 To the Ottoman Empire and Kingdom of Hungary
4 excluding Kosovo
5 The Euro is used in Kosovo alongside the Dinar.
6 .rs became active in September 2007. Suffix .yu
will exist until September 2009.

సెర్బియా (సెర్బియన్|Србија / స్రబిజా/స్‌ర్‌బియా), అధికారిక నామం రిపబ్లిక్ ఆఫ్ సెర్బియా About this sound listen ) [1] మధ్య మరియు ఆగ్నేయ యూరప్ లో ఉన్న సదరన్ పనానియన్ మైదానం బాల్కన్ ద్వీపకల్పంలో ఉంది. ఈదేశానికి బెల్ గ్రేడ్ రాజధానిగా ఉంది.[2] దేశానికి ఉత్తర సరిహద్దులొ హంగరీ, తూర్పు సరిహద్దులో రొమేనియా మరియు బల్గేరియా దక్షిణ సరిహద్దులో మేసిడోనియా, క్రొయేషియా, బోస్నియా, మాంటెనెగ్రో మరియు పశ్చిమసరిహద్దులో కొసావో మరియు అల్బేనియాకు చెందిన వివాదాస్పద భూభాగం ఉంది. సెర్బియాలో సుమారుగా 7 మిలియన్ల మంది పౌరులు నివసిస్తున్నారు. [3] దీని రాజధాని బెల్గ్రేడ్, పురాతనమైన [4][2] మరియు ఆగ్నేయ ఐరోపాలో అతిపెద్ద నగరాల్లో ఒకటిగా ఉంది.


6 వ శతాబ్దానికి చెందిన బాల్కంన్స్‌కు స్లావిక్ వలసల తరువాత మధ్య యుగప్రారంభంలో సెర్బ్స్ అనేక రాజ్యాలను స్థాపించారు. సెర్బియా కింగ్డమ్ 1217 లో రోమ్ మరియు బైజాంటైన్ సామ్రాజ్యాల గుర్తింపు పొందింది. ఇది 1346 లో స్వల్ప-కాలిక సెర్బియన్ సామ్రాజ్యంగా ఉంది. 16 వ శతాబ్దం మధ్యకాలం నాటికి మొత్తం ఆధునిక సెర్బియా ఒట్టోమన్లచే విలీనం చేయబడింది. కొన్నిసార్లు హబ్స్బర్గ్ సామ్రాజ్యం అంతరాయం కలిగించింది. ఇది 17 వ శతాబ్దం చివరి నుండి సెంట్రల్ సెర్బియా (ఆధునిక వొజ్వోడినాలో) వైపు విస్తరించడం ప్రారంభమైంది . 19 వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో సెర్బియన్ విప్లవం " ప్రింసిపాలిటీ ఆఫ్ సెర్బియా " మొట్టమొదటి రాజ్యాంగబద్ధ రాజరికం స్థాపించిన తరువాత దాని భూభాగాన్ని విస్తరించింది. [5] 1990 లలో మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో సంభవించిన ఘోరమైన మరణాల తరువాత మరియు సెర్బియాతో వోజ్వోడినా (మరియు ఇతర భూభాగాలు) మాజీ హాబ్స్బర్గ్ సింహాసన అనంతర ఐక్యీకరణ యుగోస్లేవ్ వార్స్ వరకు వివిధ రాజకీయ నిర్మాణాలలో ఉనికిలో ఉన్న ఇతర దక్షిణ స్లావిక్ ప్రజలతో యుగోస్లేవియాకు సహ-దేశంగా స్థాపించబడింది. యుగోస్లేవియా విభజనలో సెర్బియా మోంటెనెగ్రోతో ఒక యూనియన్ ఏర్పడింది. 2006 లో సెర్బియా తిరిగి స్వాతంత్ర్యం ప్రారంభించిన సమయంలో యూనియన్ శాంతియుతంగా రద్దు చేయబడింది. 2008 లో కొసావో ప్రావిన్స్ పార్లమెంట్ ఏకపక్షంగా ప్రకటించిన స్వాతంత్రం ప్రకటనకు అంతర్జాతీయ సమాజం నుండి మిశ్రమ ప్రతిస్పందనలు లభించాయి.

సెర్బియా యునైటెడ్ నేషంస్, కౌంసిల్ ఆఫ్ యూరప్, ఆర్గనైజేషన్ ఫర్ సెక్యూరిటీ అండ్ కోపరేషన్ ఇన్ యూరప్, పార్టనర్ షిప్ ఫర్ పీస్, ఆర్గనైజేషన్ ఆఫ్ ది బ్లాక్ సీ ఎకనమిక్ కార్పొరేషన్ మరియు సెంట్రల్ యురేపియన్ ఫ్రీ ట్రేడ్ అగ్రిమెంటు సంస్థలలో సభ్యదేశంగా ఉంది.[6] సెర్బియా 2014 జనవరి నుండి యురేపియన్ యూనియన్ ప్రవేశంపై చర్చలు నిర్వహిస్తోంది. దేశం డబల్యూ,టి.ఒ.[7] మరియు ఒక సైనిక తటస్థ రాజ్యంగా ఉంది. సెర్బియా ఒక ఉన్నత-మధ్యతరగతి ఆదాయం [8] దేశ ఆర్ధికరంగంలో సేవా రంగం ఆధిపత్యం అలాగే పారిశ్రామిక రంగం మరియు వ్యవసాయం ప్రాధాన్యత వహిస్తున్నాయి. మానవ అభివృద్ధి సూచికలో అంతర్జాతీయంగా 66 వ స్థానం [9] సోషల్ ప్రోగ్రెస్ ఇండెక్స్‌లో 45 వ స్థానంలో ఉంది.[10] అలాగే గ్లోబల్ పీస్ ఇండెక్స్‌లో 56 వ స్థానంలో ఉంది.[11]

పేరువెనుక చరిత్ర[మార్చు]

"సెర్బియా" పేరు మూలం అస్పష్టంగా ఉంది.పేరుకు సెర్బ్స్, సుర్బిబి, సెర్బ్లోయ్, సెర్రియుని, సోరబి, సర్బేన్, సర్బీ, సెర్బియా, సెర్యిరి, సెర్బియా, సిర్బీ, సుర్బెన్ [12] మొదలైనవిచారిత్రిక (లేదా ప్రస్తుత) ఉనికిని వివాదాస్పదంగా లేని (ముఖ్యంగా బాల్కాన్స్ మరియు లూసటియాలో) ప్రాంతాల్లో సెర్బ్స్ మరియు సోర్బ్సను సూచించడానికి రచయితలు ఈ పేర్లు ఉపయోగించారు. ప్రపంచంలోని ఇతర ప్రాంతాలలో (ముఖ్యంగా కాకసస్‌లోని ఆసియాటిక్ సార్మాటియాలో) ఒకే లేదా సారూప్య పేర్లను సూచించే మూలాలు ఉన్నాయి.సిద్ధాంతపరంగా రూట్ సిల్బౌ వివిధ రకాల రష్యన్ పాసర్ (పాసెర్, "స్టిసన్"), ఉక్రేనియన్ ప్రెరిబిటిస్య (ప్రిసెర్బిటిస్, "చేర్చు"), ఓల్డ్ ఇండిక్ సార్బ్ ("ఫైట్, కట్, కిల్"), లాటిన్ సెరో (" తయారుచెయ్యి "), మరియు గ్రీక్ సిరో (ειρω," పునరావృతం ") మూలంగా ఉన్నాయి.[13] ఏది ఏమయినప్పటికీ పోలిష్ భాషావేత్త అయిన స్టానిస్లావ్ రోస్పోండ్ (1906-1982) శర్బతి శ్లోకం నుండి (cf. సోర్బో, శోషోబో) నుండి తీసుకున్నారు. (cf. sorbo, absorbo).[14] సెర్బియా పరిశోధకుడు హెచ్. షుస్టెర్-షెవెక్ ప్రోటో-స్లావిక్ క్రియతో సర్బ్- తో సంబంధం ఉన్నట్లు సూచించాడు. సెర్బేట్ (రష్యన్, ఉక్రేనియన్), సెర్బెటిస్ (బెలారసియన్), సబతి (స్లోవక్), సార్బమ్ (బల్గేరియన్) మరియు సెరబేటి (ఓల్డ్ రష్యన్)పదాలను సూచిద్తున్నాయి. [15]1945 నుండి 1963 వరకు సెర్బియాకు అధికారిక నామం " సెర్బియా పీపుల్స్ రిపబ్లిక్ " ఇది 1963 నుండి 1990 వరకు సెర్బియా సోషలిస్ట్ రిపబ్లిక్గా మారింది. 1990 నుండి దేశం అధికారిక నామం "సెర్బియా రిపబ్లిక్" అయింది.

చరిత్ర[మార్చు]

Left: Lepenski Vir culture figure, 7000 BC
Right: Vinča culture figure, 4000–4500 BC

చరిత్రకు పూర్వం[మార్చు]

ప్రస్తుత సెర్బియా భూభాగంలో పాలియోలిథిక్ నివాసాల గురించిన పురావస్తు ఆధారాలు కొంచెం తక్కువగా ఉన్నాయి. సిసెవో (మాలా బాలనికా) లో మానవ దవడ భాగం ఒకటి కనుగొనబడింది. ఇది 5,25,000-397,000 సంవత్సరాల మద్య కాలానికి చెందినదని విశ్వసించబడింది. [16]

సుమారు క్రీ.పూ 6,500 సంవత్సరాల నియోలిథిక్ కాలంలో ఆగ్నేయ ఐరోపా మరియు ఆసియా మైనర్‌లో ఉన్న ప్రస్తుత బెల్గ్రేడ్ ప్రాంతంలో స్టార్కేవో మరియు విన్కా సంస్కృతులు ఆధిపత్యంలో ఉన్నాయి.ఆధునిక-రోజు బెల్గ్రేడ్లో లేదా సమీపంలో ఉండి, ఆగ్నేయ ఐరోపాలో (అలాగే మధ్య ఐరోపా మరియు ఆసియా మైనర్ యొక్క భాగాలు) ఆధిపత్యంలో ఉన్నాయి. [17][18] ఈ శకంలోని రెండు ముఖ్యమైన స్థానిక పురావస్తు ప్రాంతాలు లెపెన్స్కీ వీర్ మరియు విన్కా-బెలో బ్రిడో ప్రాంతాలలో ఇప్పటికీ డానుబే నది ఒడ్డున ఉన్నాయి.

పురాతన చరిత్ర[మార్చు]

ఐరన్ ఏజ్ సమయంలో థ్రేసియన్లు డేసియన్లు మరియు ఇల్య్రియన్లు క్రీస్తుపూర్వం 4 వ శతాబ్దంలో ఆధునిక సెర్బియాకు దక్షిణంలో విస్తరణ సమయంలో పురాతన గ్రీకులను ఎదుర్కొన్నారు. అలెగ్జాండర్ ది గ్రేట్ సామ్రాజ్యం వాయువ్య దిశగా కలే-క్రిస్వికా పట్టణం ఉంది. [19]స్కార్డిస్కి సెల్టిక్ తెగ క్రీస్తుపూర్వం 3 వ శతాబ్దంలో ఈ ప్రాంతం అంతటా స్థిరపడి గిరిజన రాజ్యాన్ని ఏర్పరచి పలు కోటలు నిర్మించారు. సిండిదునమ్ (ప్రస్తుతం బెల్గ్రేడ్) మరియు నైస్సోస్ (ప్రస్తుతం నిస్) ఉన్నాయి.

ఫెలిక్స్ రోమాలియానా ఇంపీరియల్ ప్యాలెస్ అవశేషాలు, యునెస్కో ప్రపంచ వారసత్వ ప్రదేశం

రోమన్లు ​క్రీ.పూ ​2 వ శతాబ్దంలో భూభాగాన్ని ఎక్కువగా జయించారు.క్రీ.పూ 167 లో రోమన్ ప్రావిన్స్ ఇలిలరియం స్థాపించబడింది. మిసిసి సుపీరియో రోమన్ ప్రావిన్సును ఏర్పరుచుకుంటూ క్రీ.పూ 75 మిగిలిన ప్రాంతాన్ని జయించి మొసియా సుపీరియర్ ప్రొవింస్ స్థాపించారు. క్రీ.పూ. 9 లో ఆధునిక స్రెమ్ ప్రాంతం స్వాధీనం చేసుకుంది. డాసియన్ యుద్ధాల తరువాత క్రీ.శ. 106 లో బాక్ మరియు బనాట్ స్థాపించబడ్డాయి. ఫలితంగా సమకాలీన సెర్బియా అనేక మాజీ రోమన్ భూభాగాల్లో పూర్తిగా లేదా పాక్షికంగా విస్తరించింది. వీటిలో మోస్సియా, పన్నోనియా, ప్రావాలిటినా, డాల్మాటియా, డేసియా మరియు మాసిడోనియా ఉన్నాయి.ఎగువ మాస్సియా ముఖ్య పట్టణాలు: సింగిదుంమ్ (బెల్గ్రేడ్), విమినసియం (ప్రస్తుతం ఓల్డ్ కోస్టోలాక్), రెమేసియానా (ప్రస్తుతం బెలా పాలాంకా), నైస్సోస్ (నిస్) మరియు సిరియం (ప్రస్తుతం స్మేమ్కా మిత్రోవికా) వీటిలో తరువాతి టెట్రార్చీ సమయంలో రోమన్ రాజధాని అయింది.[20] 17 రోమన్ చక్రవర్తులు ఆధునిక సెర్బియాలో జన్మించారు. [21] వీటిలో అత్యంత ప్రసిద్ధమైనది కాన్స్టాన్టైన్ ది గ్రేట్, మొట్టమొదటి క్రైస్తవ చక్రవర్తి, సామ్రాజ్యం అంతటా మతపరమైన సహనం ఆర్డర్ చేసే శాసనంను జారీ చేసింది. రోమన్ సామ్రాజ్యం 395 లో విభజించబడినప్పుడు అత్యధిక సెర్బియా భూభాగం తూర్పు రోమన్ సామ్రాజ్యంలో ఉంది.అదే సమయంలో వాయువ్య భాగాలను పశ్చిమప్రాంత రోమన్ సామ్రాజ్యంలో చేర్చారు. 6 వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో దక్షిణ స్లావ్లు పెద్ద సంఖ్యలో బైజాంటైన్ సామ్రాజ్యంలో ఉన్నారు. [22]

మద్య యుగం[మార్చు]

సెర్బ్స్ 6 వ లేదా 7 వ శతాబ్ద ప్రారంభంలో బాల్కన్ ప్రాంతంలో స్థిరపడిన ఒక స్లావిక్ జాతి, 8 వ శతాబ్దం నాటికి సెర్బియా ప్రిన్సిపాలిటీని స్థాపించింది. 822 లో సెర్బ్స్ రోమన్ డాల్మాటియా ప్రాంతంలో అధిక భాగంలో నివసించారని చెప్పబడింది. వారి భూభాగం నేడు దక్షిణ నైరుతి సెర్బియా మరియు పొరుగు దేశాలలోని భాగాల వరకు విస్తరించింది. అదేసమయంలో బైజాంటైన్ సామ్రాజ్యం మరియు బల్గేరియన్ సామ్రాజ్యం భూభాగం ఇతర భాగాలను పాలించాయి. క్రీ.శ 870 సెర్బియన్ పాలకులు క్రైస్తవ మతాన్ని స్వీకరించారు. 870 మరియు 10 వ శతాబ్దం మధ్యకాలం నాటికి సెర్బియా రాజ్యం అడ్రియాటిక్ సముద్రంను నరేట్వా, సావా, మోరావ మరియు స్కదార్ ప్రాంతాల వరకు విస్తరించింది. 1166 మరియు 1371 మధ్య సెర్బియా నెమాంజిక్ వంశీయులచే పాలించబడింది (ఈ వారసత్వం ప్రత్యేకంగా విలువైనది), వీరి రాజ్యం (మరియు క్లుప్తంగా ఒక సామ్రాజ్యం) మరియు సెర్బియా బిషోప్రిక్ స్వయంప్రతిపత్తి కలిగిన ఆర్చ్బిషోప్రిక్ (శావా సెయింట్). నెమంజిద్ కాలం స్మారకభవనాలు చాలా ఆర్ధడాక్స్ చర్చీలు అనేకం ప్రపంచ వారసత్వ సంపదగా గుర్తించబడుతున్నాయి. కోటలు మనుగడలో ఉన్నాయి. ఈ శతాబ్దాల్లో సెర్బియన్ రాజ్యం (మరియు ప్రభావం) గణనీయంగా విస్తరించింది. ఉత్తర భాగం, వోజువోడినా, హంగేరి రాజ్యం పాలించబడుతుంది.ఒట్టోమన్ సామ్రాజ్యంతో జరిగిన కొస్సోవో యుద్ధంలో (1389) చివరికి డచీలుగా విభజించబడడం సెర్బియా సామ్రాజ్యం పతనకాలంగా భావించబడుతుంది. తరువాత సెర్బియన్ 1459 లో ఒట్టోమన్లు విజయం సాధించారు. ఒట్టోమన్ ముప్పు మరియు చివరకు విజయం పశ్చిమ మరియు ఉత్తరాన సెర్బ్స్ భారీ వలసలు జరిగాయి.

ఓట్టమన్ మరియు హద్స్‌బర్గ్ పాలన[మార్చు]

హంగేరీ మరియు ఓట్టమన్ పాలనలో స్వతంత్రం కోల్పోయిన తరువాత 16 వ శతాబ్దంలో జోవన్ నేనాద్ నాయకత్వంలో సెర్బియా తిరిగి సార్వభౌమత్వాన్ని పొందింది. మూడు హబ్స్బర్గ్ దండయాత్రలు మరియు అనేక తిరుగుబాట్లు నిరంతరం ఒట్టోమన్ పాలనను సవాలు చేశాయి. 1595 లో బనాట్ తిరుగుబాటు ఒట్టోమన్లు ​​మరియు హబ్స్‌బర్గ్‌ల మధ్య దీర్ఘ కాల యుద్ధంగా మారింది. [23]ఆధునిక వొవోవోడినా ప్రాంతం కార్లోవిట్జ్ ఒప్పందం కింద 17 వ శతాబ్దం చివరలో హబ్స్బర్గ్ సామ్రాజ్యంలోకి రాకముందే ఒక శతాబ్ది-కాలం ఒట్టోమన్ ఆక్రమణను చవిచూసింది.


డానుబే మరియు సావ నదులు దక్షిణప్రాంతంలో ఉన్న అన్ని సెర్బ్ భూభాగాలను ఉన్నతవర్గం తొలగించబడి, ఒట్టోమన్ యజమాన్లకు రైతులకు అనువుగా వ్యవహరించారు. అయితే మతాచార్యులు చాలా మంది పారిపోవడం లేదా ఒంటరి మఠాలకు పరిమితమై ఉండేవారు. ఒట్టోమన్ వ్యవస్థలో క్రైస్తవులుగా, సెర్బ్స్, ఒక తక్కువస్థాయి ప్రజలుగా పరిగణించబడ్డారు. భారీ పన్నులు విధించారు.అలాగే సెర్బియన్ ప్రజలలో ఒక చిన్న భాగం ఇస్లామీకరణకు దారితీసింది. పెత్క్ (1463) సెర్బియన్ పట్రియార్చేట్‌ను ఒట్టోమన్లు ​​రద్దు చేశారు. కానీ 1557 లో ఇది పునఃస్థాపించబడింది. ఇది సామ్రాజ్యంలోని సెర్బియన్ సంప్రదాయాల పరిమిత కొనసాగింపుకు దారితీసింది.[24][25]

గ్రేట్ సెర్బ్ మైగ్రేషన్స్ దక్షిణ సెర్బియాలో అధికభాగం ఆక్రమించటంతో సెర్బ్స్ ఉత్తర ప్రాంతంలోని వోజువోడైనాలో డానుబే నదికి మరియు పశ్చిమాన మిలిటరీ సరిహద్దుకు ఆశ్రయం పొందారు. అక్కడ వారు 1630 నాటి స్టాచుటా వాలక్రోం వంటి చర్యల ద్వారా ఆస్ట్రియన్ కిరీటం ద్వారా హక్కులను మంజూరు చేసారు. సెర్బ్స్ మతపరమైన కేంద్రం కూడా ఉత్తరాదికి తరలించబడింది. సెర్మిస్కి కార్లోవిచ్ మెట్రోపాలిటన్‌కు సెర్బియన్ పట్రిచ్కేట్ 1766లో మరొకసారి రద్దు చేయబడింది. [26]

అనేక అభ్యర్ధనల తరువాత పవిత్ర రోమన్ చక్రవర్తి మొదటి లియోపోల్డ్ అధికారికంగా సెర్బ్స్‌కు స్వయంప్రతిపత్తి కలిగిన కిరీటం హక్కును విడిచిపెట్టాలని భావించాడు. [27]1718-39 లో హబ్స్బర్గ్ రాచరికం సెంట్రల్ సెర్బియాను ఆక్రమించి "సెర్బియా రాజ్యం" ను స్థాపించింది. హొబ్బర్గ్ సామ్రాజ్యంలో విజ్వాడినా మరియు ఉత్తర బెల్గ్రేడ్ కాకుండా సెంట్రల్ సెర్బియా 1688-91లో మరియు 1788-92లో తిరిగి హాబ్స్బర్గ్లచే ఆక్రమించబడింది.

తిరుగుబాటు మరియు స్వతంత్రం[మార్చు]

Left: Dositej Obradović, an influential protagonist of the Serbian national and cultural renaissance, he advocated Enlightenment and rationalist ideas
Right: Miloš Obrenović leader of the Second Serbian Uprising in Takovo, the second phase of the Serbian Revolution

ఒట్టోమన్ సామ్రాజ్యం నుంచి స్వాతంత్ర్యం పొందడానికి సెర్బియన్ చేపట్టిన విప్లవం 1804 నుండి 1815 వరకు పదకొండు సంవత్సరాలు కొనసాగింది. [28] ఈ విప్లవం ద్వారా సెర్బియన్లు ముందుగా ఒట్టోమన్ సామ్రాజ్యం నుండి స్వయంప్రతిపత్తి పొంది చివరికి పూర్తి స్వాతంత్ర్యం (1835-1867) కు పొందారు.[29][30]

డ్యూక్ కారొడొడె పెట్రోవిక్ నేతృత్వంలో మొట్టమొదటి సెర్బియా తిరుగుబాటు సమయంలో ఒట్టోమన్ సైన్యం దేశాన్ని తిరిగి స్వాధీనం చేసుకునే వరకు దాదాపు ఒక దశాబ్దం పాటు సెర్బియా స్వతంత్రంగా ఉంది. కొంతకాలం తర్వాత రెండవ సెర్బియా తిరుగుబాటు ప్రారంభమైంది.తిరుగుబాటుకు మిలౌస్ ఒబ్రినోవిక్చే నాయకత్వం వహించాడు. సెర్బియా విప్లవకారులు మరియు ఒట్టోమన్ అధికారుల మధ్య రాజీతో 1815 లో తిరుగుబాటు ముగింపుకు వచ్చింది.[31] అదే విధంగా బాల్కన్‌లో ఫ్యూడలిజంను రద్దు చేసిన మొదటి దేశాలలో సెర్బియా ఒకటి.[32] 1826 లో అక్మెర్మాన్ కన్వెన్షన్ 1829 లో అడ్రినిపోల ఒప్పందం మరియు చివరకు హట్-ఐ షరీఫ్, సెర్బియా సౌజన్యాన్ని గుర్తించారు. మొట్టమొదటి సెర్బియన్ రాజ్యాంగం 1835 ఫిబ్రవరి 15న స్వీకరించబడింది.[33][34]ఒట్టోమన్ సైన్యం మరియు 1862 లో బెల్గ్రేడ్లోని సెర్బ్స్ మరియు గ్రేట్ పవర్స్ ఒత్తిడి కారణంగా 1822 నాటికి చివరి టర్కిష్ సైనికులు ప్రిన్సిపాలిటీని విడిచిపెట్టి, దేశాన్ని వాస్తవంగా స్వతంత్రంగా చేసుకున్నారు. పోర్టితో సంప్రదించకుండా ఒక కొత్త రాజ్యాంగం అమలు చేయడం ద్వారా సెర్బియన్ దౌత్యవేత్తలు దేశ వాస్తవిక స్వాతంత్రాన్ని ధ్రువీకరించారు. 1876 ​​లో సెర్బియా ఒట్టోమన్ సామ్రాజ్యంపై యుద్ధం ప్రకటించింది. బోస్నియాతో ఏకీకరణను ప్రకటించింది.1878 లో" బెర్లిన్ కాంగ్రెస్‌ " సమావేశాలలో దేశస్వాతంత్రం అంతర్జాతీయంగా అధికారిక గుర్తింపు పొందింది. ఇది అధికారికంగా రష్యా-టర్కిష్ యుద్ధాన్ని ముగించింది. ఈ ఒప్పందం నోవి పజర్ సంజక్ ఆక్రమణతో పాటు ఆస్ట్రియా-హంగేరియన్ ఆక్రమణలో బోస్నియాను ఉంచడం ద్వారా బోస్నియాతో ఏకం చేయకుండా సెర్బియాను నిషేధించింది. [35]

1815 నుండి 1903 వరకు సెర్బియా ప్రిన్సిపాలిటీ " హౌస్ ఆఫ్ ఒబ్రేనోవిక్చే " చేత పరిపాలించబడింది. 1842 మరియు 1858 మధ్యకాలంలో ప్రిన్స్ అలెగ్జాండర్ కారొడొడెవిక్ పాలన కోసం సంరక్షించబడింది. 1882 లో సెర్బియా ఒక రాజ్యంగా మారింది ఇది కింగ్ మిలన్ చేత పాలించబడింది. ది హౌస్ ఆఫ్ కరడోర్డివివిక్, వారసులు విప్లవాత్మక నాయకుడు కారడోడ్ పెట్రోవిక్ 1903 మే లో ప్రభుత్వాన్ని పడత్రోసి అధికారాన్ని పొందారు. ఉత్తరప్రాంతంలో ఆస్ట్రియాలోని 1848 విప్లవం సెర్బియన్ వైవొడిషిప్ స్వయంప్రతిపత్త భూభాగం స్థాపనకు దారితీసింది. 1849 నాటికి ఈ ప్రాంతం సెర్బియా వేవ్వోడ్షిప్ మరియు తేమస్వావర్ బనాట్‌గా రూపాంతరం చెందింది.

బాల్కన్ యుద్ధాలు, మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం మరియు మొదటి యుగస్లేవియా[మార్చు]

1912 లో మొదటి బాల్కన్ యుద్ధం సమయంలో బాల్కన్ లీగ్ ఒట్టోమన్ సామ్రాజ్యాన్ని ఓడించి యూరోపియన్ భూభాగాలను స్వాధీనం చేసుకుంది. ఇది రాస్కా మరియు కొసావోలో ప్రాదేశిక విస్తరణకు దోహదపడింది. బల్గేరియా తన మాజీ మిత్రరాజ్యాల వైపు దృష్టిసారించిన తరువాత త్వరలోనే రెండో బాల్కాన్ యుద్ధం ఆరంభం అయింది. కానీ ఓడిపోయింది. దీని ఫలితంగా బుకారెస్ట్ ఒప్పందం జరిగింది. రెండు సంవత్సరాల్లో సెర్బియా దాని భూభాగాన్ని 80% మరియు జనసంఖ్యను 50% ద్వారా విస్తరించింది. [36] మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం సందర్భంగా 20,000 మంది చనిపోవడంతో అధిక ప్రాణనష్టం సంభవించింది. [37] ఆస్ట్రియా-హంగేరీ సరిహద్దుల మీద పెరుగుతున్న ప్రాంతీయ శక్తుల వత్తిడిని జాగ్రత్తగా గమనించి అన్ని సౌత్ స్లావ్ల ఏకీకరణకు ఒక అనుసంధానకర్తగా మారడానికి ప్రయత్నించడం రెండు దేశాల మధ్య సంబంధాలు గందరగోళంగా మారాయి.

Left: Nikola Pašić, Prime Minister during World War I
Right: మిహజలో పుపిన్ శాస్త్రవేత్త, కింగ్డమ్ సరిహద్దులు డ్రా అయినప్పుడు పారిస్ శాంతి సమావేశం యొక్క తుది నిర్ణయాలు ప్రభావితం

1914 జూన్ 28 న సారాజెవోలో గ్రివ్లొ ప్రింసిప్ ఆస్ట్రియా ఆర్చ్‌డ్యూక్క్ ఫ్రాంజ్ ఫెర్డినాండ్‌ను హత్య చేసిన తరువాత యవ్ బోస్నియా సంస్థ సభ్యుడు ఆస్ట్రియా-హంగరీ సెర్బియాపై యుద్ధాన్ని ప్రకటించారు. [38] సెర్బియాను కాపాడుకుంటూ తన అధికారాన్ని ఒక గొప్ప శక్తిగా కొనసాగించేందుకు రష్యా దళాలను సమీకరించింది. ఫలితంగా ఆస్ట్రియా-హంగరీ సంకీర్ణం జర్మనీలు రష్యాపై యుద్ధం ప్రకటించింది.[39] సెర్బియా మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో భాగంగా సెంట్రల్ పవర్స్‌కు వ్యతిరేకంగా సెర్బొ యుద్ధం మరియు బాటిల్ ఆఫ్ కొలుబరా యుద్ధాలలో సాధించిన యుద్ధం మొట్టమొదటి సారిగా మిత్రరాజ్యాలు విజయంగా అభివర్ణించబడింది.[40]

ప్రారంభ విజయం ఉన్నప్పటికీ అది చివరికి 1915 లో సెంట్రల్ పవర్స్ ద్వారా అధికం అయింది. సైన్యం మరియు కొంతమంది ప్రజలు అల్బేనియా గుండా గ్రీస్ మరియు కార్ఫులకు పారిపోయి మార్గంలో అపారమైన నష్టాలు చవిచూశారు. సెర్బియాను సెంట్రల్ పవర్స్ ఆక్రమించింది. ఇతర సరిహద్దుల మీద సెంట్రల్ పవర్స్ సైనిక పరిస్థితి తీవ్రతరం అయిన తరువాత మిగిలిన సెర్బ్ సైన్యం తిరిగి తూర్పు ప్రాంతానికి చేరుకుని 1918 సెప్టెంబర్ 15 న సెర్బియాను విడిచిపెట్టి, ఆస్ట్రో-హంగేరియన్ సామ్రాజ్యం మరియు బల్గేరియాను ఓడించి, శత్రు శ్రేణుల మీద చివరి విజయం సాధించాయి. [41] సెర్బియా ప్రచారంతో అతిపెద్ద బాల్కన్ ఎంటెంట్ పవర్‌గా మారింది. [42] ఇది నవంబరు 1918 లో బాల్కన్‌లో మిత్రరాజ్యాల విజయానికి గణనీయంగా దోహదపడింది. ప్రత్యేకించి ఫ్రాన్సు ఫోర్స్‌కు బల్గేరియా లొంగిపోవడానికి సహాయం చేసింది.[43] సెర్బియా చిన్న ఎంటెంట్ శక్తిగా వర్గీకరించబడింది.[44]సెర్బియాలో సంభవించిన మొత్తం మరణాలు మొత్తం ఎంటెంట్ సైనిక మరణాలలో 8% ఉన్నాయి. యుద్ధంలో సెర్బియన్ సైన్యం 58% (2,43,600) సైనికులు మరణించారు. [45] మొత్తం మరణాల సంఖ్య 7,00,000.[46] సెర్బియా పూర్వ పరిమాణంలో 16% కంటే ఎక్కువగా ఉంది.[47] మరియు మొత్తం పురుష జనాభాలో మెజారిటీ (57%).[48][49][50]ఆస్ట్రో-హంగేరియన్ సామ్రాజ్యం కూలిపోవడంతో నవంబరు 24, 1918 న సిర్మియాతో కలిపి, బనాట్, బాక్కా మరియు బరన్జా తరువాత మొత్తం వోజ్ వోడ్నాను సెర్బ్ రాజ్యంలోకి తీసుకువచ్చింది. 1918 నవంబర్ 26 న పోడ్జొరికా అసెంబ్లీ సెర్బియాతో కలిపి హౌస్ ఆఫ్ పెట్రోవిక్-న్జేగోస్ మరియు యునైటెడ్ మోంటెనెగ్రో లను తొలగించింది.[ఆధారం కోరబడింది] 1918 డిసెంబర్ 1 న టెరజిజెలోని క్రిస్మోవియోక్ హౌస్ వద్ద సెర్బియా సెర్బియన్ ప్రిన్స్ రీజెంట్ అలెగ్జాండర్ సెర్బ్స్, క్రోయాట్స్ మరియు స్లోవేనేల సామ్రాజ్యాన్ని ప్రకటించారు.[51]

సెర్బియా రాజు మొదటి పీటర్ 1 పాలనలో 1921 ఆగస్టులో లో అతని కుమారుడు అలెగ్జాండర్ రాజు పీటర్ పాలనాధికారం చేపట్టాడు. పార్లమెంటులో సెర్బ్‌ సెంట్రలిస్టులు మరియు క్రోట్ స్వయంప్రతిపత్తి వాదులు గొడవపడ్డారు.తరువాత అధికారం చేపట్టిన పలు ప్రభుత్వాలు బలహీనంగా మరియు స్వల్పకాలికంగా ఉన్నాయి. సంప్రదాయవాద ప్రధాన మంత్ నికోలా పాసిక్ అతని మరణం వరకు పలు ప్రభుత్వాలకు నాయకత్వం వహించాం ఆధిపత్యం వహించడం జరిగింది. కింగ్ అలెగ్జాండర్ దేశం పేరును యుగోస్లేవియాగా మార్చాడు. 33 విభాగాలను తొమ్మిది నూతన విభాగాలు (బనోవినాలు) అంతర్గత విభాగాలను మార్చాడు. అలెగ్జాండర్ నియంతృత్వపు ప్రభావము సెర్బ్స్ కాని వారిని సమైక్యపరచకుండా దూరం చేయడమే లక్ష్యంగా సాగింది.[52]

అలెగ్జాండర్ 1934 లో ఐ.ఎం.ఆర్.ఒ. సభ్యుడైన వ్లాడో చెర్నోజెంసిక్‌ అధికారిక పర్యటన సందర్భంగా మార్సెయిల్లో హత్య చేయబడ్డాడు. అలెగ్జాండర్ పదకొండు ఏళ్ళ కుమారుడు రెండవ పీటర్ అధికారపీఠం అధిష్టించాడు.ప్రభుత్వానికి ప్రతినిధి కౌన్సిల్ తన బంధువు ప్రిన్స్ పాల్ నాయకత్వం వహించాడు. ఆగష్టు 1939 లో బానేట్ ఆఫ్ క్రొయేషియన్ ఆందోళనలకు పరిష్కారంగా "క్రెత్కోవిక్-మచెక్ ఒప్పందప్ స్థాపించబడింది.

Newsreel showing the murder of King Alexander I of Yugoslavia and French Foreign Minister Louis Barthou in Marseilles, October 1934

రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం మరియు రెండవ యుగస్లేవియా[మార్చు]

1941 లో యుగోస్లావ్ యుద్ధంలో తటస్థంగా ఉన్నప్పటికీ యాక్సిస్ శక్తులు యుగోస్లేవియాను ఆక్రమించాయి. ఆధునిక సెర్బియా భూభాగం హంగరీ, బల్గేరియా ఇండిపెండెంట్ ఆఫ్ క్రొయేషియా (ఎన్.డి.హెచ్) మరియు ఇటలీ (అల్బేనియా మరియు మాంటెనెగ్రో) మధ్య విభజించబడింది. సెర్బియా మిగిలిన భాగం జర్మన్ మిలటరీ నియంత్రణలో బొమ్మలవలె వ్యవహరించే మిలన్ అకిమోవిక్ మరియు మిలన్ నేడిక్ పాలనలో ఉంచబడింది. ఆక్రమిత భూభాగం డ్రాజి మిహియోలోవిక్ మరియు జోసిప్ బ్రోజ్ టిటో నాయకత్వం వహించిన కమ్యూనిస్ట్ పర్షియన్ల ఆధ్వర్యంలో రాజ్యవాద చేట్నిక్స్ మధ్య పౌర యుద్ధం ఆరంభం అయింది. ఈ దళాలకు సెర్బియా వాలంటీర్ కార్ప్స్ మరియు సెర్బియన్ స్టేట్ గార్డ్ యాక్సిస్ సహాయక విభాగాలను ఏర్పాటు చేశారు. 1941 లో పశ్చిమ సెర్బియాలో 2,950 గ్రామస్తుల డ్రానినాక్ మరియు లోజ్నికా ఊచకోత జర్మనీలు ఆక్రమించిన సెర్బియాలో పౌరులను మొదటి సారిగా పెద్దసంఖ్యలో ఉరితీశారు. హంగేరియన్ ఫాసిస్టుల ద్వారా యూదుల మరియు సెర్బ్స్‌కు చెందిన క్రుగ్జివ్వాక్ ఊచకోత మరియు నోవి సాడ్ రైడ్ మరియు 3,000 మందికి పైగా బాధితులు కేసు. [53][54][55] ఒక సంవత్సరపు ఆక్రమణ తరువాత సుమారుగా 16,000 మంది సెర్బియన్ యూదులు ఈ ప్రాంతంలో హత్య చేయబడ్డారు. పూర్వ-యూదు జనాభాలో 90% మంది ఉన్నారు. ఈ ప్రాంతంలో అనేక నిర్బంధ శిబిరాలు ఏర్పడ్డాయి. బంజియా కాన్సంట్రేషన్ శిబిరం అతిపెద్ద కాన్సంట్రేషన్ శిబిరం, ప్రాధమిక బాధితులు సెర్బియన్ యూదులు, రోమ, మరియు సెర్బ్ రాజకీయ ఖైదీల శిబిరాలు ప్రధానమైనవి.[56]

Serbia (right) occupied by Germany Italy, Hungary, Bulgaria and Croatia

ఈ సమయంలో ఉటాసి పాలనలో పెద్ద ఎత్తున హింసల నుండి తప్పించుకోవడానికి సెర్బ్లు, యూదులు మరియు రోమన్లు వందల వేల మంది సెర్బ్స్ స్వతంత్ర రాజ్యం అని పిలిచే బొమ్మలా వ్యవహరించే క్రొయేషియా మరియు సెర్బియాలో శరణు కోరుతూ పారిపోయారు. [57] రెండవ ప్రపంచ యుద్ధంలో ఐరోపాలో మొట్టమొదటి స్వేచ్ఛాయుత భూభాగంగా యుగస్లేవియా పర్షియన్లు స్వల్పకాలిక స్వేచ్ఛా భూభాగం యుజిస్ రిపబ్లిక్ పార్టిసిన్స్ ఏర్పాటుచేసారు. ఇది 1941లో శరదృతువులో ఆక్రమిత సెర్బియా పశ్చిమంలో ఉండే సైనిక మిని రాష్ట్రంగా నిర్వహించబడింది. 1944 చివరినాటికి బెల్గ్రేడ్ అంతర్యుద్ధంలో పర్టిసన్‌లకు ఇది అనుకూలంగా మారింది. యుగోస్లేవియా ఆధిక్యత తరువాత పార్టిసంస్ లవారు గెలిచారు.[58] బెల్గ్రేడ్ యుద్ధం తరువాత సిర్మియన్ ఫ్రంట్ సెర్బియాలో రెండో ప్రపంచ యుద్ధం చివరి ప్రధాన సైనిక చర్య సాగించింది.కమ్యూనిస్ట్ పార్టిసిన్స్ విజయం రాచరికం మరియు తరువాత రాజ్యాంగ ప్రజాభిప్రాయ సేకరణను రద్దు చేసింది. యుగోస్లేవియా లీగ్ ఆఫ్ యుగోస్లేవియా ద్వారా యుగోస్లేవియాలో ఒక-పార్టీ రాష్ట్రం స్థాపించబడింది. కమ్యూనిస్ట్ స్వాధీనం సమయంలో సెర్జియాలో 60,000 మరియు 70,000 మంది మృతి చెందారు. [59] వ్యతిరేకత అంతా అణిచివేయబడింది మరియు సోషలిజానికి వ్యతిరేకత లేదా ప్రచారాన్ని ప్రోత్సహిస్తున్నట్లు భావించడిన ప్రజలు నిర్భంధించి ఖైదు చేయబడ్డారు. సెర్బియా సోషలిస్ట్ రిపబ్లిక్ ఆఫ్ సెర్బియా అని పిలవబడే ఎస్.ఆర్.ఐ.ఆర్.ఐలో ఒక రాజ్యాంగ రిపబ్లిక్‌గా మారింది. ఫెడరల్ కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ ఆఫ్ రిపబ్లిక్-శాఖ కమ్యునిస్ట్స్ ఆఫ్ సెర్బియా లీగ్‌ కలిగి ఉంది.


టిటో-యుగ యుగోస్లేవియాలో సెర్బియా అత్యంత శక్తివంతమైన మరియు ప్రభావవంతమైన రాజకీయవేత్త టిటో, ఎడ్వర్డ్ కర్డెల్జ్ మరియు మిలోవన్ డిలాస్‌లతో పాటు నాలుగురు ప్రముఖ యుగోస్లేవ్ నాయకులలో అలెక్సాండార్ రాంకోవిక్ ఒకడు.[60] కొసావో నామినెక్చుటరా మరియు సెర్బియా ఐక్యత గురించి విబేధాలు కారణంగా రాంకోవిక్ తరువాత కార్యాలయం నుండి తొలగించబడింది. [60] రాంబోవిక్ తొలగింపు సెర్బ్‌లు అత్యంత ప్రజాదరణ పొందలేదు.[61] యుగోస్లేవియాలో ప్రో-వికేంద్రీకరణ సంస్కరణలు 1960 ల చివరలో అధికారాలు గణనీయమైన వికేంద్రీకరణ కొసావో మరియు వోజ్వోడైనాలో గణనీయమైన స్వతంత్రతను సృష్టించాయి. యుగోస్లావ్ ముస్లిం జాతీయత గుర్తించబడింది. [61] ఈ సంస్కరణల ఫలితంగా కొసావో నామెంకులటూరా మరియు పోలీసుల భారీ పరిణామం ఉంది. సెర్బియాను పెద్ద సంఖ్యలో సెర్బియాలను కాల్పులు చేయడం ద్వారా అల్బేనియన్-ఆధిపత్యం కలిగిన సార్వభౌమ్య దేశంగా మార్చడంలో ఈ పోలీస్ ప్రముఖపాత్ర వహించింది.[61] ప్రిస్కినా విశ్వవిద్యాలయాన్ని అల్బేనియన్ భాషా సంస్థగా సృష్టించడంతో సహా అశాంతికి ప్రతిస్పందనగా కొసావో అల్బేనియన్లకు మరింత రాయితీలు ఇవ్వబడ్డాయి. [61] ఈ మార్పులు రెండో తరగతి పౌరులుగా వ్యవహరించే సెర్బులను విస్తృతంగా భయపెట్టాయి.[62]

యుగస్లేయియా విచ్ఛిన్నం మరియు రాజకీయ మార్పిడి[మార్చు]

1989 లో స్లోబోడాన్ మిలోసోవిక్ సెర్బియాలో అధికారంలోకి వచ్చారు.యాంటీ-బ్యూరోక్రటిక్ విప్లవం సమయంలో మిత్రపక్షాలకు అధికారంలోకి తీసుకున్న కొసావో మరియు వోజ్వోడైనా స్వయంప్రతిపత్త రాష్ట్రాల అధికారాలను తగ్గిస్తానని మిలోసోవిక్ మాట ఇచ్చాడు. [63] ఇది ఇతర కమ్యూనిస్ట్ నాయకత్వంలో ఉన్న రిపబ్లిక్‌ల మధ్య ఉద్రిక్తతకు దారితీసి మరియు దేశవ్యాప్తంగా దేశవ్యాప్తంగా జాతీయవాదాన్ని లేవదీయింది. ఫలితంగా స్లోవేనియా, క్రొయేషియా,బోస్నియా మరియు హెర్జెగోవినా, మాసిడోనియా మరియు కొసావోల స్వాతంత్ర్యం ప్రకటించింది. [64] సెర్బియా మరియు మోంటెనెగ్రో యూగోస్లావియా ఫెడరల్ రిపబ్లిక్గా (ఎఫ్.ఆర్.వై) కలిసిపోయింది. జాతి ఉద్రిక్తతల వల్ల నింపబడిన యుగోస్లావ్ యుద్ధాలు క్రొయేషియా మరియు బోస్నియాలో జరుగుతున్న అత్యంత తీవ్రమైన ఘర్షణలతో యుగస్లావియా నుండి స్వాతంత్రాన్ని వ్యతిరేకించిన పెద్ద జాతి సెర్బ్ సమాజాలతో విస్ఫోటనం చెందాయి. ఎఫ్.ఆర్.వై యుద్ధానికి వెలుపల ఉన్నప్పటికీ యుద్ధాల్లో సెర్బ్ దళాలకు లాజిస్టిక్ సైనిక మరియు ఆర్ధిక సహాయం అందించింది. ప్రతిస్పందనగా యు.ఎన్. సెర్బియాపై ఆంక్షలు విధించింది. అది రాజకీయ వేర్పాటుకు దారితీసింది మరియు ఆర్ధిక వ్యవస్థ పతనం (జి.డి.పి. 1990 లో 24 బిలియన్ల అమెరికన్ డాలర్లు 1993 లో 10 బిలియన్ల అమెరికన్ డాలర్లకు చేరుకుంది)అయింది.

యుగోస్లేవివ్ యుద్ధాల్లో (1991-95) యుగస్లోవియా ఫెడరల్ రిపబ్లిక్ మరియు సెర్బ్ విడిపోయిన రాష్ట్రాల భూభాగాలు (రిపబ్లిక్ రిపబ్లిక్ మరియు రిపబ్లిక్ రిపబ్లిక్ క్రిజినా)

1990 లో అధికారికంగా ఒకే-పార్టీ వ్యవస్థను తొలగించి బహుళ పార్టీ ప్రజాస్వామ్యం సెర్బియాలో ప్రవేశపెట్టబడింది. మిలోసోవిక్ విమర్శకులు ప్రభుత్వం రాజ్యాంగ మార్పులను ఎదుర్కొంటున్నప్పటికీ అధికారాన్ని కొనసాగిస్తుందని పేర్కొన్నారు. ఎందుకంటే మిలోసోవిక్ రాష్ట్ర మీడియా మరియు భద్రతా ఉపకరణాలపై బలమైన రాజకీయ ప్రభావాన్ని కొనసాగించారు.[65][66] 1996 లో పురపాలక ఎన్నికలలో ఓటమిని అంగీకరించడానికి సెర్బియా అధికార సోషలిస్టు పార్టీ తిరస్కరించినప్పుడు, సెర్బియా ప్రభుత్వం పెద్ద ఎత్తున నిరసనలు వ్యక్తం చేసింది.

1998 లో కొసావోలో పరిస్థితి దిగజారి అశాంతి నెలకొన్న సమయంలో " అల్బేనియన్ గెరిల్లా కొసావో లిబరేషన్ ఆర్మీ " మరియు " యుగోస్లావ్ భద్రతా దళాల " మధ్య నిరంతర ఘర్షణలతో పరిస్థితి మరింత తీవ్రతరం అయ్యింది. ఈ ఘర్షణలు చిన్న స్థాయి కొసావో యుద్ధం (1998-99) దారితీశాయి. ఇందులో నాటో జోక్యం చేసుకుంది. ఇది సెర్బియా దళాల ఉపసంహరణకు దారితీసింది మరియు రాజ్యంలో యు.ఎన్. పరిపాలన స్థాపనకు దారితీసింది. [67] సెప్టెంబరు 2000 లో అధ్యక్ష ఎన్నికల తరువాత ప్రతిపక్ష పార్టీలు ఎన్నికల మోసానికి మాలెసేవిక్‌ను నిందించాయి. పౌర ప్రతిఘటన ప్రచారం తరువాత డెమోక్రటిక్ ప్రతిపక్ష సెర్బియా (డి.ఒ.ఎస్.) నాయకత్వంలో మిలోసోవిక్ వ్యతిరేక పార్టీల విస్తృత సంకీర్ణం రూపొందింది. ఇది అక్టోబర్ 5 న బెల్గ్రేడ్‌లో 5 లక్షలమంది ప్రజలు సమావేశమయ్యారు. ఓటమిని అంగీకరించడానికి మిలెసేవివిక్ బలవంతం చేసారు. [68]మిలోసోవిక్ పతనం యుగోస్లేవియా అంతర్జాతీయ ఒంటరిగా మిగిల్చడంతో ముగిసింది. మిలోస్వివిక్ మాజీ యుగోస్లేవియా కోసం ఇంటర్నేషనల్ క్రిమినల్ ట్రిబ్యునల్‌కు పంపబడ్డాడు. ఎఫ్.ఆర్. యుగోస్లేవియా యురోపియన్ యూనియన్‌లో చేరాలని డిఓఎస్ ప్రకటించింది. 2003 లో ఫెడరల్ రిపబ్లిక్ ఆఫ్ యుగోస్లేవియాను సెర్బియా మరియు మోంటెనెగ్రొ మార్చారు. స్థిరీకరణ మరియు అసోసియేషన్ ఒప్పందం కోసం యురేపియన్ యూనియన్‌ దేశాలతో చర్చలు ప్రారంభించాయి. సెర్బియా రాజకీయ వాతావరణం చాలాకాలం ఉద్రిక్తతగా ఉండిపోయింది. 2003 లో ప్రధాన మంత్రి జోరాన్ డిండిక్ వ్యవస్థీకృత నేరాలు మరియు పూర్వ భద్రతా అధికారుల కుట్ర ఫలితంగా హత్య చేయబడింది.

21 మే 2006 న మోంటెనెగ్రో సెర్బియాతో తన సంబంధాన్ని ముగించాలో లేదో నిర్ణయించడానికి ప్రజాభిప్రాయ సేకరణ జరిపింది. స్వతంత్రానికి అనుకూలంగా 55.4% మంది ఓటర్లు ప్రతిస్పందించారు. ఇది కేవలం ప్రజాభిప్రాయానికి అవసరమైన 55% కంటే ఎక్కువ. 5 జూన్ 2006 న సెర్బియా జాతీయ అసెంబ్లీ మాజీ రాష్ట్ర యూనియన్‌కు చట్టపరమైన వారసత్వదేశంగా సెర్బియాను ప్రకటించింది.[69] కొసావో అసెంబ్లీ 17 ఫిబ్రవరి 2008 లో సెర్బియా నుండి స్వతంత్రంగా ప్రకటించింది. సెర్బియా వెంటనే ప్రకటనను ఖండించింది మరియు కొసావోకు దేశం హోదాను తిరస్కరించింది. ఈ ప్రకటనకు అంతర్జాతీయ సమాజం నుండి వేర్వేరు స్పందనలను వెలువడ్డాయి. కొందరు దీనిని స్వాగతించారు ఇతరులు ఏకపక్ష కదలికను ఖండించారు. [70]సెర్బియా మరియు కొసావో-అల్బేనియన్ అధికారుల మధ్య స్థితి-తటస్థ చర్చలు బ్రస్సెల్స్లో జరుగుతాయి. ఇందుకు యురేపియన్ యూనియన్ మధ్యవర్తిత్వం వహిస్తుంది.


ఏప్రిల్ 2008 లో సెర్బియా కొసావోపై కూటమితో దౌత్య వివాదం ఉన్నప్పటికీ నాటోతో ఇంటెన్సిఫైడ్ డైలాగ్ ప్రోగ్రామ్లో చేరడానికి ఆహ్వానించింది. [71] సెర్బియా 22 డిసెంబర్ 2009 న యూరోపియన్ యూనియన్లో సభ్యత్వానికి అధికారికంగా దరఖాస్తు చేసింది[72] 2011 డిసెంబర్ లో ఆలస్యం అనంతరం 1 మార్చి 2012 న అభ్యర్థి హోదా పొందింది.[6][73] జూన్ 2013 లో యూరోపియన్ కమీషన్ మరియు ఐరోపా కౌన్సిల్ సానుకూల సిఫార్సును అనుసరించి ఇ.యు.లో చేరడానికి చర్చలు జనవరి 2014 లో ప్రారంభమయ్యాయి.[74]

ఇవీ చూడండి[మార్చు]



మూలాలు[మార్చు]

  1. Steven Tötösy de Zepetnek, Louise Olga Vasvári (2011). Comparative Hungarian Cultural Studies. Purdue University Press. ISBN 9781557535931. 
  2. 2.0 2.1 "Calcium and Magnesium in Groundwater: Occurrence and Significance for Human Health – Serbia". Lidia Razowska-Jaworek, CRC Press. 2014. Retrieved 3 June 2017. 
  3. "Official population projection for Serbia (2016)". Republic of Serbia Statistical Bureau. Archived from the original on 2 February 2016. Retrieved 7 January 2016. 
  4. "The Age of Nepotism: Travel Journals and Observations from the Balkans". Vahid Razavi. 2009. Retrieved 3 June 2017. 
  5. "The Serbian Revolution and the Serbian State". Steven W. Sowards, Michigan State University Libraries. 11 June 2009. Retrieved 28 April 2010. 
  6. 6.0 6.1 "EU leaders grant Serbia candidate status". BBC News. 1 March 2012. Retrieved 2 March 2012. 
  7. "Serbia a few steps away from concluding WTO accession negotiations". WTO News. 13 November 2013. Retrieved 13 November 2013. 
  8. ఉదహరింపు పొరపాటు: సరైన <ref> కాదు; Serbia: On the Way to EU Accession అనే పేరుగల ref లకు పాఠ్యమేమీ ఇవ్వలేదు
  9. "Global Launch of 2015 Human Development Report". 
  10. http://www.socialprogressimperative.org/global-index/#data_table/countries/spi/dim1,dim2,dim3
  11. http://economicsandpeace.org/wp-content/uploads/2016/06/GPI-2016-Report_2.pdf
  12. Petković 1926, p. 9.
  13. "Этимология слова серб". DicList.ru. Archived from the original on 11 October 2016. 
  14. Lukaszewicz 1998, p. 132.
  15. H. Schuster-Šewc. "Порекло и историја етнонима". translation by Тања Петровић. 
  16. Roksandic M., Mihailovic D., Mercier N., Dimitrijevic V., Morley M.W., Rakocevic Z., Mihailovic B., Guibert P. et Babb J. A human mandible (BH-1) from the Pleistocene deposits of Mala Balanica cave (Sicevo Gorge, Nis, Serbia) // Journal of Human Evolution, 2011, V.61, pp.186–196.
  17. Nikola Tasić; Dragoslav Srejović; Bratislav Stojanović (1990). "Vinča and its Culture". In Vladislav Popović. Vinča: Centre of the Neolithic culture of the Danubian region. Belgrade. Archived from the original on 16 January 2009. Retrieved 28 October 2006. 
  18. "History (Ancient Period)". Official website. Retrieved 10 July 2007. 
  19. "Kale – Krševica". Kale-krsevica.com. Retrieved 10 July 2011. 
  20. Andrić, Stanko (October 2002). "Southern Pannonia during the age of the Great Migrations". Scrinia Slavonica. Slavonski Brod, Croatia: Croatian Historical Institute – Department of History of Slavonia, Srijem and Baranja. 2 (1): 117. ISSN 1332-4853. Retrieved 27 February 2012. 
  21. "Culture in Serbia – Tourism in Serbia, Culture travel to Serbia". VisitSerbia.org. Retrieved 28 April 2010. 
  22. "Cyril Mango. Byzantium: The Empire of New Rome. Scribner's, 1980". Fordham.edu. Retrieved 14 November 2010. 
  23. Agoston-Masters:Encyclopaedia of the Ottoman Empire ISBN 0-8160-6259-5, p.518
  24. S.Aksin Somel, Historical Dictionary of the Ottoman Empire, Scarecrow Press, Oxford, 2003, ISBN 0-8108-4332-3 p 268
  25. Somel, Selcuk Aksin (2010). The A to Z of the Ottoman Empire. Scarecrow Press. p. 268. ISBN 978-1461731764. 
  26. Jelavich, Barbara. History of the Balkans: Eighteenth and nineteenth centuries, Volume 1 – page 94 [1]. Cambridge University Press, 1983.
  27. Todorovic, Jelena. An Orthodox Festival Book in the Habsburg Empire: Zaharija Orfelin's Festive Greeting to Mojsej Putnik (1757)pp. 7–8. Ashgate Publishing, 2006
  28. Plamen Mitev. Empires and Peninsulas: Southeastern Europe Between Karlowitz and the Peace of Adrianople, 1699–1829 (Vol. 36 of History: Research and Science / Geschichte: Forschung und Wissenschaft Series) LIT Verlag Münster, 2010. ISBN 978-3643106117 p 144
  29. Rados Ljusic, Knezevina Srbija
  30. Misha Glenny. "The Balkans Nationalism, War and the Great Powers, 1804–1999". The New York Times. Retrieved 6 April 2010. 
  31. Royal Family. "200 godina ustanka". Royalfamily.org. Archived from the original on 7 February 2010. Retrieved 28 April 2010. 
  32. Gordana Stokić (January 2003). "Bibliotekarstvo i menadžment: Moguća paralela" (PDF) (in Serbian). Narodna biblioteka Srbije. 
  33. Ćorović 2001, Novo Doba – VIII
  34. L. S. Stavrianos, The Balkans since 1453 (London: Hurst and Co., 2000), pp. 248–50
  35. Čedomir Antić (1998). "The First Serbian Uprising". The Royal Family of Serbia. Archived from the original on 26 October 2012. 
  36. "The Balkan Wars and the Partition of Macedonia". Historyofmacedonia.org. Retrieved 28 April 2010. 
  37. Balkanski ratovi మూస:Sr icon Archived 4 March 2012 at the Wayback Machine.
  38. "Typhus fever on the Eastern front of World War I" Archived 11 June 2010 at the Wayback Machine.. Montana State University.
  39. "The Balkan Wars and World War I". Library of Congress Country Studies.
  40. "Daily Survey". Ministry of Foreign Affairs of Serbia. 23 August 2004. 
  41. "Arhiv Srbije – osnovan 1900. godine" (in Serbian). 
  42. 22 August 2009 Michael Duffy (22 August 2009). "First World War.com – Primary Documents – Vasil Radoslavov on Bulgaria's Entry into the War, 11 October 1915". firstworldwar.com. Retrieved 28 April 2010. 
  43. Највећа српска победа: Фронт који за савезнике није био битан మూస:Sr icon
  44. 22 August 2009 Matt Simpson (22 August 2009). "The Minor Powers During World War I – Serbia". firstworldwar.com. Retrieved 28 April 2010. 
  45. "Serbian army, August 1914". Vojska.net. Retrieved 28 April 2010. 
  46. "Tema nedelje: Najveća srpska pobeda: Sudnji rat: POLITIKA". Politika. 14 September 2008. Retrieved 28 April 2010. 
  47. "The Balkan Wars and World War I". Library of Congress Country Studies.
  48. Тема недеље : Највећа српска победа : Сви српски тријумфи : ПОЛИТИКА మూస:Sr icon
  49. Loti, Pierre (30 June 1918). "Fourth of Serbia's population dead". Los Angeles Times (1886–1922). Retrieved 28 April 2010. 
  50. "Asserts Serbians face extinction". New York Times. 5 April 1918. Retrieved 14 November 2010. 
  51. "Cultural monument of great value Krsmanović's House at Terazije, 34, Terazije Street". Cultural Properties of Belgrade (beogradskonasledje). Retrieved 28 December 2016. 
  52. Stavrianos, Leften Stavros (January 2000). The Balkans since 1453. p. 624. ISBN 978-1-85065-551-0. 
  53. Stevan K. Pavlowitch (2008). Hitler's new disorder: the Second World War in Yugoslavia. Columbia University Press. p. 62. ISBN 0-231-70050-4. 
  54. Karl Savich. "The Kragujevac massacre". Archived from the original on 17 December 2012. 
  55. "Massacres and Atrocities of WWII in Eastern Europe". Members.iinet.net.au. Retrieved 17 November 2012. 
  56. "Jewish Heritage Europe – Serbia 2 – Jewish Heritage in Belgrade". Jewish Heritage Europe. Retrieved 28 April 2010. [dead link]
  57. "Ustaša". Britannica OnlineEncyclopedia. Britannica.com. Retrieved 28 April 2010. 
  58. PM. "Storia del movimento partigiano bulgaro (1941–1944)". Bulgaria – Italia. Retrieved 28 April 2010. 
  59. Tanjug. "Posle rata u Srbiji streljano preko 60.000 civila". Mondo.rs. 
  60. 60.0 60.1 Melissa Katherine Bokovoy, Jill A. Irvine, Carol S. Lilly. State-society relations in Yugoslavia, 1945–1992. Scranton, Pennsylvania, USA: Palgrave Macmillan, 1997. p. 295.
  61. 61.0 61.1 61.2 61.3 Melissa Katherine Bokovoy, Jill A. Irvine, Carol S. Lilly. State-society relations in Yugoslavia, 1945–1992. Scranton, Pennsylvania, USA: Palgrave Macmillan, 1997. p. 296.
  62. Melissa Katherine Bokovoy, Jill A. Irvine, Carol S. Lilly. State-society relations in Yugoslavia, 1945–1992. Scranton, Pennsylvania, USA: Palgrave Macmillan, 1997. p. 301.
  63. Branka Magaš (1993). The Destruction of Yugoslavia: tracking the break-up 1980–92 (pp 165–170). Verso. ISBN 978-0-86091-593-5. 
  64. Engelberg, Stephen (16 January 1992). "Breakup of Yugoslavia Leaves Slovenia Secure, Croatia Shaky". The New York Times. Retrieved 6 April 2010. 
  65. "Political Propaganda and the Plan to Create a "State for all Serbs"" (PDF). Retrieved 14 November 2010. 
  66. Wide Angle, Milosevic and the Media. "Part 3: Dictatorship on the Airwaves." PBS. Quotation from film: "... the things that happened at state TV, warmongering, things we can admit to now: false information, biased reporting. That went directly from Milošević to the head of TV".
  67. "History, bloody history". BBC News. 24 March 1999. Retrieved 27 July 2012. 
  68. Ivan Vejvoda, 'Civil Society versus Slobodan Milošević: Serbia 1991–2000', in Adam Roberts and Timothy Garton Ash (eds.), Civil Resistance and Power Politics: The Experience of Non-violent Action from Gandhi to the Present. Oxford & New York: Oxford University Press, 2009, pp. 295–316. ISBN 978-0-19-955201-6.
  69. "Montenegro gets Serb recognition". BBC. 15 June 2006. 
  70. "Rift Emerges at the United Nations Over Kosovo". New York Sun. 19 February 2008. 
  71. "NATO offers "intensified dialogue" to Serbia". B92. 3 April 2008. Archived from the original on 11 June 2008. Retrieved 28 April 2010. 
  72. "Republic of Serbia – European Union". Ministry of Foreign Affairs. Archived from the original on 6 May 2013. Retrieved 24 June 2013. 
  73. "Serbia gets EU candidate status, Romania gets nothing". EUobserver. 2 March 2012. Retrieved 24 June 2013. 
  74. http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_data/docs/pressdata/en/ec/137634.pdf[dead link]

బయటి లింకులు[మార్చు]

"https://te.wikipedia.org/w/index.php?title=సెర్బియా&oldid=2271037" నుండి వెలికితీశారు